ایرانیان آشوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عکسی قدیمی از آشوریان سنندج.

جمعیت آشوریان ایران در میانهٔ قرن نوزدهم میلادی به ۱۳۸۰۰۰ نفر می‌رسید[۱] که عمدتاً در آذربایجان غربی ساکن بودند و به دو گروه عمدهٔ مذهبی نستوری و کاتولیک تقسیم می‌شدند.[۲] جمعیت آسوریان ایران در میانهٔ قرن بیستم میلادی به ۲۰۰۰۰ نفر کاهش پیدا کرد.[۱]

پس از انقلاب مشروطه، با تشکیل مجلس شورای ملی، در قانون اساسی مشروطه برای اقلیت‌های دینی هم نمایندگانی درنظر گرفته شد. از جمله، یک نماینده برای مسیحیان آشوری و کلدانی. این موضوع پس از انقلاب ۱۳۵۷ هم در قانون اساسی باقی ماند.[۳] مقر جهانی آشوریان جهان نیز به همراه رئیس این مرکز یوناتن بت کلیا در تهران مستقر هست.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ارواند آبراهامیان. «بخش یکم؛ پیشینهٔ تاریخی». در ایران بین دو انقلاب. ترجمهٔ احمد گل‌محمّدی، محمّدابراهیم فتّاحی. چاپ اوّل. نشر نی، ۱۳۷۷. ص ۱۶. ISBN 964-312-363-4. 
  2. ارواند آبراهامیان. «بخش یکم؛ پیشینهٔ تاریخی». در ایران بین دو انقلاب. ترجمهٔ احمد گل‌محمّدی، محمّدابراهیم فتّاحی. چاپ اوّل. نشر نی، ۱۳۷۷. ص ۲۱. ISBN 964-312-363-4. 
  3. «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اصل شصت و چهارم». ۱۷. بازبینی‌شده در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۳. 
  4. http://www1.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100951754043