شاعر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
شاعر ، (اسم فاعل و مشتق از شعر) ، به کسی گفته میشود که قدرت سرودن اشعار و به نظم کشیدن مطالب را بر مبنای فنون ادبی داشته باشد.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] تعریف شعر و شاعر در علم منطق
مقصود از شعر در علم منطق ، سخنی است که نوعا از قضایای مخیّلات تشکیل شده باشد ، و به منظور تاثیر گذاری بر دیگران از طریق عاطفه و تحریک احساسات ، ادا شود. هدف شاعر این است که در پرتو خیال پردازی و صورتگری لفظی ، مخاطب خود را تحت تاثیر عاطفی قرار دهد و مطابق میل گوینده شعر ، پذیرای خواستههای خود گرداند. از آنجا که بیان کردن قضایای مخیّله همراه با وزن و قافیه ، بهتر در روحیه مخاطبان تاثیر میگذارد و احساسات و عواطف آنان را تحریک مینماید ، بنا بر این بسیاری از دانشمندان علم منطق ، وزن و قافیه را هم به عنوان عوامل اساسی و مؤثّر در تدوین شعر ، قلمداد نمودهاند و مراعات آن را به شاعران توصیه کردهاند. همچنین ، هرچه واژههای به کار رفته در یک شعر ، زیبا تر باشد ، و استعارهها و مجازها و تشبیهها و کنایههای موجود در آن خیال انگیزتر باشد ، و شکل و صورت آن هم موزون تر و منسجم تر باشد، شعر مذکور مؤثّر تر خواهد بود. نقش عروض در شعر فارسی غیر قابل انکار است که خود مکمل و ارتقادهنده زیبائی شعر فارسی است .وزنها در شعر فارسی مانند موسیقی روان و سیال هستند : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل یا مستفعلن مستفعلن مستفعلات یا فاعلاتن فاعلاتن فاعلات و .....
[ویرایش] نقش شاعران در تاریخ
بسیاری از شاعران و سرایندگان در طول تاریخ ، نقش مهم و کلیدی را در تحریک احساسات و عواطف فرمانروایان و عموم مردم در راستای خواستههای خود ایفا کردهاند. به عنوان نمونه ، شعر معروف رودکی را مثال میآوریم که باعث شد پادشاه معاصرش ، برای سفر به سوی بخارا مصمّم گردد :
ای بخارا شاد باش و شاد زی
شاه زی تو میهمان آید همی
شاه سرو است و بخارا بوستان
سرو سوی بوستان آید همی
شاه ماه است و بخارا آسمان
ماه سوی آسمان آید همی
همچنین ، سرودن شعرهای حماسی توسط برخی از شاعران در میدانهای نبرد، چه بسا لشکری شکست خورده و فراری را مجدّدا منسجم ساخته و با دمیدن روح امید از طریق تحریک عاطفه و احساسات سربازان و فرماندهان ، دو باره آن لشکر را به صحنه جنگ باز گردانده و پیروزیها آفریدهاست ، مثل برخی از شعرهای حماسی فردوسی :
چو فردا بر آید بلند آفتاب
من و گرز و میدان و افراسیاب
[ویرایش] سبکهای شعر
هر شاعر معمولاً سبک ویژهای در شعرگفتن دارد. معروفترین انواع سرودن شعر در نزد شاعران فارسی زبان عبارتند از شعر کلاسیک فارسی و شعر نو.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- کتاب "دروس علم منطق" ، نگارش سید رضا حسینی نسب
- کتاب "سبک شناسی" ، نگارش ملک الشعرای بهار
