نادوگانگی (آدویتا)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عدم دوگانگی یا عدم ثنویت، (در انگلیسی Nonduality یا Nondualism) که به عنوان برابر اصطلاح آدویتا در سانسکریت به کار می‌رود به وضعیتی بلوغ یافته از هشیاری اشاره دارد که بی مرکز است و در آن دیگر اثری از دوگانه من-دیگری وجود ندارد.[۱] هرچند گفته می‌شود که این وضعیت در هشیاری خود به خود پدیدار می‌گردد، ولی معمولاً دست‌یابی به آن مستلزم زهدگرایی و مراقبه‌های فراوان است. این اصطلاح از آدویته ودانته نشات گرفته‌است و با وحدت وجود در اسلام، فنا در تصوف، هنوسیس در مسیحیت وفلسفه نوافلاطونی و هم‌چنین مونیسم شباهت دارد.

واژه‌شناسی[ویرایش]

در زبان‌های غربی و انگلیسی اصطلاح "Nondualism" یا "Nonduality" به معنی عدم ثنویت به عنوان معادل آدویتا در زبان سانسکریت به کار می‌رود. نخستین بار در ترجمه انگلیسی کتاب مقدس هندی‌ها اوپانیشاد بود که این اصطلاح به کار رفت.

منابع[ویرایش]

  1. Bucke, Richard. Cosmic Consciousness. ISBN 978-0-7914-3067-5.