اسطوره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
«استوره» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای روستایی با این نام، استوره (سلماس) را ببینید.

در فهم عامه و در برخی از فرهنگ‌ها، اسطوره (اساطیر) معنی «آنچه خیالی و غیر واقعی است و جنبهٔ افسانه‌ای محض دارد» یافته‌است؛ اما اسطوره را باید داستان و سرگذشتی مینوی دانست که شرح عمل، عقیده، نهاد یا پدیده‌ای طبیعی است که دست کم بخشی از آن‌ها از سنت‌ها و روایت‌ها گرفته شده و با آیین‌ها و عقاید دینی پیوندی ناگسستنی دارد. در اسطوره سخن از این است که چگونه هر چیزی پدید می‌آید و به هستی خود ادامه می‌دهد. علم اسطوره‌شناسی به بررسی اساطیر می‌پردازد.

واژه اسطوره[ویرایش]

اسطوره کلمه‌ای معرب است که از واژهٔ یونانی هیستوریا (historia) به معنی «جستجو، آگاهی، داستان» گرفته شده‌است. برای بیان مفهوم اسطوره در زبان‌های اروپایی از بازماندهٔ واژهٔ یونانی میتوس (mytos) به معنی «شرح، خبر، قصه» استفاده شده‌است. ارایه تعریف کاملی از اسطوره که در برگیرنده همهٔ مفاهیم آن باشد کار آسانی نیست. در فهم عامه و در برخی فرهنگها، اسطوره معنی((آنچه خیالی و غیر واقعی است و جنبهٔ افسانه ایی محض دارد))یافته است، اما اسطوره را باید داستان و سرگذشتی ((مینوی))دانست که معمولاً اصل آن معلوم نیست و شرح عمل، عقیده، نهاد یا پدیده ایی طبیعی است به صورت فراسویی که دست کم بخشی ازآن سنتها و روایتها گرفته شده و با آیینها و عقاید دینی پیوندی ناگسستنی دارد. در اسطوره وقایع از دوران اولیه نقل می‌شود. به عبارت دیگر، سخن از این است که چگونه هر چیزی پدید می‌آید و به هستی خود ادامه می‌دهد. شخصیت‌های اسطوره راموجودات مافوق طبیعی تشکیل می‌دهند و همواره هاله ایی از تقدس، قهرمانهای مثبت آن را فرا گرفته است. حوادثی که در اسطوره نقل می‌شود همچون داستان واقعی تلقی می‌گردد، زیرابه واقعیت‌ها برگشت داده می شودوهمیشه منطقی دنبال می‌کند. اسطوره گاهی به ظاهر حوادث تاریخی را روایت می‌کند، اما آنچه در این روایتها مهم است صحت تاریخی آنها نیست بلکه مفهومی است که شرح این داستانهابرای معتقدان آنها در بر دارند، و همچنین از این جهت که دیدگاههای آدمی را نسبت به خویشتن و جهان و آفریدگاربیان می کنددارای اهمیت است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. محمود حریریان. تاریخ ایران باستان. سمت، ۱۳۸۵. ۵۴–۵۳. 
  • تاریخ اساطیری ایران؛ دکتر ژاله آموزگار