بلغور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بَلغور یا پرک (در قدیم: بُلغور) به خود غله‌ای که در آسیا آن را خرد کنند و بشکنند چنانکه آرد نشود گویند، همچنین آش و خوراکی است که از گندم یا جوی نیمکوب تهیه می‌شود.

برای تهیه بلغور گندم پخته را پس از خشک شدن با آسدست خرد می‌کنند، نه به نرمی آرد بلکه به درشتی لپهٔ ماش و کوچکتر و بزرگتر. قدما از برنج کمتر و شاید سالی یک یا دو بار استفاده می‌کردند و بیشتر از غذاهایی مانند شب چره، به جای شام و پلوی بلغور یا آش بلغور استفاده می‌کردند. از آنجا که نمی‌توان گندم یا جو را به مدت طولانی نگاه داشت، گندم یا جو را پس از پوست گرفتن با آب یا شیر نیم پخت کرده و سپس خشک می‌نمودند و در هاون نیمکوب کرده و نگاه می‌داشتند.[۱]

بلغور را می‌توان مدت‌ها نگاهداری کرد بدون آنکه کپک بزند و یا بوی رطوبت بگیرد و در مواقع ضرورت می‌توان با آن آش یا پلو تهیه کرد. هر کیلو گرم بلغور پخته شده حاوی ۸۰ میلی گرم کلسیم، ۴۰۰ میلی گرم فسفر، ۱۰ میلی گرم آهن، ۶۰۰ میلی گرم پتاسیم است و حدود ۳۰۰ کالری انرژی تولید می‌کند.[۲]

از نظر لغوی، بلغور به طور عام به معنی هرچیز درهم‌شکسته و درهم‌کوفته است و در اصطلاح، بلغور کردن یعنی نامفهوم، غلط و شکسته حرف زدن.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. آشپزخانه کوچک من (به نقل از وبلاگ پهنک. بازدید: سپتامبر ۲۰۱۴.
  2. آشپزخانه کوچک من (به نقل از وبلاگ پهنک. بازدید: سپتامبر ۲۰۱۴.
  3. لغتنامه اینترنتی دهخدا، [۱]