زولبیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زولبیا و بامیه
زولبیا و بامیه

«زولبیا » در اصل « زلیبی یا زلبی» تغییر یافته واژه «صلیبی» می باشد چون به شکل صلیبی که دور آن یک دایره می کشیده اند ساخته می شده.این شیرینی در مناطق جنوب ایران هنوز هم با نام «زلیبی» شناخته می شود.زولبیا' (در فارسی و عربی) و یا جلبی (در فارسی دری و هندی)[۱] نوعی شیرینی است که معمولاً همراه با بامیه و گوش‌فیل به فروش می‌رسد. از مواد اولیه این نوع شیرینی می‌توان به ماست و نشاسته و خمیرمایه اشاره کرد که بعد از ترش شدن و به اصطلاح ور آمدن آن را به آرد اضافه می‌کنند. معمولاً در ماه رمضان مصرف بامیه و زولبیا نسبت به دیگر ماه‌های سال بیشتر می‌شود. تولید و مصرف این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد.

تاریخچه[ویرایش]

تاریخ زولبیا را تا سال ۱۴۵۰ میلادی در هندوستان پی‌گیری کرده‌اند. [۲]

تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شده که به عنوان هدیه نزد ناصرالدین شاه نیز آورده شده است. نمی‌توان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن ، تجارب و گفته های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.[۳]

پانویس[ویرایش]