الرحمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
 قمر سورهٔ  الرحمن  واقعه
شمارهٔ کتابت: ۵۵
جزء : ۲۷
نزول
شمارهٔ نزول: ۹۷
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۷۸
تعداد کلمات: ۳۵۵
تعداد حروف: ۱۷۰۸

آیا مشکلی با شنیدن این پرونده دارید؟ راهنمای رسانه را ببینید.

سوره الرحمن سوره ۵۵ از قرآن است و ۷۸ آیه دارد و در مکه نازل شده است.

محتوای سوره[ویرایش]

این سوره به طور کلی بیانگر نعمت‌های مختلف معنوی و مادی خداوند است که بر بندگان خود ارزانی داشته و آن‌ها را غرق در آن ساخته است به طوری که می توان نام این سوره را "سوره رحمت" یا "سوره نعمت" گذارد و به همین دلیل با نام "الرحمن" که رحمت واسعه الهی را بازگو می‌کند آغاز شده و با جلال و اکرام الله پایان گرفته است و ۳۱ بارجمله ﴿فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ﴾ که به وسیله آن از بندگانش بر نعمت‌های خود گواه می گیرد در آن ذکر شده است .

می توان محتوای این سوره را به چند بخش تقسیم کرد:

  • بخش اول که مقدمه و آغاز سوره است از نعمت‌های بزرگ خلفت، تعلیم و تربیت، حساب و میزان، وسایل رفاهی انسان و غذاهای روحی و جسمی او سخن می گوید.
  • بخش دوم توضیحی است بر مساله چگونگی آفرینش انس و جن.
  • بخش سوم بیانگر نشانه‌ها و آیات الله در زمین و آسمان است .
  • بخش چهارم از نعمت‌های دنیوی فراتر رفته، سخن از نعمت‌های جهان دیگر است که نعمت‌های بهشتی اعم از باغ‌ها، سرچشمه‌ها، میوه‌ها، همسران زیبا و با وفا و انواع لباس‌ها توضیح داده شده است.
  • و بالاخره در بخش پنجم این سوره اشاره کوتاهی به سرنوشت مجرمان و قسمتی از مجازات‌های دردناک آن‌ها آمده است.

منابع[ویرایش]