علق
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| تین |
سورهٔ علق |
قدر |
|
| شمارهٔ کتابت: |
۹۶ |
| جزء : |
۳۰ |
| نزول |
| شمارهٔ نزول: |
۱ |
| محل نزول: |
مکه |
| اطلاعات آماری |
| تعداد آیات: |
۱۹ |
| تعداد کلمات: |
۷۷ |
| تعداد حروف: |
۳۱۲ |
|
سوره علق اولین سوره ای است که بر پیامبر اسلام نازل شده است. این سوره در مکه نازل شده و دارای ۱۹ آیه است. کلمه علق به معنی خون بسته، زالو و کرم است. همچنین در قرآن از واژه علق به عنوان یکی از مراحل تکوین جنین یاد شده است. این سوره جزو 4 سوره ای است که در آن آیه سجده واجب وجود دارد.
این سوره به مناسبت تعبیرهای مختلفی که در آغاز آن است به نام سوره «علق»، «اقرا»، «قلم» نامیده شدهاست.
5 آیه اول این سوره در شب بعثت پیامبر اسلام(27 رجب) در غار حرای کوه نور مکه، توسط جبرئیل بر او نازل شدهاست.
[ویرایش] محتوای سوره
- به پیامبر اسلام دستور قرائت و تلاوت میدهد و سپس از آفرینش انسان از یک قطعه خون بی ارزش سخن میگوید.
- از تکامل انسان تحت لطف و کرم پروردگار، و آشنائی دادن او به علم و دانش و قلم بحث میکند.
- از انسانهای ناسپاسی که علی رغم این همه موهبت و اکرام الهی راه طغیان را پیش میگیرند سخن به میان میآورد.
- به مجازات دردناک کسانی که مانع هدایت مردمند اشاره کرده و دستور به سجده و تقرب به پروردگار میدهد.
[ویرایش] فضیلت سوره
| « |
هرکس در روز یا شب سوره «اقرا باسم ربک» را بخواند، و در همان شب یا روز بمیرد شهید از دنیا رفتهاست و خداوند او را شهید مبعوث میکند و در صف شهیدان جای میدهد، و در قیامت همچون کسی است که با شمشیر در راه خدا همراه پیامبر خدا جهاد کردهاست. |
» |
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] پیوند به بیرون