طارق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بروج سورهٔ طارق اعلی
شمارهٔ کتابت: ۸۶
جزء : ۳۰
نزول
شمارهٔ نزول: ۳۶
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۱۷
تعداد کلمات: ۶۲
تعداد حروف: ۲۷۹

سورهٔ طارق سورهٔ ۸۶ام قرآن است، دارای ۱۷ آیه است، و سوره‌ای مکی است. این سوره دو محور اساسی دارد: (۱) معاد و رستاخیز و (۲) قرآن و اهمیت آن. سوره با سوگندهایی به آسمان و طارق (ستارهٔ شبگرد)[۱] آغاز می‌گردد و سپس برای اثبات ممکن‌بودن وقوع معاد چنین استدلال می‌کند که خداوندی که توانسته است انسان را بیافریند، می‌تواند او را پس از مرگ نیز دوباره زنده گرداند. پس از اشاره به ویژگی‌های رستاخیز و اهمیت قرآن، کافران را به عذاب در جهان آخرت تهدید می‌کند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. قرآن، ترجمهٔ بهرام‌پور، سورهٔ طارق، آیهٔ اول.
  2. مکارم شیرازی, ناصر و جمعی از نویسندگان. تفسیر نمونه. ج. 26. دارالکتب الاسلامیه, 1374. ص 356سوره طارق، مقدمه 

پیوند به بیرون[ویرایش]