تنگه هرمز
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تنگهٔ هرمز آبراهی است که دریای عمان را به خلیج فارس (دریای پارس) میپیوندد.
نام هرمز بنا بر منابع تاریخی در قدیم «هورموغ» بوده که در گویش بومی لارستانی به معنای نخل است. از سویی این واژه میتواند از ترکیب هور+موغ (موغستان) به معنی آبراهه موغستان (ایالت قدیم جنوب ایران یا میناب کنونی)ساخته شده باشد. برخی نیز کلمه هرمز (هورمز) را برگرفته از لغت اهورامزدا میدانند. تنگهٔ هرمز به لحاظ گذر دادن بیش از چهل درصد از نفت خام مصرفی جهان تنگه بسیار مهمی است. و قوس آن رو به شمال و بهطرف درون فلات ایران قرار دارد و در نتیجه بیشترین خط ساحلی آن در راستای کرانههای ایران قرار گرفتهاست.
ژرفای تنگه هرمز به دلیل شیب تند کف آن از قسمت شمال به جنوب متغیر است، به طوری که نزدیکی جزیره لارک، در حدود ۳۶ متر و در ساحل جنوبی نزدیک شبه جزیره مسندم ۱۸۰ متر است. عرض این تنگه در کمترین فاصله ۳۴ کیلومتر میباشد. این تنگه در طول تاریخ محل زد و خورد بسیاری از پادشاهان ایران همچون نادرشاه و شاه عباس و محمدرضا پهلوی با کشورهای دیگر همچون اسپانیائیها، پرتغالیها، امیران ایرانی محلی و این اواخر شیوخ عرب بودهاست.
[ویرایش] منابع
- مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال .تهران. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸ شمسی
- عمان في عام 1986 (عام الحصاد والتراث) إصدار وزارة الإعللام ، دارالعرب للطباعة والنشر والتوزیع، 1986 ميلادی .
