مهدی الهی قمشه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

برای دیگر کاربردها، الهی قمشه‌ای (ابهام‌زدایی) را ببینید.

مهدی محیی‌الدین الهی قمشه‌ای (زادهٔ: ۱۲۸۰ شهرضا(قمشه) برابر ۱۳۱۹، مرگ: ۲۵ اردیبهشت ۱۳۵۲ برابر ۲ ربیع‌الثانی ۱۳۹۳)^[۱]، عارف، حکیم، شاعر، مترجم قرآن و پدر حسین الهی قمشه‌ای است.

محتویات

وی مقدمات علوم فقه و اصول و حکمت را از شیخ هادی قمشه‌ای و دیگران آموخت. در اصفهان از اساتیدی چون محمد حکیم خراسانی و سپس در خراسان از حکیم مشهدی و اسدالله یزدی استفاده کرد. وی مدتی هم در حوزهٔ درس حسین قمی و مهدی اصفهانی حاضر شد. پس از آن به تهران برگشت و در مدرسهٔ عالی سپهسالار به تدریس حکمت و فلسفه پرداخت. وی استاد زبان عربی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران و استاد فلسفه در دانشکدهٔ الهیات (معقول و منقول) بود.

همسر وی طیبه نربتی در زمینه ادبی فعال بوده و مولف کتاب خوشه هاست. وی دارای سه پسر و چهار دختر می باشد:

حسین الهی قمشه‌ای عارف و ادیب.
نظام‌الدین الهی قمشه‌ای، استاد فلسفه و رئیس کتابخانه دانشگاه تهران بود. (درگذشته ۱۳۷۶)
کماالدین الهی قمشه ای : دکترای قلب و عروق
مهدیه الهی قمشه‌ای شاعر و محقق.

سه دختر دیگر وی یکی در کشور کانادا مشاور است؛ دیگری استاد درس روانشناسی در دانشگاه رودهن و دیگری دبیر ادبیات در ناحیه دو کرج است.^[۲]

از جمله معروف‌ترین آثار به جا مانده از اوست که در حال حاضر فراگیرترین ترجمه در ایران است.این ترجمه را می توان یک تفسیر مختصر قران هم تلقی نمود.