امیر پازواری
| امیر پازواری | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| زادروز | دوره صفویه پازوار، بابلسر، تبرستان |
||||||
| پیشه | شاعر | ||||||
| گفتاورد |
|
||||||
امیر پازواری معروف به شیخالعجم و امیرالشعرا از شاعران مازندرانی دوران حکومت صفویان است که به زبان مازندرانی شعر میسراییده است.[۱] [۲] یکی از روایاتی که درمورد اوست این مطلب است که او پس از تصرف مازندران به دست شاه عباس صفوی به وی پیوست و از شاه القابی دریافت کرد. پس از مرگ شاه عباس او به پازوار بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست؛[۳] روایتی نیز نقل میکند که وی از ملکالشعرای دربار خیرالنساء بیگم مادر شاهعباس بوده و در پیش از جلوس شاهعباس نیز در دربار صفویه نقش برجستهای داشته.[۴]
محتویات |
[ویرایش] امیری
اشعاری از او باقی مانده که بیشتر در مدح امام اول شیعیان علی بن ابیطالب گفته شدهاست. امروزه اشعار او در قالب گونهای از آواز با نام آواز امیری یا امیری خوانی در بین مردم مازندران رواج دارد.اشعار او بیشتر دو بیتی بوده و با عبارت «امیر گته» (به فارسی: امیر گفته) شروع میشود و در اکثر مواقع به صورت سوال و جواب شعری آورده میشود.[۵][۶][۳]
[ویرایش] پازواری در اشارت تاریخی
در هیچ یک از متون به جا مانده از سده ششم تا دوازدهم هجری نشانی از پازواری نیست. نخستین بار الکساندر شودزکو ایران شناس لهستانی در سال ۱۹۸۲ میلادی از او با نام شیخالعجم امیر پازواری نام برد و چند سروده از او را چاپ نمود. هچنین برنهارد درن خاور شناس روسی با همکاری میرزا محمد شفیع بارفروشی در سن پترزبورگ مجموعهای با نام کنزالاسرار با ترجمه فارسی به چاپ رساند. در ایران نیز نخستین بار رضاقلی خان هدایت طبرستانی در نوشتههایش به پازواری اشاره کرده است.[۳][۷]
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- ↑ «لغتنامه دهخدا» (فارسی).
- ↑ Mohammad Davoudi and Manouchehr Sotoudeh, "correction and Persian translation of Divan-e Amir Pazevari". Resanesh Publishing Group, Tehran, Iran, July 2004.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ «موسیقی گیل و گالش» (فارسی).
- ↑ مقدمهای بر کنزالاسرار، نوشته: جهانگیر نصر اشرفی، چاپ :ساری، مقدمه(صفحات1الی10)
- ↑ «امیر پازواری» (فارسی).
- ↑ «نگاهی گذرا به امیریو امیری خوانی» (فارسی).
- ↑ «گویشهای ایرانی در اسناد تاریخی» (فارسی).
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون افراد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
