اصول‌گرایان ایران

اصول‌گرایان نامی است که گروهی از جناح راست جمهوری اسلامی ایران پس از انتخابات دور دوم شوراهای شهر بر خود نهادند و از دورهٔ مجلس هفتم و رئیس جمهوری احمدی‌نژاد، به شاخص اصلی محافظه‌کاران مذهبی ایران تبدیل شدند. غالبا این جناح در برابر جناح اصلاح طلبان ایران مطرح می‌شود. ریشه این اصطلاحات در ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی، به جناح چپ و جناح راست و خودی و غیر خودی بر می‌گردد و از حدود سال ۱۳۸۰ مطرح گردیده. می‌توان گفت که اصول‌‏گرایان ایران سه گروه هستند؛

• گروه گسترده و سابقه‌‏دار آن، گروه پیروان خط امام (سید روح الله خمینی) و رهبری (سید علی خامنه‌ای) هستند و خود را متعادل می‌دانند مانند جامعه‏ی زینب.
• گروه تحول‏خواهان و جمعیت ایثارگران که دو یا سه حزب دارند.
• گروه اطرافیان محمود احمدی‏‌نژاد که در ستادهای نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری تبدیل به تشکیلات و حزبی به نام «رایحه‏ی خوش» شدند.

محافظه‌کاران

محافظه‌کاران نامی است که گروه‌های پیروز انتخابات دوم خرداد به رقیبان سیاسی خود دادند. این اصطلاح در قالب ادبیات سیاسی مصطلح فرامرزی شناخته شده‌است. اما تطبیق آن بر مجموعه متنوعی از حزب‌ها، گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی گوناگون در ایران چندان درست به نظر نمی‌رسد. در برابر، این گروه‌ها خود را اصول گرا، ارزشی و... می‌نامند. شناخته شده ترین مصداق‌های این عنوان حزب موتلفه اسلامی و جامعه روحانیت مبارز تهران هستند که در کنار همدیگر رهبری جبهه پیروان خط امام و رهبری را برعهده دارند. برخی گروههای مذهبی ایران مانند روحانیون و هیئت‌های مذهبی در داخل این عنوان گنجانده می‌شوند.