اصولیون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
شیعه
Hadith Ali.svg
درگاه تشیع
عقاید
فروعنماز • روزه • خمس • زکات • حج • جهاد • امر به معروف • نهی از منکر • تولی • تبری
عقاید برجستهمهدویت: غیبت (غیبت صغرا، غیبت کبراانتظار، ظهور و رجعت • بدا • شفاعت و توسل • تقیه • عصمت • مرجعیت، حوزه علمیه و تقلید • ولایت فقیه • متعه • شهادت ثالثه • جانشینی محمد • نظام حقوقی
شخصیت‌ها
چهارده معصوممحمد • علی • فاطمه • حسن • حسین • سجاد • باقر • صادق • کاظم • رضا • جواد (تقی) • هادی (نقی) • حسن (عسکری) • مهدی
صحابهسلمان فارسی • مقداد بن اسود • میثم تمار • ابوذر غفاری • عمار یاسر • بلال حبشی • جعفر بن ابی‌طالب • مالک اشتر • محمد بن ابوبکر • عقیل • عثمان بن حنیف • کمیل بن زیاد • اویس قرنی • ابوایوب انصاری • جابر بن عبدالله انصاری • ابن‌عباس • ابن مسعود • ابوطالب • حمزه • یاسر • عثمان بن مظعون • عبدالله بن جعفر • خباب بن ارت • اسامة بن زید • خزیمة بن ثابت • مصعب بن عمیر • مالک بن نویره • زید بن حارثه
زنان: فاطمه بنت اسد • حلیمه • زینب • ام کلثوم بنت علی • اسماء بنت عمیس • ام ایمن • صفیه بنت عبدالمطلب • سمیه
رجال و علماکشته‌شدگان کربلا • فهرست رجال حدیث شیعه • اصحاب اجماع • روحانیان شیعه • عالمان شیعه • مراجع تقلید
مکان‌های متبرک
مکه و مسجدالحرام • مدینه، مسجد النبی و بقیع • بیت‌المقدس و مسجدالاقصی • نجف، حرم علی بن ابی‌طالب و مسجد کوفه • کربلا و حرم حسین بن علی • کاظمین و حرم کاظمین • سامرا و حرم عسکریین • مشهد و حرم علی بن موسی الرضا
دمشق و زینبیه • قم و حرم فاطمه معصومه • شیراز و شاه‌چراغ • کاشمر و حمزه بن حمزه بن موسی بن جعفر امامزاده سید مرتضی و آرامگاه سید حسن مدرس • آستانه اشرفیه و سید جلال‌الدین اشرف • ری و حرم شاه عبدالعظیم
مسجد • امامزاده • حسینیه
روزهای مقدس
عید فطر • عید قربان (عید اضحی) • عید غدیر خم • محرّم (سوگواری محرمتاسوعا، عاشورا و اربعین) • عید مبعث • میلاد پیامبر • تولد ائمه • ایام فاطمیه
رویدادها
رویداد مباهله • رویداد غدیر خم • سقیفه بنی‌ساعده • فدک • رویداد خانه فاطمه زهرا • قتل عثمان • جنگ جمل • نبرد صفین • نبرد نهروان • واقعه کربلا • مؤتمر علماء بغداد • حدیث ثقلین • اصحاب کسا • آیه تطهیر • شیعه‌کُشی
کتاب‌ها
قرآن • نهج‌البلاغه • صحیفه سجادیه
کتب اربعه: الاستبصار • اصول کافی • تهذیب الاحکام • من لایحضره الفقیه
مصحف فاطمه • مصحف علی • اسرار آل محمد
وسائل‌الشیعه • بحارالانوار • الغدیر • مفاتیح‌الجنان
تفسیر مجمع‌البیان • تفسیر المیزان • کتب شیعه
شاخه‌ها
دوازده‌امامی (اثنی‌عشری) • اسماعیلیه • زیدیه • غلاه • واقفیه
منابع اجتهاد
کتاب (قرآن) • سنت (روایات پیامبر و ائمه) • عقل • اجماع

اصولیون (عربی: الاصولية‎) اکثریت مسلمانان شیعه دوازده‌امامی هستند. آنان از گروه اکنون بسیار کوچکتر رقیب اخباریون در استفاده از اجتهاد برای ایجاد احکام جدید فقه; در ارزیابی حدیث برای کنارگذاشتن روایات نامعتبر؛ و در اجباری دانستن تقلید از از یک مجتهد برای تعیین رفتار صحیح اسلامی تفاوت دارند.

اصولی گری از زمان افول اخباری گری در قرن هجدهم، مکتب مسلط در تشیع اثنی عشری بوده و هم‌اکنون در مذهب شیعه اکثریت قریب به اتفاق را تشکیل می‌دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Usulis (Arabic: الاصولية‎) are the majority Twelver Shi'a Muslim group. They differ from their now much smaller rival Akhbari group in favoring the use of ijtihad (i.e., reasoning) in the creation of new rules of fiqh; in assessing hadith to exclude traditions they believe unreliable; and in considering it obligatory to obey a mujtahid when seeking to determine Islamically correct behavior.

Since the crushing of the Akhbaris in the late 18th century, it has been the dominant school of Twelver Shi'a and now forms an overwhelming majority within the Twelver Shia denomination.

The name Usuli derives from the term Uṣūl al-fiqh (principles of jurisprudence). In Usuli thought, there are four valid sources of law: the Quran, hadith, ijma' and 'aql. Ijma' refers to a unanimous consensus. Aql, in Shia jurisprudence, is applied to four practical principles which are applied when other religious proofs are not applicable:[1]:284-5 bara'at (immunity), ihtiyat (recommended precautions), takhyir (selection), and istishab (the presumption of continuity in the previous state).

The term Usuli is also sometimes used to refer more generally to students of usul especially among early Muslims, without regard to Shia Islam. Students/scholars of the principles of fiqh are distinguished from scholars of fiqh itself, whose scholars are known as faqīh (plural fuqahā').[2]

Background

The Usuli believe that the Hadith collections contained traditions of varying degrees of reliability, and that critical analysis was necessary to assess their authority. In contrast the Akhbari believe that the sole sources of law are the Qur'an and the Hadith, in particular the Four Books accepted by the Shia: everything in these sources is in principle reliable, and outside them there was no authority competent to enact or deduce further legal rules.

In addition to assessing the reliability of the Hadith, Usuli believe the task of the legal scholar is to establish intellectual principles of general application (Usul al-fiqh), from which particular rules may be derived by way of deduction. Accordingly, Usuli legal scholarship has the tools in principle for resolving new situations that are not already addressed in Quran or Hadith (see Ijtihad).

Taqlid

An important tenet of Usuli doctrine is Taqlid or "imitation", i.e. the acceptance of a religious ruling in matters of worship and personal affairs from someone regarded as a higher religious authority (e.g. an 'ālim) without necessarily asking for the technical proof. These higher religious authorities can be known as a "source of imitation" (Arabic marja taqlid مرجع تقليد, Persian marja) or less exaltedly as an "imitated one" (Arabic مقلَد muqallad). However, his verdicts are not to be taken as the only source of religious information and he can be always corrected by other muqalladeen (the plural of muqallad) which come after him. Obeying a deceased taqlid is forbidden in Usuli.[3]:225

Taqlid has been introduced by scholars who felt that Quranic verses and traditions were not enough and that ulama were needed not only to interpret the Quran and Sunna but to make "new rulings to respond to new challenges and push the boundaries of Shia law in new directions."[4]

History

By their debates and books, Al-Mufid, Sayyid-al Murtada, and Shaykh al-Tusi in Iraq, were the first to introduce the Uṣūl al-fiqh (principles of Islamic jurisprudence) under the influence of the Shafe'i and Mu'tazili doctrines. Al-Kulayni, in Rey, and al-Sadduq, in Qom, were concerned with a traditionalist approach. The second wave of the Usuli was shaped in the Mongol period when al-Hilli introduced the term mujtahid, meaning an individual qualified to deduce ordinances on the basis of authentic religious arguments. By developing the theory of the usul, al-Hilli introduced more legal and logical norms which extended the meaning of the usul beyond the four principle sources. Amili was the first scholar to fully formulate the principles of ijtihad.

These traditional principles of Shi'a jurisprudence were challenged by the 17th-century Akhbari school, led by Muhammad Amin al-Astarabadi. A reaction against Akhbari arguments was led in the last half of the 18th century by Muhammad Baqir Behbahani.[1]:284-285 He attacked the Akhbari and their method was abandoned by Shia.[1]:230 The dominance of the Usuli over the Akhbari came when Behbahani led the Usuli to dominance and "completely routed the Akhbaris at Karbala and Najaf," so that "only a handful of Shi'i ulama have remained Akhbari to the present day."[3]:127

Usulis and Shia Islam

See also

References

  1. ^ a b c Nasr, Seyyed Vali Reza; Dabashi, Hamid; Nasr, Seyyed Hossein (1989). Expectation of the Millennium: Shi'ism in History. State University of New York Press. ISBN 0887068448.
  2. ^ Burton, John (1990). The Sources of Islamic Law: Islamic Theories of Abrogation (PDF). Edinburgh University Press. p. 226. ISBN 0-7486-0108-2. Retrieved 21 July 2018.
  3. ^ a b Momen, Moojan (1985). An introduction to Shi’i Islam : the history and doctrines of Twelver Shi’ism. Oxford: George Ronald. ISBN 0-85398-201-5.
  4. ^ Nasr, Vali (2006). The Shia Revival: How Conflicts within Islam will shape the Future. Norton. p. 69. ISBN 0-393-06211-2.