آرمین (شاهنامه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آرمین یا ارمین یا کی آرمین(به انگلیسی: Kei armin)، در شاهنامه نام ِ چهارمین پور (پسر) ِ کیقباد است.

در شاهنامه، آرمین از نژاد ِ فریدون شمرده شده‌است.

حکیم فردوسی، در بیتی از شاهنامه اینگونه از کی آرمین(همان آرمین) یاد کرده‌است:

چهارمین کی آرمین بودیش نام

سپردند گیتی به آرام و کام[۱]

همچنین در برخی از نسخه‌ها بجای آرمین، آرش آمده است

        نخستین چو کاؤس با آفرین            کی آرش دوم و دگر کی پشین
        چهارم کجا آرشش بود نام            سپردند گیتی به آرام و کام

دکتر میترا مهرآبادی در شرح شاهنامه اینگونه نوشته است

آرش ar که حکیم فردوسی بر حسب اقتضای شعری به این صورت آورده است، در اصل (کِی) اَرْشَن narA بوده است به معنای نَر یا اسب نَر .
این نام به صورتهای کی آرش، کیرش، قیرش و قیوس در آثار مورخان اسلامی تحریف شده است.

اما نام کی نشین که توسط حکیم فردوسی ذکر شده است، در اصل (کی) پیسینَ anisiP بوده است که به صورتهای پشین، فاشین و پیشین تحریف شده است. دانشنامه ایرانیکا پیسینه در اوستا و پیشین در پارسی میانی را ریشه افشین در فارسی معاصر میداند. نام پسر آخر در روایت حکیم فردوسی (کی) ارمین nimrA است که در سنت پارسیان بجای نام او نام بیَرْشَن narayB آمده است که البته هیچگونه شباهتی هم به نام ارمین ندارد و شاید به معنای دارنده دو اسب نر باشد. ر. ک.[۲][۳][۴][۵][۶][۷][۸][۹][۱۰]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. پارسی نگاشتهٔ شاهنامهٔ فردوسی، صفحه: ۷۳۹
  2. بندهش، ص 150 پورداود، یشتها، ج 2، ص 227- 225
  3. دینوری
  4. الاخبار الطوال، ص 36
  5. تجارب الامم فی اخبار ملوک العرب و العجم، ص 96
  6. طبری، تاریخ طبری، ج 2، ص 370
  7. بلعمی، تاریخ بلعمی، ج 1، ص 523
  8. گردیزی، زین الاخبار، ص 44- 43
  9. ابن خلدون، العبر، ج 1، ص 178
  10. برهان قاطع، ماده آرش و ارمین و پشین 253 252 30 29 27. P, hcubnemaN, sehcsinarI, itsuJ.
  • شاهنامهٔ فردوسی
  • پارسی نگاشتهٔ شاهنامه، نگارش: فرانک دوانلو، انتشارات آهنگ قلم، چاپ سوم، ۱۳۸۷ (با اندکی تغییر)