تاریخ قرآن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تاریخ قرآن یکی از شاخههای علوم قرآنی است، اصطلاح نسبتاً جدیدی است که از سوی اسلامشناسان و قرآنشناسان غربی وضع شدهاست و پیش از قرن حاضر و در آثار گذشتگانی نظیر البرهان فی علوم القرآن اثر بدرالدین زرکشی و الاتقان فی علوم القرآن نوشته جلالالدین سیوطی به چنین اصطلاحی برنمیخوریم.
تاریخ قرآن مباحث مربوط به توصیف و تحلیل سرگذشت جمع و تدوین قرآن از آغاز نزول وحی تا سیر هزار و چهارصد ساله کتابت و طبع آن در اعصار جدید است.
محتویات |
مباحث اصلی [ویرایش]
مباحث اصلی «تاریخ قرآن» که از مهمترین شاخههای علوم قرآنی است، عبارتند از:
- زمان آغاز و پایان نزول قرآن
- زمان و مکان نزول آیات بر پیامبر اسلام
- ترتیب نزول آیات و سوره و ترتیب کنونی
- کتابت و نویسندگان وحی در زمان نزول قرآن و کیفیت نگارش و رسمالخط قرآن کریم
- مسأله جمع و تدوین قرآن کریم در زمان رسول اسلام رسول و خلفای راشدین
- اختلاف مصاحف صحابه و تابعین و یکسانسازی مصاحف
- تکامل شیوههای نگارش قرآن کریم، نقطهگذاری و حرکتگذاری حروف و کلمات
- نسخههای بهجایمانده از گذشتگان و نسخههای جدید
مباحث فرعی [ویرایش]
مباحث فرعی که گاه به عنوان مقدمه و گاه در مقام نتیجه بیان میگردد، عبارتند از:
- بررسی اسامی و القاب قرآن کریم
- وحی از دیدگاه اسلام
- عصمت پیامبر اسلام
- اُمّی بودن پیامبر اسلام
- اسباب نزول آیات قرآن کریم
- ترجمههای قرآن کریم
کتابشناسی [ویرایش]
از مهمترین آثاری که در بارهٔ «تاریخ قرآن» تألیف شدهاست میتوان به تاریخ قرآن تئودور نولدکه و تاریخ قرآن از محمود رامیار و تاریخ قرآن آیتالله محمدهادی معرفت اشاره نمود.
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- رامیار، محمود. تاریخ قرآن، نشر امیرکبیر، چاپ هفتم، ۱۳۸۵.
- بهاءالدین خرمشاهی، دانشنامه قرآن کریم.
- معرفت، محمد هادی. تاریخ قرآن کریم.
