علق
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| تین | سورهٔ علق | قدر | |||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
سوره علق اولین سورهای است که بر پیامبر اسلام نازل شدهاست. این سوره در مکه نازل شده و دارای ۱۹ آیه است. کلمه علق به معنی خون بسته، زالو و کرم است. همچنین در قرآن از واژه علق به عنوان یکی از مراحل تکوین جنین یاد شدهاست. این سوره جزو ۴ سورهای است که در آن آیه سجده واجب وجود دارد.
محتویات |
[ویرایش] نامها
این سوره به مناسبت تعبیرهای مختلفی که در آغاز آن است به نام سوره «علق»، «اقرا»، «قلم» نامیده شدهاست.
[ویرایش] نزول
۵ آیه اول این سوره در شب بعثت پیامبر اسلام(۲۷ رجب) در غار حرای کوه نور مکه، توسط جبرئیل بر او نازل شدهاست.
[ویرایش] محتوای سوره
- به پیامبر اسلام دستور قرائت و تلاوت میدهد و سپس از آفرینش انسان از یک قطعه خون بی ارزش سخن میگوید.
- از تکامل انسان تحت لطف و کرم پروردگار، و آشنائی دادن او به علم و دانش و قلم بحث میکند.
- از انسانهای ناسپاسی که علی رغم این همه موهبت و اکرام الهی راه طغیان را پیش میگیرند سخن به میان میآورد.
- به مجازات دردناک کسانی که مانع هدایت مردمند اشاره کرده و دستور به سجده و تقرب به پروردگار میدهد.
[ویرایش] فضیلت سوره
- از جعفر صادق نقل شدهاست:
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] پیوند به بیرون
[ویرایش] منابع
- برگزیده تفسیر نمونه، جلد ۵، آیتالله ناصر مکارم شیرازی
- آشنایی با سورهها (شناخت سورههای قرآن)، جواد محدثی، ۱۳۷۴، قم، دفتر تبلیغات اسلامی
| این یک نوشتار خُرد پیرامون قرآن است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |