معرفت دینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

معرفت دینی به مجموعهٔ باورها و ادراکاتی اطلاق می‌شود که مستند به منبع شناخت دین بوده و دین شناسان، آن را به رسمیت می شناسند. بنابراین معرفت دینی، شامل مجموعه باورهای و خرافاتی که بسا دینداران آن را داخل در معرفت دینی می پندارند، نمی‌شود. به همین رو، بحث از معرفت دینی، صبغهٔ دین شناختی و فلسفی دارد و نه جامعه شناختی.

معرفت دینی و دین[ویرایش]

مفهوم دین همان معرفت دینی است، وقتی در قیاس با آن قرار ندارد.[۱] اما وقتی سخن از معرفت دینی و دین می رود، بین آن دو تفکیک می‌شود. دین، به خود منابع دست اول یک دین اطلاق می‌شود که مانند نفس الامر و متن هستی، برای خود، وجود مستقل دارد و به مراتب شناخت و ظرف وجود فرد شناسنده، قابل شناخت است و معرفت دینی به مجموعه شناخت‌های کمابیش قابل به اشتراک گذاری از دین اطلاق می‌شود. معرفت دینی حاصل دین‌شناسی محققان دین است. [۲]

پانویس[ویرایش]