گروی زره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
گروی زره
اطلاعات کلی
نام گروی
نام کامل گروی‌زره
منصب سردار
محل پیکار دره میان کوه زیبد و کوه کنابد
نژاد ترکان چین
دودمان افراسیاب
آئین مزدیسنا
ملیت توران
سایر اطلاعات
شناخته شده قاتل سیاوش
جنگ‌ها ایران و توران
آخرین نبرد جنگ دوازده رخ
نوع نبرد تن به تن
حریف نبرد گیو
نتیجه نبرد اسارت گروی‌زره

گُروی زره پهلوانی تورانی و از خویشان افراسیاب است که در کشتن سیاوش مکرها کرد. (این در حالی‌است که یک بار موقعی که افراسیاب او را به دست جلاد سپرد که گردن بزند و جلاد گروی زره را بر نطع نشانده که اجرای حکم کند، سیاوش برخاسته وساطت کرد و آنقدر اصرار کرد تا آتش خشم شاه را فرو نشاند و او را از مرگ حتمی نجات داد)

در جنگ دوازده رخ گیو او را در نبرد تن به تن اسیر کرد. کیخسرو شاه ایران سر او را به کین پدرش سیاوش از تن جدا کرد.

گروی‌زره کز میان سپاهسراسر بر او بود نفرین شاه

گروی در شاهنامه[ویرایش]

وقتی در جنگ دوازده‌رخ (یازده‌رخ) پهلوانان دو طرف دوئل تن به تن را آغاز کردند، نخست گیو با گروی‌زره در آویخت. جرم گروی‌زره این بود زمانی که سیاوش در توران مهمان بود بر اثر اختلافاتی که با شاه توران پیدا کرد افراسیاب فرمان قتل او را صادر نمود. به سبب سیما و شخصیت والای سیاوش پهلوانان تورانی در کشتن آن تردید کردند، اما فردی پلید حاضر گشت تا او را ذبح کند [۱]. به استناد متون پس از قتل‌عام هزار تن جنگجویان همرا سیاوش نوبت سیاوش رسید گروی‌زره ریش‌های او را به دست گرفت و کشان بر روی سنگی مناسب آورد و در مقابل دیدگان افواج تورانی سر از تنش جدا کرد.

در نبرد دوازده‌رخ فرصت انتقام از گروی‌زره که همیشه مورد نفرین کیخسرو بود به دست گیو افتاد، گیو با او در افتاد او را با ضربه‌ عمود که بر کلاه‌خئود او وارد نمود خون از سر بر صورتش جاری شد سپس آن را زنده نزد کیخسرو برد تا او انتقام سیاوش را از او ستاند و کیخسرو همانگونه سر از تنش جداکرد که او سر از تن سیاوش جدا کرده بود:

و دیگر گروی‌زره دیو نیوبرون رفت با پور گودز گیو
به نیزه فراوان بر آویختندهمی زهر با خون بر آمیختند
سنان‌دار نیزه ز چنگ سوارفرو ریخت از هول آن کارزار
کمان بر گرفتند و تیر خدنگیک اندر دگر تاخته چون پلنگ
همی زنده بایست مر گیو راکز اسپ اندر آرد گوِ نیو را
چنان بسته در پیش خسرو بردز ترکان یکی هدیهّ نو برد [۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. مانند شمر
  2. شاهنامه. جلد پنجم. دوازده‌رخ، ص۲۹۱

منابع[ویرایش]