تغابن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
منافقون سورهٔ تغابن طلاق
شمارهٔ کتابت: ۶۴
جزء : ۲۸
نزول
شمارهٔ نزول: ۱۱۰
محل نزول: مدینه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۱۸
تعداد کلمات: ۲۴۵
تعداد حروف: ۱۱۴۹

سوره تغابن سوره ۶۴ از قرآن است و ۱۸ آیه دارد. در مورد مکی یا مدنی بودن این سوره اختلاف وجود دارد هرچند مشهور مدنی بودن آن است. از الفهرست ابن ندیم نقل شده‌است که این سوره بیست و سومین سورهٔ مدنی است؛ لذا باید از آخرین سوره‌های قرآن برحسب ترتیب زمانی باشد. محتوای سوره در مورد توحید، سرنوشت اقوام پیشین، معاد، دستور به اطاعت از پیامبر و انفاق در راه خدا می‌کند. نام سوره به دلیل نامیده شدن روز قیامت به عنوان تغابن، روزی که عده‌ای مغبون می‌شوند، انتخاب شده‌است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. مکارم شیرازی, ناصر و جمعی از نویسندگان. [ona/j24/tna24009.htm تفسیر نمونه]. ج. 24. دار الکتب الاسلامیه, 1374. ص 181-182سوره تغابن، مقدمه 

پیوند به بیرون[ویرایش]