شمس (سوره)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سوره شمس در مکه نازل شده و دارای ۱۵ آیه است. کلمه شمس به معنی خورشید است.


 بلد سورهٔ  شمس  لیل
شمارهٔ کتابت: ۹۱
جزء : ۳۰
نزول
شمارهٔ نزول: ۲۶
محل نزول: مکه
اطلاعات آماری
تعداد آیات: ۱۵
تعداد کلمات: ۵۷
تعداد حروف: ۲۷۵

نزول[ویرایش]

بعد از سوره قدر (و به نقل برخی بعد از سوره حج) در سال دوم بعثت در مکه نازل شده‌است.

محتوای سوره[ویرایش]

این سوره در حقیقت سوره تهذیب نفس است. در آغاز سوره به ۱۱ موضوع مهم از عالم خلقت و ذات پاک خداوند برای اثبات این که رستگاری در گرو تهذیب نفس است قسم یاد شده، و بیشترین سوگندهای قرآن را (بطور جمعی) در خود جای داده‌است.

و در پایان به ذکر قوم ثمود، نمونه‌ای از اقوام گردنکش که به خاطر ترک تهذیب نفس در شقاوت ابدی فرو رفتند و خداوند آنها را به مجازات شدیدی گرفتار کرد، می‌پردازد.

فضیلت سوره[ویرایش]

  • در حدیثی از پیامبر آمده‌است:

هرکس آن را بخواند گوئی به تعداد تمام اشیائی که خورشید و ماه برآنها می‌تابد در راه خدا صدقه داده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]