بسم الله الرحمن الرحیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اولین آیه قرآن به خط نسخ عربی

آیه بسم الله الرحمن الرحیم یا آیه تسمیه آیه‌ای از قرآن است که در اول هر سورهای به استثنای سوره برائت (توبه) آمده‌است.

ترجمه‌های فارسی[ویرایش]

  • «آیتی»: به نام خدای بخشایندهٔ مهربان
  • «طاهری»: به نام خدای رحمان رحیم
  • «فولادوند»: به نام خداوند رحمتگر مهربان
  • «امامی»: به نام خداوند مهرگستر مهربان
  • «کبیری»: به نام خداوند بخشنده مهربان
  • سید محمد جواد غروی: به نام ایزد صاحب رحمت عام و رحمت خاص[۱]
  • محمد صادقی تهرانی: به نام خداي رحمتگر بر آفريدگان، رحمتگر بر ويژگان[۲]

واژه‌شناسی[ویرایش]

  • اسم: برخی از اهل لغت گفته‌اند اصل آن را وسم به معنای علامت است.
  • رحمن: ۵۶ بار در اثناء آیات ذکر شده‌است، رحمن صیغه مبالغه رحمت است که دلالت بر کثرت دارد (غیر خدا با آن توصیف نمی‌شود).
  • رحیم: از صفات خداوند است که بر غیرخدا هم اطلاق می‌شود، رحیم چون بر خدا اطلاق می‌شود مراد از آن نعمت‌دهنده و احسان‌کننده‌است و چون بر غیرخدا گفته شود مقصود مهربانی و رقت قلب است و تاثر و انفعال در خداوند محال است.

آیا بسم الله الرحمن الرحیم جزء آیات سوره است؟[ویرایش]

بر سر اینکه آیا این آیه جزء هر سوره‌است یا نه، اختلاف وجود دارد.[۳] برخی از اهل تسنن آن را جزء هیچ سوره‌ای نمی‌دانند و شروع هر سوره را با بسم الله از قبیل شروع هر کار دیگر با بسم الله می‌شمارند. از این رو در نماز، سوره حمد یا هر سوره‌ای را بدون بسم الله می‌خوانند.[نیازمند منبع] شیعیان به پیروی از اهل بیت با این مسأله مخالفت دارند.[۴] شیعیان در این موضوع اتفاق نظر دارند؛ ولی میان اهل تسنن اختلاف نظر است. بعضی با نظر شیعه موافقند و بعضی سخت مخالف و بعضی قائل به تفصیلند.

ابن عباس، ابن مبارک، عاصم، کسائی، ابن عمر، ابن زبیر، ابن هریره عطاء، طاووس و نیز امام فخر رازی در تفسیر کبیر و جلال الدین سیوطی در اتقان که مدعی تواتر روایاتند، از طرفداران نظریه جزئیتند. بعضی مانند مالک و ابو عمرو و یعقوب می‌گویند که جزء هیچ سوره‌ای نیست و فقط برای اوائل سوره‌ها تیمناً نازل گشته و نیز برای فواصل سوره‌هاست؛ ولی بعضی از پیروان مسلک شافعی و حمزه قائل به تفصیلند که می‌گویند فقط در سورهٔ حمد جزء سوره‌است و در سوره‌های دیگر نیست.[نیازمند منبع]

تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم از دیدگاه علماء[ویرایش]

  • سید محمد جواد غروی : خداوند معنای فارسی الله نیست و درست آن ایزد است و بخشنده ترجمه وهّاب است نه رحمان. رحمان و رحیم هر دو صفتند و معنای هر دو یکی است جز آن که هر یک یاز این دو بیانگر بخشی از رحمت الهی است زیرا رحمت بر دو نوع است یکی رحمت عام بلا شرط و دیگری رحمت خاص مع الشرط. رحمت عام بلا شرط رحمتی است که مشروط به هیچ شرطی نیست و رحمت عام بلا شرط رحمتی است که منوط به عمل است اعم از مادیات و معنویات.[۵]

نظر عرفا[ویرایش]

به عقیده برخی مسلمانان در حدیثی از قول پیامبر اسلام گفته شده‌است که: هر چه در کتاب‌های آسمانی است در قرآن است و هر چه در قرآن است در الفاتحه‌است و هر چه در فاتحه‌است در بسم الله الرحمن الرحیم است و هر چه در بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم است در باء است و هر چه در باء است در نقطه‌ای است که در زیر آن است.[۶]

مبحث معانی رمزی اعداد[ویرایش]

بسم الله الرحمن الرحیم از نوزده حرف تشکیل شده‌است و مقدار عددی یا ابجدی آن ۷۸۶ می‌باشد که این عدد بیشتر، توسط مسلمانان کشور هندوستان و پاکستان، به عنوان جایگزین بسم‌الله به کار می‌رود تا به باور آنان از نوشتن نام خداوند و یا آیه قرآن بر کاغذهای معمولی و در نتیجه قرار گرفتن در معرض آلودگی و تماس اجسام ناپاک با آن خودداری شود.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

روابط ریاضی بسم الله در قرآن

منابع[ویرایش]

  1. سید محمد جواد غروی، آدم از نظر قرآن، جلد سوم، 1384، نشر نگارش، تهران، فصل سوم:تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم، صفحه 441
  2. «ترجمه و تفسیر آنلاین قرآن کریم از آیت الله صادقی تهرانی». 
  3. «اختلاف نظر بین شیعه و سنی درباره جزئیت آیه بسم الله الرحمن الرحیم». کتابخانه طهور. بازبینی‌شده در ۱۷ دی ۱۳۸۶. 
  4. «اختلاف نظر بین شیعه و سنی درباره جزئیت آیه بسم الله الرحمن الرحیم». کتابخانه طهور. بازبینی‌شده در ۱۷ دی ۱۳۸۶. 
  5. سید محمد جواد غروی، آدم از نظر قرآن، جلد سوم، 1384، نشر نگارش، تهران، فصل سوم:تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم، صفحه 434
  6. اسرار حروف ص ۲۲۳

  • شیخ احمد العلوی. اسرار حروف. ترجمهٔ محمد حسن ناصر. تهران: وزارت فرهنگ و آموزش عالی، ۱۳۴۹.