صف (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

به معنی ردیف و صف به صف ایستادن است ونام شصت ویکمین سوره قرآن می‌باشد. نام این سوره از آیه چهارم آن گرفته شده است.بعضی از موضوعات این سوره عبارتند از: دعوت به هماهنگی میان گفتار و کردار پرهیز از سخن گفتن بدون عمل دعوت به جهاد اشاره به پیمان شکنی قوم بنی اسرائیل موضوع بشارت دادن عیسی به آمدن پیامبر اسلام تضمین پیروزی اسلام بر همه ادیان اشاره به حوارّیون عیسی می‌باشد . این سوره در مدینه نازل شده و ۱۴ آیه دارد.


 ممتحنه سورهٔ  صفّ  جمعه
شمارهٔ کتابت: ۶۱
جزء : ۲۸
نزول
شمارهٔ نزول: ۱۱۱
محل نزول: مدینه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۱۴
تعداد کلمات: ۲۲۱
تعداد حروف: ۱۰۲۰

شأن نزول[ویرایش]

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ[ویرایش]

جمعی از مومنان می‌گفتند: بعد از این هر وقت با دشمن رو به رو شویم پشت نخواهیم کرد و فرار نمی‌کنیم ولی در روز احد فرار کردند تا آنجا که پیشانی پیامبر و دندان مبارک او شگسته شد. آیه فوق نازل شد وپیامی چنین آورد: چرا چیزی می گویید که انجام نمی‌دهید؟

فضیلت این سوره[ویرایش]

((امام باقر فرمود: هرکس این سوره را تلاوت کندو در نمازهای واجب و نافله‌های خود بقرائت آن مداومت نماید خداوند او را در ردیف و صف فرشتگان و پیامبران مرسل خود آورد))