وحی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
وحی در لغت به هر نوع القای آگاهی نظیر اشاره، آواز، الهام، رؤیا، وسوسه، کتابت و... اطلاق میگردد. مخفیانه بودن و سرعت نیز در بعضی از استعمالات وحی لحاظ گشتهاست.[۱]
در اصطلاح مفسران قرآن و دانشمندان علوم قرآنی، وحی ارتباطی معنوی است که برای پیامبران الهی، جهت دریافت پیام آسمانی از راه اتصال به غیب برقرار میشود. پیامبر، گیرندهای است که پیام را بهواسطه همین ارتباط و اتصال (وحی) از مرکز فرستنده آن دریافت میکند.[۲]
وحی بر رسولان و پیامبران به دو گونهاست:
- القا در قلب، یعنی شیوه الهام یا رویای صادقه.
- سخن گفتن از آن سوی حجاب الهی با فرستادن جبرئیل.
[ویرایش] وحی در قرآن
واژه وحی در قرآن به معناهای زیر به کار رفتهاست[۳]:
- الهام فطری به انسان، همانند الهام به مادر موسی (سوره قصص، آیه ۷)
- الهام غریزی به حیوانات، همانند الهام به زنبور عسل (سوره نحل، آیه ۶۸)
- فرمان به جمادات، همانند فرمان دادن به زمین در آستانه روز قیامت (سوره زلزال، آیه ۵)
- وسوسه شیطانی (سوره انعام، آیه ۱۱۲)
- اشاره سریع، (سوره مریم، آیه ۱۱)
- خبردادن و آگاهیدن (سوره آل عمران، آیه ۴۴)
- رویا؛ همانند رویای ابراهیم درباره ذبح فرزندش.
گفتنی است که سه مورد آخر از جمله وحیها بر پیامبران است.
[ویرایش] منابع
- ↑ حسین جوان آراسته. درسنامه علوم قرآنی. وبگاه الشیعه. بازدید در تاریخ ۲۰ آذر ۱۳۸۶.
- ↑ حسین جوان آراسته. درسنامه علوم قرآنی. وبگاه الشیعه. بازدید در تاریخ ۲۰ آذر ۱۳۸۶.
- ↑ آیت الله محمد هادی معرفت. علوم قرآنی. بازدید در تاریخ ۲۰ آذر ۱۳۸۶.
| قرآن | |
|---|---|
|
تقسیمات
ترجمه
مفاهیم مرتبط
|
|
| فهرست علوم قرآنی | |
