افراسیاب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از افراسیاب پسر پشنگ)
پرش به: ناوبری، جستجو


شخصیت شاهنامه
نگاره افراسیاب در شاهنامه تهماسبی
افراسیاب
اَوستایی: فْرنگْرَسیَن
پهلوی: فْراسیاپ
دوره پادشاهی: افراسیاب(خودش)، کیکاووس، کیخسرو، کیقباد
تبار: تورانی
جنسیت: مرد
پدر: پشنگ
فرزندان: فرنگیس، منیژه، شیده
وابستگان: پیران
مخالفان و دشمنان: رستم، کیکاووس، کیخسرو
مرگ: به دست کیخسرو، نوه خویش و فرزند سیاوش کشته شد.
محل زندگی: توران زمین
رویدادهای مهم: حمله به ایران، پناه دادن به سیاوش و کشتن او، داستان بیژن و منیژه
بیت در وصف او: که دارد پی و تاب افراسیاب / مرا رفت باید چو کشتی بر آب
شاهنامه سروده فردوسی

اساطیر - ایرانیان - تورانیان - زنان - شاهان - مکان‌ها

برگی از شاهنامه متعلق به سده ۱۴ میلادی (دوره ایلخانی)
کیخسرو، افراسیاب را به کین پدرش سیاوش می‌کشد.
محل نگهداری: موزه متروپولیتن نیویورک

افراسیاب[۱] شاه اسطوره‌ای توران پسر پشنگ در شاهنامه است. او دشمن ایرانیان بود و داستان نبردهایش با ایرانیان و به ویژه رستم خواندنی‌ است. افراسیاب سپهدار خردمندی داشت به نام پیران ویسه. افراسیاب سرانجام به دست کیخسرو کشته شد.

افراسیاب در اوستا[ویرایش]

نام افراسیاب در اوستا فْرنگْرَسیَن به معنی «هراس‌انگیز» (یا کسی که به هراس می افکند) است.

افراسیاب در متون فارسی میانه[ویرایش]

صورت پهلوی نام او فْراسیاو یا فْراسیاب یا فْراسیاپ است.

پانویس[ویرایش]

  1. ^  دوستخواه. ۹۲۲
  2. ^  دوستخواه. ۹۲۲

منابع[ویرایش]

  1. «AFRĀSĪĀB». ENCYCLOPÆDIA IRANICA. بازبینی‌شده در ۵ مارس ۲۰۱۶. 
  • فردوسی. شاهنامه.
  • دوستخواه جلیل.«پیوست»، اوستا: کهن‌ترین سرودهای ایرانیان. گزارش و پژوهش: جلیل دوستخواه. ۹۲۲