شهمیرزاد
مختصات: ۳۰″ ۱۹′ ۵۳°شرقی ۰۳″ ۴۶′ ۳۵°شمالی / ۵۳٫۳۲۵غرب ۳۵٫۷۶۷۵جنوب
| شهمیرزاد شامرزا |
|
|---|---|
| کشور | |
| استان | سمنان |
| شهرستان | مهدیشهر |
| بخش | شهمیرزاد |
| نام(های) قدیمی | شهمار,شهمار فریم, چهارکوه |
| سال شهرشدن | ۱۳۳۱ |
| مردم | |
| جمعیت | ۷٬۳۸۲ نفر |
| زبان گفتاری | گویش شهمیرزادی |
| مذهب | اسلام، تشیع |
| جغرافیای طبیعی | |
| ارتفاع از سطح دریا | ۱۸۸۰ تا ۲۱۰۰ متر |
| اطلاعات شهری | |
| شهردار | حسین الماسی |
| رهآورد | گردو، آلو |
| پیششماره تلفنی | ۰۲۳۲۳۶۶ |
| وبگاه | http://shahmirzadcity.com |
| تابلوی خوشآمد به شهر | |
| خوش مه صفا | |
|
روی نقشه ایران
شرقی۵۳°۲۰′ شمالی۳۵°۴۳′ / °۵۳٫۳۳شرقی °۳۵٫۷۲شمالی |
|
شَهمیرزاد از شهرهای شهرستان مهدیشهر در استان سمنان است. این شهر از نظر گردشگری و کشاورزی دارای اهمیت میباشد. شهمیرزاد در ۶ کیلومتری شمال شهر مهدیشهر (سنگسر) واقع شدهاست. شهمیرزاد از سال ۱۳۳۱ دارای شهرداری است.
محتویات |
جمعیت [ویرایش]
جمعیّت این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۷٬۳۸۲ نفر بوده[۱] و ارتفاع مرکز این شهر از سطح دریا ۱۹۳۵ متر میباشد.[۲] شهمیرزاد دومین شهر پرجمعیت شهرستان مهدیشهر است .
درباره شهمیرزاد [ویرایش]
هوای آن نسبت به سمنان که گرم و خشک است معتدلتر و از لحاظ پوشش گیاهی بسیار سبز و خرمتر است . همچنین نسبت به شهر همسایه اش مهدیشهر معمولا حدود ۲ درجه خنک تر است. شهمیرزاد دارای بزرگترین باغ گردوی جهان (با تایید فائو [۳]) میباشد که مساحت آن حدود ۷۵۰ هکتار است .مهمترین ویژگی گونه های گردوی شهمیرزاد به تایید پروفسور ژرمن فرانسوی، خوشه ای بودن آن است که با مشخصه درصد چربی بالا، چوب سخت و خوش نقش و رکورد وزن دانه گردو(25گرم)ذخیره گاه منحصر به فرد و احتمالا قدیمترین زیستگاه گردوی جهان است. شهر شهمیرزاد دارای مناظر و کوههای بسیار زیبا، پوشش گیاهی و تنوع جانوری بسیار کم نظیری میباشد، به طوری که در تمام فصول سال از سراسر کشور مهمانان را به خود جذب مینماید.
درگذشته این شهر جزیی ازمناطق هزارجریب طبرستان بودهاست و نامهایی از قبیل سامار و شامار و شهمارفریم را داشتهاست و طبق کتاب سربداران از آبادترین شهرهای قدیم طبرستان بودهاست . در تاریخ معاصر شهمیرزاد، پیش و پس از ارتقا به شهر زیر نظر فرمانداری نظامی سنگسر (مهدیشهر) بوده است .
درختان کهنسال با بیش از ۱۰۰۰ سال سن نشانه تاریخ کهن این شهر میباشد .
مشاهیر [ویرایش]
علاوه بر طبیعت زیبا، شهمیرزاد دارای فرهیختگان بسیاری نیز میباشد که شمار آنها نسبت به جمعیت، در سراسر کشور کم نظیر است .از مشاهیر گذشته شهمیرزاد در کتب تاریخی نام برده شده است از جمله:
- شیخ کبیر(از عالمان بزرگ دینی و از عرفا)
- ملا علی اکبر غفاری شهمیرزادی(از عالمان بزرگ دینی و از عرفا)
از مشاهیر فقید دوران معاصر هم میتوان از
- مهندس میری(از مهندسین ارشد شرکت بوئینگ)
- دکتر ذبیح اله صفا(استاد دانشگاه تهران و اولین گردآورنده تاریخ ادبیات ایران)
- محمد مومنی (رئیس دفتر رهبری)
- دکتر ملک(نماینده اولین دوره مجلس)
- ولی ا.. زمانی (نماینده دوره دوم مجلس )
- محمد امینی(قاضی دیوان انتظامی قضات تا سال 1356 )
و... میتوان نام برد. از مشاهیر حاضر نیز بسیاری در دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی حضور دارند از جمله:
- دکتر صادق ملک از باستان شناسان صاحب سبک دنیا.
- دکتر برومند، چهره ماندگار و استاد بین المللی در اورولوژی.
- پروفسور کیانی استاد دانشگاه کالیفرنیا در رشته غدد داخلی.
- سلمان غفاری نویسنده وسفیر سابق ایران در واتیکان که کتب دینی ایشان به زبان انگلیسی در بسیاری از کشورهای اروپایی منتشر شده است.
کشاورزی [ویرایش]
اقتصاد شهر شهمیرزاد بر کشاورزی آن تکیه دارد. بطوری که شهمیرزاد از اصلی ترین تولید کنندگان گردو در منطقه است و محصولات گردوی این شهر توان صادراتی بالایی دارد.[۴] از دیگر فراورده های منحصر به فرد شهمیرزاد میوه آلو است بطوری که از ۱۶۵ هکتار باغات آلوی شهرستان مهدیشهر، ۱۳۵ هکتار آن در شهمیرزاد قرار دارد.[۵]
شهر نمونهٔ گردشگری بین المللی [ویرایش]
در جلسهٔ هیئت وزیران در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۳۸۶ که در سمنان برگزار شد، این شهر به استناد مادهٔ ۸ قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، بهعنوان شهر نمونهٔ گردشگری بین المللی تعیین شد [۶].
منابع [ویرایش]
- ↑ «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادیها بر حسب سواد» (فارسی). مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانیشده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲.
- ↑ طاهری، تقی. بخش سنگسر. دفتر برنامه و بودجهٔ سمنان، اسفند ۱۳۵۵، صفحهٔ ۸.
- ↑ خبرگزاری مهر
- ↑ «محصول باغات گردو شهرستان مهدیشهر می تواند به خارج از کشور صادر شود .». مهدیشهر نیوز، ۲۳ بهمن ۱۳۸۸.
- ↑ «تولید سالانه ۶۰۰ تن آلو در شهرستان مهدیشهر». مهدیشهر نیوز، ۲۳ شهریور ۱۳۸۸.
- ↑ روزنامهٔ رسمی جمهوری اسلامی ایران، سال شصت و سوم، شمارهٔ ۱۸۱۵۵، نهم تیر ۱۳۸۶.