زکریای قزوینی فرزند محمد (۶۰۰ - ۶۸۲)، جغرافیدان، دانشمند، تاریخنویس و فیلسوف ایرانیتبار قرن هفتم هجری قمری است. نام کامل وی زکریا بن محمد بن محمود قزوینی است و نسب او به مالک بن انس میرسد. او شاگرد اثیرالدین ابهری حکیم بزرگ ایرانی بود.
زکریای قزوینی به سال ۶۰۰ هجری قمری در قزوین متولد گردید. دوران کودکی را در زادگاه خود پشت سر گذاشت. در نوجوانی راه سفر را پیش گرفت و به شام رفت واز دارالعلم آن دیار بهره گرفت. سپس در دمشق با محیالدین ابن عربی برخورد نمود و پیرو طریقت صوفیانهٔ او گردید. بعد از مدتی از شام به عراق رفت. در دوران خلافت مستعصم عباسی منصب قضای واسط و حله را داشت. وی تا هنگام حملهٔ هولاکو به بغداد منصب قضا را به عهده داشت، و بعد از سقوط خلافت بغداد به دمشق بازگشت. وفات او به سال ۶۸۲ هجری قمری در دمشق بود.
- اثرآفرینان، زندگینامهٔ نامآوران فرهنگی ایران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، جلد سوم
- القزوینی، زکریا، محمد،. (عجائب المخلوقات وغرائب الموجودات) منشورات دار آفاق الجدیدة: بیرت، لبنان، چاب ششم، انتشار سال ۱۹۸۱ میلادی. (به عربی).
- لغتنامه دهخدا: زکریا بن محمد قزوینی
|
دانش پزشکی در تمدن اسلامی |
|
| پزشکان |
|
|
قرن هفتم میلادی
|
|
|
|
قرن نهم میلادی
|
|
|
|
قرن دهم میلادی
|
|
|
|
قرن یازدهم میلادی
|
|
|
|
قرن دوازدهم میلادی
|
|
|
|
قرن سیزدهم میلادی
|
|
|
|
قرن چهاردهم میلادی
|
|
|
|
قرن پانزدهم میلادی
|
|
|
|
قرن شانزدهم میلادی
|
|
|
|
| آثار |
|
|
| مراکز |
|
|
