معوذتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دو سورهٔ پایانی قرآن را — فلق و ناس — که با «قل اعوذ» آغاز می‌شود معوذتین گویند.

دلیل استفاده از واژه معوذتین این است که این سوره ها با "استعاذه" به معنی پناه بردن شروع می شود. در دو سورة ناس و فلق خداوند به پیامبر اسلام می گوید که "از چه چیزهایی"، "به چه کسی" پناه ببرد. در متن آیات این سوره ها کاملا این مسئله مشهود است: قل اعوذ برب الناس و قل اعوذ برب الفلق.