شروانشاهان
شروانشاهان سلسلهٔ پادشاهی محلی در شیروان (قفقاز) (ناحیهای در قفقاز) و حوالی آن بودند که از اواخر سده دوم تا اوایل سده دهم خورشیدی حکومت کردند. مرکز شروانشاهان در گذشته شهر شابران (شاوران) بوده است. این سلسله در اوایل حکومت عباسیان تشکیل شد و چندین دوره شامل افرادی از اقوام مختلف بوده است و سرانجام در سال ۹۱۷ خورشیدی (۹۴۵ قمری) به دست شاه تهماسب یکم صفوی نابود شد.
شروانشاهان در دورهٔ سلجوقیان همچنان در قدرت خود باقی بودند و با پادشاهان آن سلسله رابطه داشتند و گاهی نیز مطیع و خراجگزار آنان میشدند. مهمترین دوره پادشاهی این سلسله عهد منوچهر دوم است که عنوان «خاقان اکبر» را داشت و با این وجود تابع سلجوقیان عراق بود. این وضعیت تا پایان پادشاهی طغرل بن ارسلان آخرین پادشاه سلجوقی عراق اادامه داشت و از این پس، پادشاهان شروان تابع و باجگزار سلاطین گرجی شدند و با آنان وصلت کردند.
هنگامی که جلالالدین خوارزمشاه بر آذربایجان تسلط یافت، شروان مدتی خراجگزار او بود. همچنین شیخ جنید و شیخ حیدر در جنگ با شروانشاهان به قتل رسیدند ولی شاه اسماعیل یکم صفوی انتقام آنها را از شروانشاهان گرفت و نواحی شروان را به باد غارت داد.[۱] دولت این خاندان تا سال ۹۱۷ خورشیدی (۹۴۵ ه.ق.) دوام داشت و در این سال به دست شاه تهماسب یکم صفوی نابود گردید. ولی بعداً دو تن دیگر نیز به حکومت رسیدند.
شاهان شروان [ویرایش]
*سلسله اول، حاکمان عرب شروان :
|
|
*سلسله دوم، که در شماخی حکومت کرده اند:
|
|
*سلسله سوم، حکام ایرانی شروان:
|
|
*سلسله چهارم:
|
*سلسله پنجم، خاقانیان که به دو گروه تقسیم میشوند:
-
- الف - گروه اول، بنی کسران:
|
|
-
- ب - گروه دوم، آل شیخ ابراهیم:
|
|
منابع [ویرایش]
- لغت نامه دهخدا
- غفاریفرد، عباسقلی، تاریخ تحولات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران در دوران صفویه، سازمان سمت، ۱۳۸۱.
- ↑ تاریخ تحولات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران در دوران صفویه، (ص ۶۱)
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون تاریخ است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
