علاءالدوله سمنانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
علاءالدوله سمنانی
زادروز ذی‌الحجه ۶۵۹ ق.
بیابانک، سمنان
درگذشت ۲۲ رجب ۷۳۶ (۷۷ سالگی)
برج احرار، صوفی‌آباد
ملیت ایرانی ایران
پیشه امور دیوانی ایلخانان
لقب شاه
مذهب تصوف اسلامی
والدین شرف‌الدین محمد،
خواهر رکن‌الدین صاین
گفتاورد گر بنده کنی ز لطف آزادی را
بهتر که هزار بنده آزاد کنی

شیخ ابوالمکارم رکن‌الدین علاءالدوله احمد بن محمد بن احمد بیابانکی سمنانی از بزرگان تصوف ایرانی و از شاعران و نویسندگان سده‌های هفتم و هشتم هجری قمری بود.

وی در زمان اباقا و ارغون‌شاه ایلخانی دارای مشاغل دیوانی و سیاسی مهم بود.

سلوک و صحبت با شیخ عبدالرحمن اسفراینی از روندهای مهم در زندگی روحانی علاءالدوله بود. شیخ علاءالدوله سمنانی در تصوف معتقد به میانه‌روی بود و در زمینه اجرای دستورهای دین اسلام و سازگاری باورها با اصول دین سخت‌گیر بود.

علاءالدوله مردی ثروتمند بود و چندین بار نیز سفر حج را انجام داد. گسستن کامل او از خدمات درباری در سال ۷۰۵ ق. و با اجازهٔ الجایتوخان (۷۱۶-۷۰۳ ق.) صورت گرفت. پس از سال ۷۲۰، علاءالدوله در خانقاه سکاکیه معتکف شد.

خواجوی کرمانی از ارادتمندان او بود و گردآوری دیوان اشعار علاءالدوله سمنانی را نیز به وی نسبت داده‌اند.

آرامگاه[ویرایش]

آرامگاه شیخ علاءالدوله سمنانی در روستای صوفی‌آباد یکی از روستاهای بخش مرکزی شهرستان سرخه در استان سمنان قرار دارد.

آثار[ویرایش]

منابع[ویرایش]