علق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
 تین سورهٔ  علق  قدر
شمارهٔ کتابت: ۹۶
جزء : ۳۰
نزول
شمارهٔ نزول: ۱
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۱۹
تعداد کلمات: ۷۷
تعداد حروف: ۳۱۲

سوره علق اولین سوره‌ای است که بر پیامبر اسلام نازل شده‌است. این سوره در مکه نازل شده و دارای ۱۹ آیه است. کلمه علق به معنی خون بسته، زالو و کرم است. همچنین در قرآن از واژه علق به عنوان یکی از مراحل تکوین جنین یاد شده‌است. این سوره جزو ۴ سوره‌ای است که در آن آیه سجده واجب وجود دارد.

نام‌ها[ویرایش]

این سوره به مناسبت تعبیرهای مختلفی که در آغاز آن است به نام سوره «علق»، «اقرا»، «قلم» نامیده شده‌است.

نزول[ویرایش]

۵ آیه اول این سوره در شب بعثت پیامبر اسلام(۲۷ رجب) در غار حرای کوه نور مکه، توسط جبرئیل بر او نازل شده‌است.

محتوای سوره[ویرایش]

  • به پیامبر اسلام دستور قرائت و تلاوت می‌دهد و سپس از آفرینش انسان از یک قطعه خون بی ارزش سخن می‌گوید.
  • از تکامل انسان تحت لطف و کرم پروردگار، و آشنائی دادن او به علم و دانش و قلم بحث می‌کند.
  • از انسان‌های ناسپاسی که علی رغم این همه موهبت و اکرام الهی راه طغیان را پیش می‌گیرند سخن به میان می‌آورد.
  • به مجازات دردناک کسانی که مانع هدایت مردمند اشاره کرده و دستور به سجده و تقرب به پروردگار می‌دهد.

فضیلت سوره[ویرایش]

  • از جعفر صادق نقل شده‌است:

    هرکس در روز یا شب سوره «اقرا باسم ربک» را بخواند، و در همان شب یا روز بمیرد شهید از دنیا رفته‌است و خداوند او را شهید مبعوث می‌کند و در صف شهیدان جای می‌دهد، و در قیامت همچون کسی است که با شمشیر در راه خدا همراه پیامبر خدا جهاد کرده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]