توبه (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
انفال سورهٔ توبه یونس
شمارهٔ کتابت: ۹
جزء : ۱۰
نزول
شمارهٔ نزول: ۱۱۴
محل نزول: مدینه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۱۲۹
تعداد کلمات: ۲۴۴۰
تعداد حروف: ۱۱۴۲۸

سورهٔ توبه سورهٔ ۹ام قرآن است، ۱۲۹ آیه دارد، و سوره‌ای مدنی است. مفسران بیشتر از ۱۰ نام برای این سوره ذکر کرده‌اند که از همه معروفتر برائت و توبه و فاضحه است. نام برائت به این دلیل انتخاب شده‌است که آغاز سوره سخن از اعلان برائت و بیزاری خداوند از مشرکان است؛ نام توبه به دلیل مباحث این سوره پیرامون توبه انتخاب شده و فاضحه نیز به این دلیل انتخاب شده که آیاتی از این سوره هدف رسوایی منافقان را دارند.[۱]

از نظر ترتیب زمانی، این سوره از آخرین سوره‌های قرآن است که از سال نهم هجرت و پیش از غزوه تبوک آغاز شده‌است و مربوط به زمان اوج‌گرفتن مسلمانان در شبه‌جزیره عربستان است.[۱]

بخش مهمی از سوره پیرامون لغو پیمان‌های مسلمانان با مشرکان به دلیل نقض پیمان‌ها از سوی مشرکان است. بخش دیگری از سوره پیرامون منافقان و نشانه‌های آن‌ها در جامعهٔ اسلامی است. بخشی نیز به جهاد اختصاص دارد و همچنین در بخشی اهل کتاب را نکوهش می‌کند. بحث‌هایی نیز پیرامون زکات، خودداری از انباشتن ثروت، و لزوم تحصیل دانش وجود دارند.[۱]

این سوره به دلیل آنکه با اعلام جنگ به دشمنان مسلمانان آغاز می‌گردد، با «بسم الله الرحمن الرحیم» شروع نمی‌شود. برخی نیز این سوره را ادامهٔ سورهٔ انفال می‌دانند و این نکته را دلیل آغاز نشدن سوره با بسم‌الله الرحمن الرحیم می‌دانند.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ مکارم شیرازی, ناصر و جمعی از نویسندگان. تفسیر نمونه. ج. 7. دارالکتب الاسلامیه, 1374. ص 271-274سوره توبه، مقدمه 

پیوند به بیرون[ویرایش]