البیان فی تفسیر القرآن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
البیان فی تفسیر القرآن اثر سید ابوالقاسم خویی است. این تفسیر شامل مقدمه مولف و تفسیر سوره حمد میباشد.
خویی در مقدمه این کتاب روش تفسیر خود را٬ که متاثر از آرای استادش علامه بلاغی در کتاب آلاءالرحمن فی تفسیر القرآن است٬[۱] شرح میدهد. خویی در این مقدمه به عظمت قرآن، اعجاز قرآن، مصونيت قرآن از تحريف، عدم تناقض و عدم نسخ در احكام قرآن اشاره میکند[۲]. آرا او در رد احادیث مربوط به قرآن علی بن ابیطالب و عدم نسخ در قرآن در این کتاب برجسته هستند. جامعیت مباحث قرآنی مولف در مقدمه این کتاب را به یکی از آثار شاخص حوزه علوم قرآنی تبدیل کردهاست[۳].
خویی تفسیرش را با تفسیر سوره حمد پایان میدهد.
