پرش به محتوا

تجاری سازی انرژی‌های تجدید پذیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سرمایه‌گذاری: شرکت‌ها، دولت‌ها و خانوارها مبالغ فزاینده‌ای را به کربن‌زدایی اختصاص داده‌اند که شامل انرژی‌های تجدیدپذیر (خورشیدی، بادی)، خودروهای الکتریکی و زیرساخت‌های شارژ مرتبط، ذخیره‌سازی انرژی، سیستم‌های گرمایشی با بازده بالا، جذب و ذخیره‌سازی کربن و هیدروژن می‌شود.[۱][۲][۳][۴] تا سال ۲۰۲۵، سرمایه‌گذاری در گذار انرژی به حدود دو برابر سرمایه‌گذاری در سوخت‌های فسیلی (نفت، گاز طبیعی و زغال‌سنگ) افزایش یافت.[۵]
هزینه: با اجرای هرچه گسترده‌تر منابع انرژی تجدیدپذیر، هزینه‌ها کاهش یافته است، که این کاهش به ویژه در انرژی تولید شده توسط پنل‌های خورشیدی مشهود است.[۶][۷]
هزینه تراز شده انرژی (LCOE) معیاری برای میانگین هزینه خالص فعلی تولید برق برای یک نیروگاه تولیدی در طول عمر آن است.

تجاری‌سازی انرژی تجدیدپذیر شامل استقرار سه نسل از فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر است که قدمت آن‌ها به بیش از ۱۰۰ سال می‌رسد. فناوری‌های نسل اول که در حال حاضر بالغ و از نظر اقتصادی رقابتی هستند، شامل زیست‌توده، برق‌آبی، انرژی زمین‌گرمایی و حرارت می‌شوند. فناوری‌های نسل دوم آماده عرضه به بازار هستند و در حال حاضر مستقر می‌شوند؛ این فناوری‌ها شامل گرمایش خورشیدی، فتوولتائیک، انرژی بادی، نیروگاه‌های حرارتی خورشیدی و اشکال مدرن انرژی زیستی هستند. فناوری‌های نسل سوم به تلاش‌های مداوم R&D نیاز دارند تا بتوانند سهم بزرگی در مقیاس جهانی داشته باشند و شامل گازی‌سازی پیشرفته زیست‌توده، انرژی زمین‌گرمایی لایه های داغ خشک و انرژی دریایی می‌شوند.[۸] در سال ۲۰۱۹، نزدیک به ۷۵٪ از ظرفیت جدید تولید برق نصب شده از انرژی‌های تجدیدپذیر استفاده می‌کرد[۹] و آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) پیش‌بینی کرده است که تا سال ۲۰۲۵، ظرفیت تجدیدپذیر ۳۵٪ از تولید برق جهانی را تأمین خواهد کرد. سیاست عمومی و رهبری سیاسی به «هم‌سطح کردن زمین بازی» و افزایش پذیرش گسترده‌تر فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر کمک می‌کند.[۱۰][۱۱][۱۲] کشورهایی مانند آلمان، دانمارک و اسپانیا در اجرای سیاست‌های نوآورانه‌ای که منجر به رشد بیشتر در دهه گذشته شده است، پیشرو بوده‌اند. تا سال ۲۰۱۴، آلمان متعهد به گذار «انرژی‌ونده» (Energiewende) به سمت اقتصاد انرژی پایدار بوده و دانمارک تعهد به رسیدن به انرژی ۱۰۰٪ تجدیدپذیر تا سال ۲۰۵۰ را داشته است. اکنون ۱۴۴ کشور دارای اهداف سیاست انرژی تجدیدپذیر هستند.

انرژی تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۵ به رشد سریع خود ادامه داد و مزایای متعددی را فراهم کرد. رکورد جدیدی برای ظرفیت نصب شده بادی و فتوولتائیک (۶۴ گیگاوات و ۵۷ گیگاوات) ثبت شد و سرمایه‌گذاری جهانی در انرژی‌های تجدیدپذیر به بالاترین حد خود یعنی ۳۲۹ میلیارد دلار آمریکا رسید. یکی از مزایای کلیدی که این رشد سرمایه‌گذاری به همراه دارد، رشد اشتغال است.[۱۳] کشورهای برتر در زمینه سرمایه‌گذاری در سال‌های اخیر چین، آلمان، اسپانیا، ایالات متحده، ایتالیا و برزیل بوده‌اند.[۱۱][۱۴] شرکت‌های فعال در حوزه انرژی تجدیدپذیر شامل برایت‌سورس انرژی، فرست سولار، گامسا کورپوریشن تکنولوژیکا، جی‌ای انرژی، گلدویند، ساینوول، تارگری تکنولوژی، ترینا سولار، وستاس و ینگلی هستند.[۱۵][۱۶]

نگرانی‌های تغییر اقلیم[۱۷][۱۸][۱۹] نیز محرک رشد فزاینده در صنایع انرژی تجدیدپذیر هستند.[۲۰][۲۱] بر اساس پیش‌بینی سال ۲۰۱۱ آژانس بین‌المللی انرژی (IEA)، ژنراتورهای انرژی خورشیدی ممکن است طی ۵۰ سال آینده بیشتر برق جهان را تولید کنند و انتشار گازهای گلخانه‌ای مضر را کاهش دهند.[۲۲]

پیش‌زمینه

[ویرایش]
حمایت عمومی جهانی از منابع انرژی، بر اساس نظرسنجی ایپسوس (۲۰۱۱)[۲۳]

دلایل استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر

[ویرایش]

تغییر اقلیم، آلودگی و ناامنی انرژی مشکلات قابل‌توجهی هستند و رسیدگی به آن‌ها نیازمند تغییرات اساسی در زیرساخت‌های انرژی است.[۲۴] فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر عوامل ضروری در سبد تأمین انرژی هستند، زیرا به امنیت انرژی جهانی کمک می‌کنند، وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کاهش می‌دهند و برخی از آن‌ها فرصت‌هایی برای کاهش گازهای گلخانه‌ای فراهم می‌آورند.[۸] سوخت‌های فسیلی مخرب اقلیم در حال جایگزینی با منابع انرژی پاک، تثبیت‌کننده اقلیم و تمام‌نشدنی هستند:

... گذار از زغال‌سنگ، نفت و گاز به انرژی بادی، خورشیدی و زمین‌گرمایی به خوبی در جریان است. در اقتصاد قدیم، انرژی با سوزاندن چیزی — نفت، زغال‌سنگ یا گاز طبیعی — تولید می‌شد که منجر به انتشار کربنی می‌گردید که اکنون اقتصاد ما را تعریف می‌کند. اقتصاد انرژی جدید، انرژی موجود در باد، انرژی ساطع شده از خورشید و گرمای درون خود زمین را مهار می‌کند.[۲۵]

در نظرسنجی‌های افکار عمومی بین‌المللی، حمایت قوی برای روش‌های متنوع جهت حل مشکل تأمین انرژی وجود دارد. این روش‌ها شامل ترویج منابع تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و بادی، ملزم کردن شرکت‌های برق به استفاده بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر و ارائه مشوق‌های مالیاتی برای تشویق توسعه و استفاده از چنین فناوری‌هایی است. انتظار می‌رود که سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر در درازمدت از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه باشد.[۲۶]

کشورهای عضو اتحادیه اروپا از اهداف بلندپروازانه انرژی‌های تجدیدپذیر حمایت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۰، یوروبارومتر (Eurobarometer) از بیست و هفت کشور عضو اتحادیه اروپا دربارهٔ هدف «افزایش سهم انرژی تجدیدپذیر در اتحادیه اروپا به ۲۰ درصد تا سال ۲۰۲۰» نظرسنجی کرد. اکثر مردم در تمام این بیست و هفت کشور یا هدف را تأیید کردند یا خواهان فراتر رفتن از آن بودند. در سراسر اتحادیه اروپا، ۵۷ درصد فکر می‌کردند که هدف پیشنهادی «تقریباً مناسب» است و ۱۶ درصد آن را «بسیار ناچیز» می‌دانستند. در مقایسه، ۱۹ درصد گفتند که این هدف «بسیار بلندپروازانه» است.[۲۷]

تا سال ۲۰۱۱، شواهد جدیدی پدیدار شد که نشان می‌داد خطرات قابل‌توجهی در ارتباط با منابع انرژی سنتی وجود دارد و نیاز به تغییرات اساسی در ترکیب فناوری‌های انرژی است:

چندین فاجعه معدنی در سطح جهان بر تلفات انسانی زنجیره تأمین زغال‌سنگ تأکید کرده‌اند. ابتکارات جدید سازمان حفاظت از محیط زیست (EPA) که آلاینده‌های سمی هوا، خاکستر زغال‌سنگ و پساب‌ها را هدف قرار داده‌اند، اثرات زیست‌محیطی زغال‌سنگ و هزینه مقابله با آن‌ها با فناوری‌های کنترلی را برجسته می‌کنند. استفاده از شکست هیدرولیکی (Fracking) در اکتشاف گاز طبیعی با شواهدی از آلودگی آب‌های زیرزمینی و انتشار گازهای گلخانه‌ای مورد بررسی دقیق قرار گرفته است. نگرانی‌ها در مورد مقادیر عظیم آب مصرفی در نیروگاه‌های زغال‌سنگ و هسته‌ای، به‌ویژه در مناطق مواجه با کمبود آب، رو به افزایش است. حوادث نیروگاه هسته‌ای فوکوشیما تردیدها را دربارهٔ توانایی بهره‌برداری ایمن از تعداد زیادی نیروگاه هسته‌ای در درازمدت احیا کرده است. علاوه بر این، برآوردهای هزینه برای واحدهای هسته‌ای «نسل جدید» همچنان رو به افزایش است و وام‌دهندگان مایل به تأمین مالی این نیروگاه‌ها بدون ضمانت‌های مالیات‌دهندگان نیستند.[۲۸]

گزارش وضعیت جهانی REN21 در سال ۲۰۱۴ می‌گوید که انرژی‌های تجدیدپذیر دیگر تنها منابع انرژی نیستند، بلکه راه‌هایی برای رسیدگی به مشکلات مبرم اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و زیست‌محیطی هستند:

امروزه، انرژی‌های تجدیدپذیر نه تنها به عنوان منابع انرژی، بلکه به عنوان ابزارهایی برای رفع بسیاری از نیازهای مبرم دیگر دیده می‌شوند، از جمله: بهبود امنیت انرژی؛ کاهش اثرات بهداشتی و زیست‌محیطی مرتبط با انرژی فسیلی و هسته‌ای؛ کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای؛ بهبود فرصت‌های آموزشی؛ ایجاد شغل؛ کاهش فقر؛ و افزایش برابری جنسیتی… انرژی‌های تجدیدپذیر وارد جریان اصلی شده‌اند.[۲۹]

رشد انرژی‌های تجدیدپذیر

[ویرایش]
ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر به‌طور پیوسته رشد کرده است که برق خورشیدی فتوولتائیک پیشتاز آن بوده است.[۳۰]
کشورهایی که بیشترین وابستگی را به سوخت‌های فسیلی برای تولید برق دارند، از نظر درصد برقی که از منابع تجدیدپذیر تولید می‌کنند بسیار متفاوت هستند، که این امر پتانسیل رشد متفاوتی را برای انرژی‌های تجدیدپذیر باقی می‌گذارد.[۳۱]

بر اساس گزارشی که توسط REN21 (شبکه سیاست‌گذاری انرژی تجدیدپذیر جهانی مستقر در پاریس) منتشر شد، در سال ۲۰۰۸ برای اولین بار، ظرفیت انرژی تجدیدپذیر اضافه شده در هر دو منطقه اتحادیه اروپا و ایالات متحده بیش از ظرفیت برق متعارف اضافه شده بود که نشان‌دهنده «گذاری بنیادین» در بازارهای جهانی انرژی به سمت تجدیدپذیرها است.[۳۲] در سال ۲۰۱۰، انرژی تجدیدپذیر حدود یک‌سوم از ظرفیت‌های تولید برق جدید ساخته شده را تشکیل می‌داد.[۳۳]

تا پایان سال ۲۰۱۱، مجموع ظرفیت برق تجدیدپذیر در سراسر جهان از ۱۳۶۰ گیگاوات فراتر رفت که رشدی ۸ درصدی داشت. تجدیدپذیرهای تولیدکننده برق تقریباً نیمی از ۲۰۸ گیگاوات ظرفیت اضافه شده در سطح جهان در سال ۲۰۱۱ را تشکیل می‌دادند. انرژی بادی و فتوولتائیک خورشیدی (PV) به ترتیب حدود ۴۰٪ و ۳۰٪ از این سهم را داشتند.[۳۴] بر اساس گزارش سال ۲۰۱۴ شبکه REN21، انرژی‌های تجدیدپذیر ۱۹ درصد از مصرف انرژی ما و ۲۲ درصد از تولید برق ما را در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ (به ترتیب) تأمین کرده‌اند. این مصرف انرژی شامل ۹٪ از زیست‌توده سنتی، ۴٫۲٪ به عنوان انرژی حرارتی (غیر زیست‌توده)، ۳٫۸٪ برق آبی و ۲٪ برق حاصل از باد، خورشید، زمین‌گرمایی و زیست‌توده بوده است.[۳۵] طی دوره پنج ساله از اواخر سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹، ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر در سراسر جهان برای بسیاری از فناوری‌ها با نرخ سالانه ۱۰ تا ۶۰ درصد رشد کرد، در حالی که تولید واقعی به‌طور کلی ۱٫۲ درصد رشد داشت.[۳۶][۳۷] در سال ۲۰۱۱، آخیم اشتاینر، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد گفت: «ادامه رشد در این بخش اصلی از اقتصاد سبز اتفاقی نیست. ترکیبی از تعیین اهداف دولتی، حمایت‌های سیاستی و بودجه‌های محرک، زیربنای ظهور صنعت تجدیدپذیر را تشکیل می‌دهد و تحول بسیار مورد نیاز سیستم انرژی جهانی ما را در دسترس قرار می‌دهد.» او افزود: «انرژی‌های تجدیدپذیر هم از نظر سرمایه‌گذاری، هم پروژه‌ها و هم گسترش جغرافیایی در حال توسعه هستند. با این کار، آن‌ها سهم فزاینده‌ای در مبارزه با تغییر اقلیم، مقابله با فقر انرژی و ناامنی انرژی ایفا می‌کنند».[۳۸]

بر اساس پیش‌بینی سال ۲۰۱۱ توسط آژانس بین‌المللی انرژی، نیروگاه‌های خورشیدی ممکن است طی ۵۰ سال آینده بیشتر برق جهان را تولید کنند و به‌طور قابل‌توجهی انتشار گازهای گلخانه‌ای مضر برای محیط زیست را کاهش دهند. آژانس بین‌المللی انرژی گفته است: «نیروگاه‌های فتوولتائیک و خورشیدی-حرارتی ممکن است تا سال ۲۰۶۰ بیشتر تقاضای جهانی برای برق – و نیمی از کل نیازهای انرژی – را تأمین کنند، در حالی که نیروگاه‌های بادی، برق‌آبی و زیست‌توده بخش عمده‌ای از تولید باقی‌مانده را تأمین خواهند کرد». «فتوولتائیک و انرژی خورشیدی متمرکز با هم می‌توانند به منبع اصلی برق تبدیل شوند».[۲۲]

شاخص‌های منتخب جهانی انرژی تجدیدپذیر۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴۲۰۱۵۲۰۱۶۲۰۱۷۲۰۱۸۲۰۱۹۲۰۲۰
سرمایه‌گذاری
سرمایه‌گذاری در ظرفیت جدید تجدیدپذیر
(سالانه) (میلیارد دلار آمریکا)		۱۸۲۱۷۸۲۳۷۲۷۹۲۵۶۲۳۲۲۷۰۲۸۵٫۹۲۴۱٫۶۲۷۹٫۸۲۸۹۳۰۲۳۰۴
نیرو (برق)
ظرفیت برق تجدیدپذیر (موجود) (گیگاوات)۱۱۴۰۱۲۳۰۱۳۲۰۱۳۶۰۱۴۷۰۱۵۷۸۱۷۱۲۱۸۴۹۲۰۱۷۲۱۹۵۲۳۷۸۲۵۸۸۲۸۳۹
ظرفیت برق‌آبی (موجود) (گیگاوات)۸۸۵۹۱۵۹۴۵۹۷۰۹۹۰۱۰۱۸۱۰۵۵۱۰۶۴۱۰۹۶۱۱۱۴۱۱۳۲۱۱۵۰۱۱۷۰
ظرفیت خورشیدی PV (متصل به شبکه) (گیگاوات)۱۶۲۳۴۰۷۰۱۰۰۱۳۸۱۷۷۲۲۷۳۰۳۴۰۲۵۰۵۶۲۷۷۶۰
ظرفیت برق بادی (موجود) (گیگاوات)۱۲۱۱۵۹۱۹۸۲۳۸۲۸۳۳۱۹۳۷۰۴۳۳۴۸۷۵۳۹۵۹۱۶۵۱۷۴۳
گرما
ظرفیت آب‌گرم‌کن خورشیدی (موجود)
(۲۰۰۸–۲۰۱۸ گیگاوات حرارتی، ۲۰۱۹–۲۰۲۰ اگزازول)		۱۳۰۱۶۰۱۸۵۲۳۲۲۵۵۳۷۳۴۰۶۴۳۵۴۵۶۴۷۲۴۸۰ GWth
(۱٫۴ EJ[۳۹])		۱٫۴۱٫۵
حمل و نقل
تولید اتانول (سالانه) (میلیارد لیتر)۶۷۷۶۸۶۸۶۸۳۸۷۹۴۹۸٫۸۹۸٫۶۱۰۶۱۱۲۱۱۴۱۰۵
تولید بیودیزل، متیل استر اسید چرب
(سالانه) (میلیارد لیتر)		۱۲۱۷٫۸۱۸٫۵۲۱٫۴۲۲٫۵۲۶۲۹٫۷۳۰٫۱۳۰٫۸۳۱۳۴۴۷۳۹
سیاست‌گذاری
کشورهایی با اهداف انرژی تجدیدپذیر۷۹۸۹۹۸۱۱۸۱۳۸۱۴۴۱۶۴۱۷۳۱۷۶۱۷۹۱۶۹۱۷۲۱۶۵
منبع: REN21[۴۰][۴۱][۴۲][۴۳][۴۴][۴۵][۴۶][۴۷][۴۸][۴۹][۵۰][۳۹][۵۱]

در سال ۲۰۱۳، چین با مجموع ظرفیت ۳۷۸ گیگاوات، که عمدتاً از نیروی برق‌آبی و انرژی بادی بود، در تولید انرژی تجدیدپذیر در جهان پیشتاز بود. تا سال ۲۰۱۴، چین در تولید و استفاده از انرژی بادی، برق خورشیدی فتوولتائیک و فناوری‌های شبکه هوشمند (Smart grid) پیشرو جهان بوده و تقریباً به اندازه مجموع تمام نیروگاه‌های فرانسه و آلمان، انرژی آبی، بادی و انرژی خورشیدی تولید کرده است. بخش انرژی‌های تجدیدپذیر چین سریع‌تر از ظرفیت سوخت‌های فسیلی و انرژی هسته‌ای آن در حال رشد است. از سال ۲۰۰۵، تولید سلول‌های خورشیدی در چین ۱۰۰ برابر شده است. همزمان با رشد تولیدات تجدیدپذیر چین، هزینه‌های فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر کاهش یافته است. نوآوری کمک کرده است، اما محرک اصلی کاهش هزینه‌ها، گسترش بازار بوده است.[۵۲]

روندهای اقتصادی

[ویرایش]
هزینه‌های تولید انرژی تجدیدپذیر به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافت،[۵۳] به‌طوری که ۶۲ درصد از کل تولید برق تجدیدپذیر اضافه شده در سال ۲۰۲۰ هزینه‌های کمتری نسبت به ارزان‌ترین گزینه جدید سوخت فسیلی داشت.[۵۴]

فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر از طریق تغییرات تکنولوژیکی و مزایای تولید انبوه و رقابت در بازار، ارزان‌تر می‌شوند. گزارش سال ۲۰۱۱ آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) بیان کرد: «سبدی از فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر در طیف گسترده‌ای از شرایط به سمت رقابت‌پذیری هزینه پیش می‌روند و در برخی موارد فرصت‌های سرمایه‌گذاری را بدون نیاز به حمایت اقتصادی خاص فراهم می‌کنند» و افزود که «کاهش هزینه‌ها در فناوری‌های حیاتی مانند باد و خورشید قرار است ادامه یابد.»[۵۵] تا تاریخ ۲۰۱۱، کاهش قابل‌توجهی در هزینه فناوری‌های خورشیدی و بادی وجود داشته است:

قیمت ماژول‌های PV به ازای هر مگاوات از تابستان ۲۰۰۸ تاکنون ۶۰ درصد کاهش یافته است (بر اساس برآوردهای بلومبرگ نیو انرژی فایننس)، که برای اولین بار انرژی خورشیدی را در تعدادی از کشورهای آفتابی در موقعیت رقابتی با قیمت خرده‌فروشی برق قرار داده است. قیمت توربین‌های بادی نیز کاهش یافته است – ۱۸ درصد به ازای هر مگاوات در دو سال گذشته – که مانند خورشیدی، نشان‌دهنده رقابت شدید در زنجیره تأمین است. بهبودهای بیشتر در هزینه تراز شده انرژی برای خورشیدی، بادی و سایر فناوری‌ها در پیش است که تهدیدی فزاینده برای تسلط منابع تولید سوخت فسیلی در چند سال آینده ایجاد می‌کند.[۳۸]

برق‌آبی و برق زمین‌گرمایی تولید شده در مکان‌های مناسب، اکنون ارزان‌ترین راه برای تولید برق هستند. هزینه‌های انرژی تجدیدپذیر به کاهش خود ادامه می‌دهد و هزینه تراز شده برق (LCOE) برای انرژی بادی، فتوولتائیک خورشیدی (PV)، انرژی خورشیدی متمرکز (CSP) و برخی فناوری‌های زیست‌توده در حال کاهش است.[۵۶]

انرژی تجدیدپذیر همچنین اقتصادی‌ترین راهکار برای ظرفیت جدید متصل به شبکه در مناطقی با منابع خوب است. با کاهش هزینه برق تجدیدپذیر، دامنه کاربردهای اقتصادی آن افزایش می‌یابد. فناوری‌های تجدیدپذیر اکنون اغلب اقتصادی‌ترین راهکار برای ظرفیت تولید جدید هستند. در جایی که «تولید مبتنی بر نفت منبع غالب تولید برق است (مثلاً در جزایر، خارج از شبکه و در برخی کشورها)، امروزه تقریباً همیشه یک راهکار تجدیدپذیر کم‌هزینه‌تر وجود دارد».[۵۶] تا سال ۲۰۱۲، فناوری‌های تولید برق تجدیدپذیر حدود نیمی از کل ظرفیت جدید تولید برق اضافه شده در سطح جهان را تشکیل می‌دادند. در سال ۲۰۱۱، موارد اضافه شده شامل ۴۱ گیگاوات (GW) ظرفیت جدید انرژی بادی، ۳۰ گیگاوات PV، ۲۵ گیگاوات برق‌آبی، ۶ گیگاوات زیست‌توده، ۰٫۵ گیگاوات CSP و ۰٫۱ گیگاوات برق زمین‌گرمایی بود.[۵۶]

سه نسل از فناوری‌ها

[ویرایش]

انرژی تجدیدپذیر شامل تعدادی از منابع و فناوری‌ها در مراحل مختلف تجاری‌سازی است. آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) سه نسل از فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر را تعریف کرده است که قدمت آن‌ها به بیش از ۱۰۰ سال می‌رسد:

فناوری‌های نسل اول به خوبی تثبیت شده‌اند، فناوری‌های نسل دوم در حال ورود به بازارها هستند و فناوری‌های نسل سوم به شدت به تعهدات بلندمدت تحقیق و توسعه وابسته هستند، جایی که بخش عمومی نقشی برای ایفا کردن دارد.[۸]

فناوری‌های نسل اول

[ویرایش]
نیروگاه حرارتی زیست‌توده در اتریش. کل توان حرارتی حدود ۱۰۰۰ کیلووات است.

فناوری‌های نسل اول به‌طور گسترده در مکان‌هایی با منابع فراوان استفاده می‌شوند. استفاده آینده آن‌ها به اکتشاف پتانسیل منابع باقی‌مانده، به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، و غلبه بر چالش‌های مربوط به محیط زیست و پذیرش اجتماعی بستگی دارد.

زیست‌توده

[ویرایش]

زیست‌توده، یعنی سوزاندن مواد آلی برای تولید گرما و برق، یک فناوری بالغ است. برخلاف اکثر منابع تجدیدپذیر، زیست‌توده (و نیروی برق‌آبی) می‌توانند تولید برق پایدار بار پایه را تأمین کنند.[۵۷]

زیست‌توده هنگام احتراق CO2 تولید می‌کند و مسئله این که آیا زیست‌توده «کربن‌خنثی» است یا خیر، مورد مناقشه است.[۵۸] موادی که مستقیماً در اجاق‌های خوراک‌پزی سوزانده می‌شوند، آلاینده تولید کرده و منجر به عواقب شدید بهداشتی و زیست‌محیطی می‌شوند. برنامه‌های اجاق‌های خوراک‌پزی بهبودیافته در حال کاهش برخی از این اثرات هستند.

این صنعت در دهه منتهی به سال ۲۰۰۷ نسبتاً راکد ماند، اما تقاضا برای زیست‌توده (عمدتاً چوب) در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، و همچنین برزیل و آلمان همچنان رو به رشد است.

توجیه اقتصادی زیست‌توده به دلیل هزینه‌های بالای زیرساخت و مواد اولیه برای عملیات جاری، به تعرفه‌های تنظیم‌شده وابسته است.[۵۷] زیست‌توده با سوزاندن زباله‌های آلی شهری، کشاورزی و صنعتی، مکانیسم آماده‌ای برای دفع زباله فراهم می‌کند. فناوری‌های نسل اول زیست‌توده می‌توانند از نظر اقتصادی رقابتی باشند، اما ممکن است برای غلبه بر پذیرش عمومی و مسائل مربوط به مقیاس کوچک، همچنان نیاز به حمایت در استقرار داشته باشند.[۸] به عنوان بخشی از بحث غذا در برابر سوخت، چندین اقتصاددان از دانشگاه ایالتی آیووا در سال ۲۰۰۸ دریافتند که «هیچ مدرکی برای رد این موضوع وجود ندارد که هدف اصلی سیاست سوخت‌های زیستی، حمایت از درآمد کشاورزان است».[۵۹]

نیروی برق‌آبی

[ویرایش]
سد سه‌دره با ظرفیت ۲۲٬۵۰۰ مگاوات در جمهوری خلق چین، بزرگ‌ترین نیروگاه برق‌آبی جهان

نیروی برق‌آبی اصطلاحی است که به برق تولید شده توسط هیدروپاور اشاره دارد؛ تولید نیروی الکتریکی از طریق استفاده از نیروی گرانشی آب در حال سقوط یا جریان‌دار. در سال ۲۰۱۵، نیروی برق‌آبی ۱۶٫۶٪ از کل برق جهان و ۷۰٪ از کل برق تجدیدپذیر را تولید کرد[۶۰] و انتظار می‌رود در ۲۵ سال آینده سالانه حدود ۳٫۱٪ افزایش یابد. نیروگاه‌های برق‌آبی این مزیت را دارند که عمر طولانی دارند و بسیاری از نیروگاه‌های موجود بیش از ۱۰۰ سال است که کار می‌کنند.

نیروی برق‌آبی در ۱۵۰ کشور تولید می‌شود و منطقه آسیا-اقیانوسیه در سال ۲۰۱۰، ۳۲ درصد از نیروی برق‌آبی جهان را تولید کرده است. چین بزرگ‌ترین تولیدکننده برق‌آبی است که با تولید ۷۲۱ تراوات-ساعت در سال ۲۰۱۰، حدود ۱۷ درصد از مصرف برق داخلی خود را تأمین کرده است. اکنون سه نیروگاه برق‌آبی بزرگتر از ۱۰ گیگاوات وجود دارد: سد سه‌دره در چین، سد ایتایپو در مرز برزیل/پاراگوئه و سد گوری در ونزوئلا.[۶۱] هزینه برق‌آبی پایین است و آن را به یک منبع رقابتی برای برق تجدیدپذیر تبدیل می‌کند. میانگین هزینه برق از یک نیروگاه برق‌آبی بزرگتر از ۱۰ مگاوات، ۳ تا ۵ سنت آمریکا به ازای هر کیلووات-ساعت است.[۶۱]

توان و گرمای زمین‌گرمایی

[ویرایش]
یکی از نیروگاه‌های متعدد در گایزرز (The Geysers)، یک میدان انرژی زمین‌گرمایی در شمال کالیفرنیا، با مجموع خروجی بیش از ۷۵۰ مگاوات

نیروگاه‌های انرژی زمین‌گرمایی می‌توانند ۲۴ ساعت شبانه‌روز کار کنند و ظرفیت بار پایه را فراهم نمایند. تخمین‌ها برای ظرفیت بالقوه جهانی تولید برق زمین‌گرمایی بسیار متفاوت است و از ۴۰ گیگاوات تا سال ۲۰۲۰ تا حداکثر ۶٬۰۰۰ گیگاوات متغیر است.[۶۲][۶۳]

ظرفیت انرژی زمین‌گرمایی از حدود ۱ گیگاوات در سال ۱۹۷۵ به تقریباً ۱۰ گیگاوات در سال ۲۰۰۸ افزایش یافت.[۶۳] ایالات متحده با ظرفیت نصب‌شده ۳٫۱ گیگاوات، رهبر جهان در این زمینه است. سایر کشورهای دارای ظرفیت نصب‌شده قابل‌توجه شامل فیلیپین (۱٫۹ گیگاوات)، اندونزی (۱٫۲ گیگاوات)، مکزیک (۱٫۰ گیگاوات)، ایتالیا (۰٫۸ گیگاوات)، ایسلند (۰٫۶ گیگاوات)، ژاپن (۰٫۵ گیگاوات) و نیوزیلند (۰٫۵ گیگاوات) هستند.[۶۳][۶۴] در برخی کشورها، انرژی زمین‌گرمایی سهم قابل‌توجهی از کل تأمین برق را تشکیل می‌دهد، مانند فیلیپین که در پایان سال ۲۰۰۸، انرژی زمین‌گرمایی ۱۷ درصد از کل سبد انرژی آن را شامل می‌شد.[۶۵]

پمپ‌های حرارتی زمین‌گرمایی (منبع زمینی) در پایان سال ۲۰۰۸ تخمیناً ۳۰ گیگاوات حرارتی (GWth) ظرفیت نصب‌شده را تشکیل می‌دادند، و سایر استفاده‌های مستقیم از گرمای زمین‌گرمایی (مانند گرمایش فضا، خشک‌کردن محصولات کشاورزی و سایر کاربردها) به حدود ۱۵ گیگاوات حرارتی رسید. تا تاریخ ۲۰۰۸، حداقل ۷۶ کشور از انرژی زمین‌گرمایی مستقیم به شکلی استفاده می‌کنند.[۶۶]

فناوری‌های نسل دوم

[ویرایش]

فناوری‌های نسل دوم از اشتیاق عده‌ای محدود، به یک بخش اقتصادی عمده در کشورهایی مانند آلمان، اسپانیا، ایالات متحده و ژاپن تبدیل شده‌اند. بسیاری از شرکت‌های صنعتی بزرگ و مؤسسات مالی درگیر هستند و چالش پیش رو، گسترش پایگاه بازار برای ادامه رشد در سراسر جهان است.[۸][۱۸]

گرمایش خورشیدی

[ویرایش]
فناوری‌های انرژی خورشیدی، مانند آب‌گرم‌کن‌های خورشیدی که روی یا نزدیک ساختمان‌هایی که انرژی آن‌ها را تأمین می‌کنند قرار دارند، نمونه‌ای بارز از فناوری انرژی نرم هستند.

سیستم‌های گرمایش خورشیدی یک فناوری شناخته‌شده نسل دوم هستند و عموماً شامل کلکتورهای حرارتی خورشیدی، یک سیستم سیال برای انتقال گرما از کلکتور به نقطه مصرف، و یک مخزن برای ذخیره گرما می‌باشند. این سیستم‌ها ممکن است برای گرم کردن آب مصرفی خانگی، استخرها، یا خانه‌ها و کسب‌وکارها استفاده شوند.[۶۷] گرما همچنین می‌تواند برای کاربردهای فرایند صنعتی یا به عنوان ورودی انرژی برای سایر کاربردها مانند تجهیزات سرمایشی استفاده شود.[۶۸]

در بسیاری از اقلیم‌های گرم‌تر، یک سیستم گرمایش خورشیدی می‌تواند درصد بسیار بالایی (۵۰ تا ۷۵ درصد) از انرژی آب گرم خانگی را تأمین کند. تا تاریخ ۲۰۰۹، چین دارای ۲۷ میلیون آب‌گرم‌کن خورشیدی پشت‌بامی بود.[۶۹]

فتوولتائیک

[ویرایش]
نیروگاه خورشیدی نلیس در پایگاه نیروی هوایی نلیس. این پنل‌ها خورشید را در یک محور ردیابی می‌کنند.
رئیس‌جمهور باراک اوباما در مرکز انرژی خورشیدی نسل بعدی دی‌سوتو سخنرانی می‌کند.

سلول‌های فتوولتائیک (PV)، که سلول خورشیدی نیز نامیده می‌شوند، نور را به الکتریسیته تبدیل می‌کنند. در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، اکثر ماژول‌های فتوولتائیک برای تأمین برق مناطق دورافتاده استفاده می‌شدند، اما از حدود سال ۱۹۹۵، تلاش‌های صنعت به‌طور فزاینده‌ای بر توسعه فتوولتائیک یکپارچه با ساختمان و نیروگاه‌های فتوولتائیک برای کاربردهای متصل به شبکه متمرکز شده است.

بسیاری از نیروگاه‌ها با کشاورزی ادغام شده‌اند و برخی از سیستم‌های ردیاب نوآورانه استفاده می‌کنند که مسیر روزانه خورشید را در آسمان دنبال می‌کنند تا الکتریسیته بیشتری نسبت به سیستم‌های ثابت معمولی تولید کنند. هیچ هزینه سوخت یا آلایندگی در طول بهره‌برداری از این نیروگاه‌ها وجود ندارد.

انرژی بادی

[ویرایش]
انرژی بادی: ظرفیت نصب‌شده در سراسر جهان[۷۰]
مالکان زمین در ایالات متحده معمولاً سالانه ۳٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ دلار درآمد اجاره از هر توربین بادی دریافت می‌کنند، در حالی که کشاورزان به کشت محصولات یا چرای دام تا پای توربین‌ها ادامه می‌دهند.[۷۱]

برخی از انرژی‌های تجدیدپذیر نسل دوم، مانند انرژی بادی، پتانسیل بالایی دارند و در حال حاضر هزینه‌های تولید نسبتاً پایینی را محقق کرده‌اند.[۷۲][۷۳] انرژی بادی می‌تواند ارزان‌تر از انرژی هسته‌ای شود.[۷۴] تأسیسات انرژی بادی جهانی در سال ۲۰۱۰ به میزان ۳۵٬۸۰۰ مگاوات افزایش یافت و مجموع ظرفیت نصب‌شده را به ۱۹۴٬۴۰۰ مگاوات رساند که نسبت به ۱۵۸٬۷۰۰ مگاوات نصب‌شده در پایان سال ۲۰۰۹، افزایشی ۲۲٫۵ درصدی داشت. این افزایش برای سال ۲۰۱۰ نشان‌دهنده سرمایه‌گذاری‌هایی به مجموع ۴۷٫۳ میلیارد یورو (۶۵ میلیارد دلار آمریکا) است و برای اولین بار بیش از نیمی از کل انرژی بادی جدید در خارج از بازارهای سنتی اروپا و آمریکای شمالی اضافه شد که عمدتاً ناشی از رونق مداوم در چین بود که تقریباً نیمی از کل تأسیسات را با ۱۶٬۵۰۰ مگاوات به خود اختصاص داد. چین اکنون ۴۲٬۳۰۰ مگاوات انرژی بادی نصب‌شده دارد.[۷۵] انرژی بادی حدود ۱۹٪ از برق تولید شده در دانمارک، ۹٪ در اسپانیا و پرتغال، و ۶٪ در آلمان و جمهوری ایرلند را تشکیل می‌دهد.[۷۶] در ایالت استرالیای جنوبی، انرژی بادی که توسط نخست‌وزیر مایک ران (۲۰۰۲–۲۰۱۱) حمایت می‌شد، اکنون ۲۶٪ از تولید برق این ایالت را تشکیل می‌دهد و از انرژی زغال‌سنگ پیشی گرفته است. در پایان سال ۲۰۱۱، استرالیای جنوبی با ۷٫۲٪ از جمعیت استرالیا، ۵۴٪ از ظرفیت انرژی بادی نصب‌شده کشور را در اختیار داشت.[۷۷]

سهم انرژی بادی از مصرف برق جهانی در پایان سال ۲۰۱۴ برابر با ۳٫۱٪ بود.[۷۸]

صنعت باد قادر است با استفاده از توربین‌های بادی بلندتر با پره‌های طولانی‌تر و بهره‌گیری از بادهای سریع‌تر در ارتفاعات بالاتر، نیروی بیشتری را با هزینه کمتر تولید کند. این امر فرصت‌های جدیدی را ایجاد کرده است و در ایندیانا، میشیگان و اوهایو، قیمت برق توربین‌های بادی ساخته شده در ارتفاع ۳۰۰ تا ۴۰۰ فوت بالاتر از سطح زمین، اکنون می‌تواند با سوخت‌های فسیلی معمولی مانند زغال‌سنگ رقابت کند. قیمت‌ها در برخی موارد به حدود ۴ سنت در هر کیلووات-ساعت کاهش یافته است و شرکت‌های برق میزان انرژی بادی را در سبد خود افزایش داده‌اند و می‌گویند این ارزان‌ترین گزینه آن‌هاست.[۷۹]

نیروگاه‌های حرارتی خورشیدی

[ویرایش]
نمایی از سیستم تولید برق خورشیدی ایوانپا از جاده ییتس ول، شهرستان سن برناردینو، کالیفرنیا. رشته‌کوه کلارک در دوردست دیده می‌شود.
برج‌های خورشیدی از چپ: PS20، PS10.

نیروگاه‌های حرارتی خورشیدی شامل نیروگاه ۳۵۴ مگاواتی سیستم‌های تولید انرژی خورشیدی (SEGS) در ایالات متحده، نیروگاه خورشیدی سولنووا (اسپانیا، ۱۵۰ مگاوات)، نیروگاه خورشیدی آنداسول (اسپانیا، ۱۰۰ مگاوات)، نوادا سولار وان (ایالات متحده، ۶۴ مگاوات)، برج انرژی خورشیدی پی‌اس ۲۰ (اسپانیا، ۲۰ مگاوات) و برج انرژی خورشیدی پی‌اس ۱۰ (اسپانیا، ۱۱ مگاوات) هستند. تأسیسات انرژی خورشیدی ایوانپا با ظرفیت ۳۷۰ مگاوات، واقع در بیابان موهاوی کالیفرنیا، بزرگ‌ترین پروژه نیروگاه خورشیدی-حرارتی جهان است که در حال حاضر در دست ساخت است.[۸۰] بسیاری از نیروگاه‌های دیگر در حال ساخت یا برنامه‌ریزی هستند که عمدتاً در اسپانیا و ایالات متحده قرار دارند.[۸۱] در کشورهای در حال توسعه، سه پروژه بانک جهانی برای نیروگاه‌های یکپارچه خورشیدی حرارتی/توربین گازی سیکل ترکیبی در مصر، مکزیک و مراکش تأیید شده است.[۸۱]

اشکال مدرن انرژی زیستی

[ویرایش]
اتانول خالص در سمت چپ (A)، بنزین در سمت راست (G) در یک پمپ بنزین در برزیل

تولید جهانی اتانول برای سوخت حمل‌ونقل بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ سه برابر شد و از ۱۷ میلیارد لیتر به بیش از ۵۲ میلیارد لیتر رسید، در حالی که تولید بیودیزل (زیست‌دیزل) با رشدی بیش از ده برابری، از کمتر از ۱ میلیارد لیتر به تقریباً ۱۱ میلیارد لیتر افزایش یافت. سوخت‌های زیستی ۱٫۸٪ از سوخت حمل‌ونقل جهان را تأمین می‌کنند و برآوردهای اخیر نشان‌دهنده تداوم رشد بالا در این زمینه است. کشورهای اصلی تولیدکننده سوخت‌های زیستی حمل‌ونقل، ایالات متحده، برزیل و اتحادیه اروپا هستند.[۸۲]

برزیل یکی از بزرگ‌ترین برنامه‌های انرژی تجدیدپذیر در جهان را دارد که شامل تولید سوخت اتانول از نیشکر است و اتانول اکنون ۱۸ درصد از سوخت خودروهای این کشور را تأمین می‌کند. در نتیجه این امر و بهره‌برداری از منابع نفتی داخلی در آب‌های عمیق، برزیل که سال‌ها مجبور بود بخش بزرگی از نفت مورد نیاز برای مصرف داخلی را وارد کند، اخیراً به خودکفایی کامل در سوخت‌های مایع دست یافته است.[۸۳][۸۴]

اطلاعات روی پمپ، کالیفرنیا

تقریباً تمام بنزینی که امروزه در ایالات متحده فروخته می‌شود با ۱۰ درصد اتانول مخلوط شده است، ترکیبی که به نام E10 شناخته می‌شود،[۸۵] و سازندگان وسایل نقلیه موتوری در حال حاضر وسایل نقلیه‌ای تولید می‌کنند که برای کار با مخلوط‌های اتانول بسیار بالاتر طراحی شده‌اند. فورد، دایملر کرایسلر و جی‌ام از جمله شرکت‌های خودروسازی هستند که خودروهای سوخت انعطاف‌پذیر، کامیون‌ها و مینی‌ون‌هایی را می‌فروشند که می‌توانند از مخلوط بنزین و اتانول، از بنزین خالص تا ۸۵٪ اتانول (E85) استفاده کنند. چالش موجود، گسترش بازار سوخت‌های زیستی فراتر از ایالت‌های کشاورزی است که تا به امروز در آن‌ها بیشترین محبوبیت را داشته‌اند. قانون سیاست انرژی ۲۰۰۵، که خواستار استفاده سالانه از ۷٫۵ میلیارد گالون آمریکایی (۲۸٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مکعب) سوخت زیستی تا سال ۲۰۱۲ است، نیز به گسترش بازار کمک خواهد کرد.[۸۶]

صنایع رو به رشد اتانول و بیودیزل در حال ایجاد شغل در زمینه ساخت، بهره‌برداری و نگهداری نیروگاه‌ها، عمدتاً در جوامع روستایی هستند. طبق گفته انجمن سوخت‌های تجدیدپذیر، «صنعت اتانول تنها در سال ۲۰۰۵ تقریباً ۱۵۴٬۰۰۰ شغل در ایالات متحده ایجاد کرد و درآمد خانوارها را ۵٫۷ میلیارد دلار افزایش داد. همچنین حدود ۳٫۵ میلیارد دلار در درآمدهای مالیاتی در سطوح محلی، ایالتی و فدرال نقش داشته است».[۸۶]

فناوری‌های نسل سوم

[ویرایش]

فناوری‌های نسل سوم انرژی‌های تجدیدپذیر هنوز در حال توسعه هستند و شامل گازی‌سازی پیشرفته زیست‌توده، فناوری‌های پالایشگاه زیستی، انرژی زمین‌گرمایی سنگ خشک داغ و انرژی دریایی می‌شوند. فناوری‌های نسل سوم هنوز به‌طور گسترده اثبات نشده‌اند یا تجاری‌سازی محدودی دارند. بسیاری از آن‌ها در افق دید قرار دارند و ممکن است پتانسیلی قابل مقایسه با سایر فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر داشته باشند، اما همچنان به جلب توجه کافی و بودجه تحقیق و توسعه (R&D) وابسته‌اند.[۸]

فناوری‌های جدید انرژی زیستی

[ویرایش]
کارخانه‌های منتخب تجاری اتانول سلولزی
در ایالات متحده[۸۷][۸۸]
شرکتمکانماده اولیه (خوراک)
آبنگوا بیوانرژیهوگوتون، کانزاسکاه گندم
بلوفایر اتانولارواین، کالیفرنیامنابع متعدد
گالف کوست انرژیماسی هد، فلوریداضایعات چوب
مسکومالنسینگ، میشیگانچوب
پوئتامتسبورگ، آیوواچوب بلال (مغز ذرت)
سان‌اپتالیتل فالز، مینه‌سوتاتراشه‌های چوب
زتانولآبرندیل، فلوریداپوست مرکبات
نکته: کارخانه‌ها یا در حال بهره‌برداری هستند یا در حال ساخت

طبق گفته آژانس بین‌المللی انرژی، پالایشگاه‌های زیستی اتانول سلولزی می‌توانند به سوخت‌های زیستی اجازه دهند تا نقش بسیار بزرگتری در آینده نسبت به آنچه سازمان‌هایی مانند IEA قبلاً تصور می‌کردند، ایفا کنند.[۸۹] اتانول سلولزی می‌تواند از مواد گیاهی متشکل از الیاف سلولزی غیرخوراکی که ساقه و شاخه‌های اکثر گیاهان را تشکیل می‌دهند، ساخته شود. بقایای محصولات (مانند ساق و برگ ذرت، کاه گندم و کاه برنج)، ضایعات چوب و زباله جامد شهری منابع بالقوه زیست‌توده سلولزی هستند. محصولات انرژی‌زای اختصاصی، مانند سوییچ‌گرس (Panicum virgatum)، نیز منابع امیدوارکننده سلولز هستند که می‌توانند در بسیاری از مناطق به صورت پایدار تولید شوند.[۹۰]

انرژی دریایی

[ویرایش]

انرژی دریایی یا اقیانوسی تمام اشکال انرژی تجدیدپذیر مشتق شده از دریا است، از جمله انرژی موج، انرژی جزر و مد، جریان رودخانه، انرژی جریان اقیانوسی، باد فراساحلی، انرژی گرادیان شوری و انرژی گرادیان حرارتی اقیانوس.[۹۱]

نیروگاه جزر و مدی رانس (۲۴۰ مگاوات) اولین ایستگاه برق جزر و مدی جهان است. این تأسیسات در مصب رودخانه رانس، در برتاین، فرانسه واقع شده است. این نیروگاه که در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۶ افتتاح شد، در حال حاضر توسط الکتریسیته دو فرانس (EDF) اداره می‌شود و از نظر ظرفیت نصب‌شده، بزرگ‌ترین نیروگاه جزر و مدی در جهان است.

سیستم‌های برداشت برق در مقیاس نیروگاهی از امواج اقیانوس که برای اولین بار بیش از سی سال پیش پیشنهاد شدند، اخیراً به عنوان یک فناوری قابل دوام شتاب گرفته‌اند. پتانسیل این فناوری به ویژه در سواحل رو به غرب با عرض‌های جغرافیایی بین ۴۰ تا ۶۰ درجه امیدوارکننده در نظر گرفته می‌شود:[۹۲]

برای مثال، در بریتانیا، مؤسسه کربن تراست (Carbon Trust) اخیراً میزان منابع فراساحلی با توجیه اقتصادی را ۵۵ تراوات‌ساعت در سال تخمین زده است که حدود ۱۴٪ از تقاضای ملی فعلی را تشکیل می‌دهد. در سراسر اروپا، منابع قابل دستیابی از نظر فناوری حداقل ۲۸۰ تراوات‌ساعت در سال تخمین زده شده است. در سال ۲۰۰۳، مؤسسه تحقیقات برق ایالات متحده (EPRI) منابع قابل دوام در ایالات متحده را ۲۵۵ تراوات‌ساعت در سال (۶٪ از تقاضا) تخمین زد.[۹۲]

در حال حاضر نه پروژه، تکمیل شده یا در حال توسعه، در سواحل بریتانیا، ایالات متحده، اسپانیا و استرالیا برای مهار بالا و پایین رفتن امواج توسط شرکت فناوری‌های انرژی اقیانوسی (Ocean Power Technologies) وجود دارد. حداکثر توان خروجی فعلی ۱٫۵ مگاوات (ریداسپورت، اورگن) است و توسعه برای ۱۰۰ مگاوات (کوس بی، اورگن) در حال انجام است.[۹۳]

سیستم‌های زمین‌گرمایی پیشرفته

[ویرایش]

تا تاریخ ۲۰۰۸، توسعه انرژی زمین‌گرمایی در بیش از ۴۰ کشور در حال انجام بود که بخشی از آن به توسعه فناوری‌های جدید، مانند سیستم‌های زمین‌گرمایی پیشرفته (EGS) نسبت داده می‌شود.[۶۶] توسعه نیروگاه‌های چرخه دوتایی و پیشرفت‌ها در فناوری حفاری و استخراج ممکن است سیستم‌های زمین‌گرمایی پیشرفته را در محدوده جغرافیایی بسیار وسیع‌تری نسبت به سیستم‌های زمین‌گرمایی «سنتی» امکان‌پذیر سازد. پروژه‌های نمایشی EGS در ایالات متحده، استرالیا، آلمان، فرانسه و بریتانیا عملیاتی هستند.[۹۴]

مفاهیم خورشیدی پیشرفته

[ویرایش]

فراتر از فناوری‌های تثبیت‌شده فتوولتائیک خورشیدی و انرژی حرارتی خورشیدی، مفاهیم خورشیدی پیشرفته‌ای مانند برج دودکش خورشیدی یا انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا وجود دارد. این مفاهیم هنوز تجاری‌سازی نشده‌اند (و شاید هرگز نشوند).

برج دودکش خورشیدی (SUT) یک نیروگاه انرژی تجدیدپذیر برای تولید برق از گرمای خورشیدی با دمای پایین است. نور خورشید هوا را در زیر یک ساختار جمع‌کننده سقف‌دار بسیار عریض شبیه گلخانه که پایه مرکزی یک برج دودکش بسیار بلند را احاطه کرده است، گرم می‌کند. همرفت حاصل باعث ایجاد جریان هوای داغ رو به بالا در برج توسط اثر دودکش می‌شود. این جریان هوا توربین‌های بادی قرار گرفته در جریان بالارونده دودکش یا اطراف پایه دودکش را به حرکت درمی‌آورد تا الکتریسیته تولید کنند. طرح‌هایی برای نسخه‌های بزرگ‌مقیاس از مدل‌های نمایشی امکان تولید برق قابل توجهی را فراهم می‌کند و ممکن است توسعه کاربردهای دیگر، مانند استخراج یا تقطیر آب، و کشاورزی یا باغبانی را امکان‌پذیر سازد. برای مشاهده مطالعه‌ای در مورد برج دودکش خورشیدی و تأثیرات آن اینجا کلیک کنید[۹۵]

نسخه پیشرفته‌تری از فناوری با مضمون مشابه، موتور گردابی (AVE) است که هدف آن جایگزینی دودکش‌های فیزیکی بزرگ با یک گرداب هوا است که توسط ساختاری کوتاه‌تر و ارزان‌تر ایجاد می‌شود.

انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا (SBSP) مفهوم جمع‌آوری انرژی خورشیدی در فضا (با استفاده از یک "SPS"، یعنی «ماهواره انرژی خورشیدی» یا «سیستم انرژی ماهواره‌ای») برای استفاده در زمین است. این موضوع از اوایل دهه ۱۹۷۰ مورد تحقیق بوده است. SBSP با روش‌های فعلی جمع‌آوری خورشیدی تفاوت دارد زیرا ابزار مورد استفاده برای جمع‌آوری انرژی به جای سطح زمین، روی یک ماهواره در مدار قرار دارد. برخی از مزایای پیش‌بینی شده چنین سیستمی نرخ جمع‌آوری بالاتر و دوره جمع‌آوری طولانی‌تر به دلیل عدم وجود جو منتشرکننده نور و زمان شب در فضا است.

صنعت انرژی تجدیدپذیر

[ویرایش]
رشد انرژی خورشیدی و بادی از نیمه اول سال ۲۰۲۴ تا نیمه اول سال ۲۰۲۵ بیش از رشد کل تقاضا برای برق افزایش یافت که باعث کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی و کمک به مهار انتشار گازهای گلخانه‌ای شد.[۹۶]
یک توربین بادی وستاس
سلول خورشیدی تک‌کریستالی

کل سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۰ به ۲۱۱ میلیارد دلار رسید که نسبت به ۱۶۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۹ افزایش داشت. کشورهای برتر برای سرمایه‌گذاری در سال ۲۰۱۰ چین، آلمان، ایالات متحده، ایتالیا و برزیل بودند.[۱۴] رشد مداوم برای بخش انرژی‌های تجدیدپذیر پیش‌بینی می‌شود و سیاست‌های تشویقی به این صنعت کمک کرد تا بحران اقتصادی سال ۲۰۰۹ را بهتر از بسیاری از بخش‌های دیگر پشت سر بگذارد.[۹۷]

شرکت‌های انرژی بادی

[ویرایش]

تا تاریخ ۲۰۱۰، وستاس (از دانمارک) برترین تولیدکننده توربین بادی جهان از نظر درصد حجم بازار است و سینوول (از چین) در رتبه دوم قرار دارد. وستاس و سینوول با هم ۱۰٬۲۲۸ مگاوات ظرفیت جدید انرژی بادی در سال ۲۰۱۰ تحویل دادند و سهم بازار آن‌ها ۲۵٫۹ درصد بود. جی‌ئی انرژی (ایالات متحده) در رتبه سوم قرار داشت و با فاصله کمی گلدویند، یکی دیگر از تأمین‌کنندگان چینی، آن را دنبال می‌کرد. انرکون آلمان در رتبه پنجم جهان قرار دارد و پس از آن سوزلون مستقر در هند در رتبه ششم است.[۹۸]

روندهای بازار فتوولتائیک

[ویرایش]

بازار فتوولتائیک خورشیدی (PV) در چند سال گذشته در حال رشد بوده است. طبق گفته شرکت تحقیقاتی فتوولتائیک خورشیدی، PVinsights، محموله‌های جهانی ماژول‌های خورشیدی در سال ۲۰۱۱ حدود ۲۵ گیگاوات بود و رشد سالانه محموله‌ها حدود ۴۰٪ بوده است. ۵ بازیگر برتر ماژول خورشیدی در سال ۲۰۱۱ به ترتیب سان‌تک، فرست سولار، یینگلی، ترینا و سان‌جن بودند. بر اساس گزارش هوش بازار PVinsights، ۵ شرکت برتر ماژول خورشیدی ۵۱٫۳٪ از سهم بازار ماژول‌های خورشیدی را در اختیار داشتند.

رتبه‌بندی
۲۰۱۳		شرکت
ماژول خورشیدی		تغییر نسبت به
۲۰۱۲		کشور
۱یینگلی گرین انرژی–چین چین
۲ترینا سولار+۱چین چین
۳شارپ سولار+۳ژاپن ژاپن
۴کانادین سولار–کانادا کانادا
۵جینکو سولار+۳چین چین
۶رنه‌سولا+۷چین چین
۷فرست سولار−۲ایالات متحده آمریکا ایالات متحده
۸هانوها سولاروان+۲کره جنوبی کره جنوبی
۹کیوسرا+۵ژاپن ژاپن
۱۰جی‌ای سولار−۳چین چین
منابع:[۹۹][۱۰۰]

صنعت فتوولتائیک از سال ۲۰۰۸ شاهد کاهش قیمت ماژول‌ها بوده است. در اواخر سال ۲۰۱۱، قیمت‌های درب کارخانه برای ماژول‌های فتوولتائیک سیلیکون کریستالی به زیر مرز ۱٫۰۰ دلار بر وات کاهش یافت. هزینه نصب شده ۱٫۰۰ دلار بر وات، اغلب در صنعت PV به عنوان نشان‌دهنده دستیابی به برابری شبکه برای PV در نظر گرفته می‌شود. این کاهش‌ها بسیاری از ذینفعان، از جمله تحلیلگران صنعت را شگفت‌زده کرده است و تصورات از اقتصاد فعلی انرژی خورشیدی اغلب از واقعیت عقب‌تر است. برخی از ذینفعان هنوز بر این باورند که انرژی خورشیدی PV بدون یارانه بسیار پرهزینه است و نمی‌تواند با گزینه‌های تولید متعارف رقابت کند. با این حال، پیشرفت‌های فناوری، بهبود فرآیندهای تولید و بازسازی صنعت به این معنی است که کاهش قیمت‌های بیشتر در سال‌های آینده محتمل است.[۱۰۱]

موانع غیرفنی پذیرش

[ویرایش]
پذیرش تأسیسات بادی و خورشیدی در جامعه محلی در میان دموکرات‌ها (آبی) قوی‌تر است، در حالی که پذیرش نیروگاه‌های هسته‌ای در میان جمهوری‌خواهان (قرمز) قوی‌تر می‌باشد.[۱۰۲]

بسیاری از بازارهای انرژی، مؤسسات و سیاست‌ها برای حمایت از تولید و استفاده از سوخت‌های فسیلی توسعه یافته‌اند.[۱۰۳] فناوری‌های جدیدتر و پاک‌تر ممکن است مزایای اجتماعی و زیست‌محیطی ارائه دهند، اما اپراتورهای برق اغلب منابع تجدیدپذیر را رد می‌کنند زیرا آموزش دیده‌اند که فقط در چارچوب نیروگاه‌های بزرگ و متعارف فکر کنند.[۱۰۴] مصرف‌کنندگان اغلب سیستم‌های انرژی تجدیدپذیر را نادیده می‌گیرند زیرا سیگنال‌های قیمتی دقیقی دربارهٔ مصرف برق به آن‌ها داده نمی‌شود. تحریف‌های عمدی بازار (مانند یارانه‌ها) و تحریف‌های غیرعمدی بازار (مانند انگیزه‌های دوگانه) ممکن است علیه انرژی‌های تجدیدپذیر عمل کنند.[۱۰۴] بنجامین کی. سوواکول استدلال کرده است که «برخی از پنهان‌ترین و در عین حال قدرتمندترین موانع پیش روی انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی در ایالات متحده، بیشتر مربوط به فرهنگ و نهادها است تا مهندسی و علم».[۱۰۵]

موانع تجاری‌سازی گسترده فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر عمدتاً سیاسی هستند، نه فنی،[۱۰۶] و مطالعات بسیاری وجود دارد که طیف وسیعی از «موانع غیرفنی» برای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر را شناسایی کرده‌اند.[۱۰۷][۱۷][۱۰۸][۱۰۹] این موانع بازدارنده‌هایی هستند که انرژی تجدیدپذیر را نسبت به سایر اشکال انرژی در وضعیت نامطلوب بازاریابی، نهادی یا سیاستی قرار می‌دهند. موانع کلیدی عبارتند از:[۱۰۸][۱۰۹]

  • دشواری غلبه بر سیستم‌های انرژی تثبیت‌شده، که شامل دشواری معرفی سیستم‌های انرژی نوآورانه، به ویژه برای تولید پراکنده مانند فتوولتائیک است، که دلیل آن قفل‌شدگی فناوری، بازارهای برق طراحی‌شده برای نیروگاه‌های متمرکز و کنترل بازار توسط اپراتورهای تثبیت‌شده می‌باشد. همان‌طور که بررسی استرن در مورد اقتصاد تغییر اقلیم اشاره می‌کند:

«شبکه‌های ملی معمولاً متناسب با عملکرد نیروگاه‌های متمرکز تنظیم شده‌اند و بنابراین عملکرد آن‌ها را ترجیح می‌دهند. فناوری‌هایی که به راحتی در این شبکه‌ها جای نمی‌گیرند، ممکن است برای ورود به بازار دچار مشکل شوند، حتی اگر خود فناوری از نظر تجاری مقرون‌به‌صرفه باشد. این امر در مورد تولید پراکنده صدق می‌کند زیرا اکثر شبکه‌ها برای دریافت برق از منابع کوچک متعدد مناسب نیستند. انرژی‌های تجدیدپذیر در مقیاس بزرگ نیز اگر در مناطقی دور از شبکه‌های موجود واقع شده باشند، ممکن است با مشکلاتی روبرو شوند.»[۱۱۰]

  • فقدان حمایت سیاست دولتی، که شامل فقدان سیاست‌ها و مقرراتی است که از استقرار فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر حمایت کنند و وجود سیاست‌ها و مقرراتی که مانع توسعه انرژی تجدیدپذیر شده و از توسعه انرژی متعارف حمایت می‌کنند. نمونه‌ها شامل یارانه‌ها برای سوخت‌های فسیلی، مشوق‌های ناکافی مبتنی بر مصرف‌کننده برای انرژی‌های تجدیدپذیر، تضمین دولتی برای حوادث نیروگاه‌های هسته‌ای و فرآیندهای پیچیده منطقه‌بندی و صدور مجوز برای انرژی‌های تجدیدپذیر است.
  • عدم انتشار اطلاعات و آگاهی مصرف‌کننده.
  • هزینه سرمایه بالاتر فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر در مقایسه با فناوری‌های انرژی متعارف.
  • گزینه‌های تأمین مالی نامناسب برای پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر، از جمله عدم دسترسی کافی توسعه‌دهندگان پروژه، کارآفرینان و مصرف‌کنندگان به تأمین مالی مقرون‌به‌صرفه.
  • بازارهای سرمایه ناقص، که شامل شکست در درونی‌سازی تمام هزینه‌های انرژی متعارف (مانند اثرات آلودگی هوا، خطر اختلال در عرضه)[۱۱۱] و شکست در درونی‌سازی تمام مزایای انرژی تجدیدپذیر (مانند هوای پاک‌تر، امنیت انرژی) است.
  • مهارت‌ها و آموزش ناکافی نیروی کار، که شامل فقدان مهارت‌های علمی، فنی و تولیدی کافی مورد نیاز برای تولید انرژی تجدیدپذیر؛ فقدان خدمات نصب، نگهداری و بازرسی قابل اعتماد؛ و ناتوانی سیستم آموزشی در ارائه آموزش‌های کافی در فناوری‌های جدید است.
  • فقدان کدها، استانداردها، اتصال به شبکه و دستورالعمل‌های اندازه‌گیری خالص (Net-metering) مناسب.
  • تصور عمومی ضعیف از زیبایی‌شناسی سیستم‌های انرژی تجدیدپذیر.
  • عدم مشارکت و همکاری ذینفعان/جامعه در انتخاب‌های انرژی و پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر.

با وجود چنین طیف وسیعی از موانع غیرفنی، هیچ راه‌حل جادویی برای پیشبرد گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر وجود ندارد؛ بنابراین، در حالت ایده‌آل نیاز به چندین نوع مختلف ابزار سیاستی است تا یکدیگر را تکمیل کرده و بر انواع مختلف موانع غلبه کنند.[۱۰۹][۱۱۲]

باید چارچوب سیاستی ایجاد شود که شرایط را برابر کند و عدم تعادل رویکردهای سنتی مرتبط با سوخت‌های فسیلی را اصلاح نماید. چشم‌انداز سیاست‌گذاری باید همگام با روندهای گسترده در بخش انرژی پیش برود و همچنین منعکس‌کننده اولویت‌های خاص اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی باشد.[۱۱۳] برخی از کشورهای غنی از منابع در تلاش برای فاصله گرفتن از سوخت‌های فسیلی با مشکل مواجه هستند و تاکنون موفق به اتخاذ چارچوب‌های نظارتی لازم برای توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر نشده‌اند (مانند روسیه).[۱۱۴]

چشم‌انداز سیاست عمومی

[ویرایش]

سیاست عمومی نقشی در تجاری‌سازی انرژی‌های تجدیدپذیر ایفا می‌کند زیرا سیستم بازار آزاد محدودیت‌های اساسی دارد. همان‌طور که بررسی استرن اشاره می‌کند: «در یک بازار انرژی آزاد، سرمایه‌گذاران، اپراتورها و مصرف‌کنندگان باید با هزینه کامل تصمیمات خود روبرو شوند. اما در بسیاری از اقتصادها یا بخش‌های انرژی اینگونه نیست. بسیاری از سیاست‌ها بازار را به نفع فناوری‌های موجود سوخت فسیلی تحریف می‌کنند.»[۱۱۰] انجمن بین‌المللی انرژی خورشیدی اظهار داشته است که «مشوق‌های تاریخی برای منابع انرژی متعارف حتی امروز نیز با پنهان کردن بسیاری از هزینه‌های واقعی اجتماعی استفاده از آن‌ها، بازارها را سوگیرانه می‌کنند».[۱۱۵] سیستم‌های انرژی سوخت فسیلی دارای هزینه‌ها و ویژگی‌های تولید، انتقال و مصرف نهایی متفاوتی نسبت به سیستم‌های انرژی تجدیدپذیر هستند و برای اطمینان از توسعه سریع و گسترده سیستم‌های تجدیدپذیر در حد مطلوب اجتماعی، به سیاست‌های تبلیغی و حمایتی جدیدی نیاز است.[۱۰۳] لستر براون بیان می‌کند که بازار «هزینه‌های غیرمستقیم ارائه کالاها یا خدمات را در قیمت‌ها لحاظ نمی‌کند، خدمات طبیعت را به درستی ارزش‌گذاری نمی‌کند و به آستانه‌های بازده پایدار سیستم‌های طبیعی احترام نمی‌گذارد».[۱۱۶] همچنین بازار، منافع کوتاه‌مدت را بر بلندمدت ترجیح می‌دهد و در نتیجه نگرانی محدودی برای نسل‌های آینده نشان می‌دهد.[۱۱۶] جابجایی مالیات و یارانه می‌تواند به غلبه بر این مشکلات کمک کند،[۱۱۷] اگرچه ترکیب رژیم‌های هنجاری بین‌المللی مختلف که این موضوع را تنظیم می‌کنند نیز مشکل‌ساز است.[۱۱۸]

جابجایی مالیات‌ها

[ویرایش]

جابجایی مالیات به‌طور گسترده توسط اقتصاددانان مورد بحث و تأیید قرار گرفته است. این رویکرد شامل کاهش مالیات بر درآمد و همزمان افزایش عوارض بر فعالیت‌های مخرب زیست‌محیطی است تا بازاری پاسخگوتر ایجاد شود. به عنوان مثال، وضع مالیات بر زغال‌سنگ که شامل هزینه‌های افزایش‌یافته مراقبت‌های بهداشتی ناشی از تنفس هوای آلوده، هزینه‌های آسیب باران اسیدی و هزینه‌های اختلالات اقلیمی باشد، سرمایه‌گذاری در فناوری‌های تجدیدپذیر را تشویق می‌کند. چندین کشور اروپای غربی در حال حاضر در حال جابجایی مالیات‌ها در فرآیندی هستند که در آنجا به عنوان اصلاحات مالیات زیست‌محیطی شناخته می‌شود.[۱۱۶]

در سال ۲۰۰۱، سوئد یک جابجایی مالیاتی زیست‌محیطی ۱۰ ساله را آغاز کرد که برای تبدیل ۳۰ میلیارد کرون (۳٫۹ میلیارد دلار) از مالیات بر درآمد به مالیات بر فعالیت‌های مخرب زیست‌محیطی طراحی شده بود. سایر کشورهای اروپایی با تلاش‌های قابل توجه در اصلاحات مالیاتی شامل فرانسه، ایتالیا، نروژ، اسپانیا و بریتانیا هستند. دو اقتصاد پیشرو آسیا، ژاپن و چین، در حال بررسی مالیات بر کربن هستند.[۱۱۶]

جابجایی یارانه‌ها

[ویرایش]

همان‌طور که نیاز به جابجایی مالیاتی وجود دارد، نیاز به جابجایی یارانه نیز احساس می‌شود. یارانه‌ها ذاتاً چیز بدی نیستند، زیرا بسیاری از فناوری‌ها و صنایع از طریق طرح‌های یارانه دولتی ظهور کرده‌اند. بررسی استرن توضیح می‌دهد که از ۲۰ نوآوری کلیدی در ۳۰ سال گذشته، تنها یکی از ۱۴ مورد کاملاً توسط بخش خصوصی تأمین مالی شده و ۹ مورد کاملاً با بودجه عمومی تأمین شده‌اند.[۱۱۹] در مورد مثال‌های خاص، اینترنت نتیجه پیوندهای با بودجه عمومی بین رایانه‌ها در آزمایشگاه‌های دولتی و موسسات تحقیقاتی بود. همچنین ترکیب کسر مالیات فدرال و کسر مالیات ایالتی قوی در کالیفرنیا به ایجاد صنعت برق بادی مدرن کمک کرد.[۱۱۷] در عین حال، سیستم‌های اعتبار مالیاتی ایالات متحده برای انرژی‌های تجدیدپذیر به‌طور خاص به عنوان یک ابزار مالی «غیرشفاف» توصیف شده‌اند که تحت سلطه سرمایه‌گذاران بزرگ برای کاهش پرداخت‌های مالیاتی آن‌ها قرار دارد، در حالی که اهداف کاهش گازهای گلخانه‌ای به عنوان یک اثر جانبی در نظر گرفته می‌شود.[۱۲۰]

لستر براون استدلال کرده است که «جهانی که با چشم‌انداز تغییرات اقلیمی مخرب اقتصادی روبروست، دیگر نمی‌تواند یارانه‌ها برای گسترش سوزاندن زغال‌سنگ و نفت را توجیه کند. انتقال این یارانه‌ها به توسعه منابع انرژی سازگار با اقلیم مانند باد، خورشید، زیست‌توده و زمین‌گرمایی، کلید تثبیت اقلیم زمین است.»[۱۱۷] انجمن بین‌المللی انرژی خورشیدی از «هم‌سطح‌سازی زمین بازی» با اصلاح نابرابری‌های مداوم در یارانه‌های عمومی فناوری‌های انرژی و تحقیق و توسعه (R&D) حمایت می‌کند، که در آن سوخت‌های فسیلی و انرژی هسته‌ای بیشترین سهم حمایت مالی را دریافت می‌کنند.[۱۲۱]

برخی کشورها در حال حذف یا کاهش یارانه‌های مخرب اقلیم هستند و بلژیک، فرانسه و ژاپن تمام یارانه‌های زغال‌سنگ را حذف کرده‌اند. آلمان در حال کاهش یارانه زغال‌سنگ خود است. این یارانه از ۵٫۴ میلیارد دلار در سال ۱۹۸۹ به ۲٫۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۲ کاهش یافت و در این فرایند آلمان مصرف زغال‌سنگ خود را ۴۶ درصد کاهش داد. چین یارانه زغال‌سنگ خود را از ۷۵۰ میلیون دلار در سال ۱۹۹۳ به ۲۴۰ میلیون دلار در سال ۱۹۹۵ کاهش داد و اخیراً مالیات بر زغال‌سنگ با گوگرد بالا وضع کرده است.[۱۱۷] با این حال، ایالات متحده حمایت خود را از صنایع سوخت فسیلی و هسته‌ای افزایش داده است.[۱۱۷]

در نوامبر ۲۰۱۱، گزارشی از آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) با عنوان استقرار انرژی‌های تجدیدپذیر ۲۰۱۱ بیان کرد که «یارانه‌ها در فناوری‌های انرژی سبز که هنوز رقابتی نشده‌اند، به منظور ایجاد انگیزه برای سرمایه‌گذاری در فناوری‌هایی با مزایای زیست‌محیطی و امنیت انرژی آشکار، توجیه‌پذیر هستند». گزارش IEA با ادعاهایی مبنی بر اینکه فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر تنها از طریق یارانه‌های پرهزینه قابل دوام هستند و قادر به تولید انرژی قابل اعتماد برای تأمین تقاضا نیستند، مخالفت کرد.[۵۵]

با این حال، اعمال عادلانه و کارآمد یارانه‌ها برای انرژی‌های تجدیدپذیر و هدف‌گذاری توسعه پایدار، نیازمند هماهنگی و تنظیم مقررات در سطح جهانی است، زیرا یارانه‌های اعطا شده در یک کشور می‌تواند به راحتی صنایع و سیاست‌های دیگران را مختل کند، که این امر اهمیت این موضوع را در سازمان تجارت جهانی برجسته می‌سازد.[۱۲۲]

اهداف انرژی تجدیدپذیر

[ویرایش]

تعیین اهداف ملی انرژی تجدیدپذیر می‌تواند بخش مهمی از سیاست انرژی تجدیدپذیر باشد و این اهداف معمولاً به صورت درصدی از ترکیب انرژی اولیه و/یا تولید برق تعریف می‌شوند. به عنوان مثال، اتحادیه اروپا یک هدف انرژی تجدیدپذیر نشانگر ۱۲ درصد از کل ترکیب انرژی اتحادیه اروپا و ۲۲ درصد از مصرف برق تا سال ۲۰۱۰ را تعیین کرده بود. اهداف ملی برای تک تک کشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز برای دستیابی به هدف کلی تعیین شده است. سایر کشورهای توسعه‌یافته با اهداف ملی یا منطقه‌ای تعریف‌شده شامل استرالیا، کانادا، اسرائیل، ژاپن، کره، نیوزیلند، نروژ، سنگاپور، سوئیس و برخی ایالت‌های آمریکا هستند.[۱۲۳]

اهداف ملی همچنین مؤلفه مهمی از استراتژی‌های انرژی تجدیدپذیر در برخی کشورهای در حال توسعه هستند. کشورهای در حال توسعه با اهداف انرژی تجدیدپذیر شامل چین، هند، اندونزی، مالزی، فیلیپین، تایلند، برزیل، مصر، مالی و آفریقای جنوبی می‌باشند. اهداف تعیین شده توسط بسیاری از کشورهای در حال توسعه در مقایسه با برخی کشورهای صنعتی بسیار متوسط هستند.[۱۲۳]

اهداف انرژی تجدیدپذیر در اکثر کشورها نشانگر و غیرالزام‌آور هستند، اما به اقدامات دولتی و چارچوب‌های نظارتی کمک کرده‌اند. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد پیشنهاد کرده است که تبدیل اهداف انرژی تجدیدپذیر به اهداف قانونی الزام‌آور می‌تواند ابزار سیاستی مهمی برای دستیابی به نفوذ بیشتر بازار انرژی‌های تجدیدپذیر باشد.[۱۲۳]

هم‌سطح‌سازی زمین بازی

[ویرایش]

آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) سه اقدام را شناسایی کرده است که به انرژی‌های تجدیدپذیر و سایر فناوری‌های انرژی پاک اجازه می‌دهد تا «به‌طور مؤثرتری برای جذب سرمایه بخش خصوصی رقابت کنند».

  • «اول، قیمت‌های انرژی باید به درستی بازتاب‌دهنده «هزینه واقعی» انرژی باشند (مثلاً از طریق قیمت‌گذاری کربن) تا اثرات مثبت و منفی تولید و مصرف انرژی به‌طور کامل در نظر گرفته شود». مثال: نیروگاه‌های هسته‌ای جدید بریتانیا ۹۲٫۵۰ پوند بر مگاوات ساعت هزینه دارند،[۱۲۴][۱۲۵] در حالی که مزارع بادی فراساحلی در بریتانیا با ۷۴٫۲ یورو بر مگاوات ساعت حمایت می‌شوند[۱۲۶] با قیمتی که از ۱۵۰ پوند در سال ۲۰۱۱ به ۱۳۰ پوند بر مگاوات ساعت در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است.[۱۲۷] در دانمارک، قیمت می‌تواند ۸۴ یورو بر مگاوات ساعت باشد.[۱۲۸]
  • «دوم، یارانه‌های ناکارآمد سوخت فسیلی باید حذف شوند، در حالی که اطمینان حاصل شود همه شهروندان به انرژی مقرون‌به‌صرفه دسترسی دارند».
  • «سوم، دولت‌ها باید چارچوب‌های سیاستی ایجاد کنند که سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در گزینه‌های انرژی کم‌کربن را تشویق کند».[۱۲۹]

برنامه‌های محرک سبز

[ویرایش]

در پاسخ به رکود بزرگ مالی، دولت‌های بزرگ برنامه‌های «محرک سبز» را به عنوان یکی از ابزارهای اصلی سیاست خود برای حمایت از بهبود اقتصادی قرار دادند. حدود ۱۸۸ میلیارد دلار بودجه محرک سبز به بهره‌وری انرژی و انرژی‌های تجدیدپذیر اختصاص یافت که عمدتاً در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ هزینه شد.[۱۳۰]

تنظیم مقررات بخش انرژی

[ویرایش]

سیاست عمومی تعیین می‌کند که انرژی تجدیدپذیر (RE) تا چه حد باید در ترکیب تولید یک کشور توسعه‌یافته یا در حال توسعه گنجانده شود. تنظیم‌کنندگان بخش انرژی (رگولاتورها) آن سیاست را اجرا می‌کنند - و در نتیجه بر سرعت و الگوی سرمایه‌گذاری‌های انرژی تجدیدپذیر و اتصالات به شبکه تأثیر می‌گذارند. تنظیم‌کنندگان انرژی اغلب اختیار انجام وظایفی را دارند که پیامدهایی برای امکان‌سنجی مالی پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر دارد. چنین وظایفی شامل صدور مجوزها، تعیین استانداردهای عملکرد، نظارت بر عملکرد شرکت‌های تحت نظارت، تعیین سطح قیمت و ساختار تعرفه‌ها، ایجاد سیستم‌های یکنواخت حسابداری، داوری اختلافات ذینفعان (مانند تخصیص هزینه‌های اتصال متقابل)، انجام ممیزی‌های مدیریتی، توسعه منابع انسانی آژانس (تخصص)، گزارش فعالیت‌های بخش و کمیسیون به مقامات دولتی و هماهنگی تصمیمات با سایر سازمان‌های دولتی است؛ بنابراین، تنظیم‌کنندگان طیف وسیعی از تصمیمات را اتخاذ می‌کنند که بر نتایج مالی مرتبط با سرمایه‌گذاری‌های RE تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این، تنظیم‌کننده بخش در موقعیتی است که می‌تواند به دولت در مورد پیامدهای کامل تمرکز بر تغییرات اقلیمی یا امنیت انرژی مشاوره دهد. تنظیم‌کننده بخش انرژی مدافع طبیعی کارایی و مهار هزینه در سراسر فرایند طراحی و اجرای سیاست‌های RE است. از آنجا که سیاست‌ها خودبه‌خود اجرا نمی‌شوند، تنظیم‌کنندگان بخش انرژی به یک تسهیل‌کننده کلیدی (یا مانع) برای سرمایه‌گذاری‌های انرژی تجدیدپذیر تبدیل می‌شوند.[۱۳۱]

گذار انرژی در آلمان

[ویرایش]
آرایه فتوولتائیک و توربین‌های بادی در مزرعه بادی اشنیبرگرهوف در ایالت راینلاند-فالتس آلمان
تولید ناخالص برق بر اساس منبع در آلمان ۱۹۹۰–۲۰۲۰

انرژی‌ونده (در آلمانی به معنای گذار انرژی) گذار آلمان به سمت تأمین انرژی کم‌کربن، از نظر زیست‌محیطی سالم، قابل اعتماد و مقرون‌به‌صرفه است.[۱۳۲] سیستم جدید به شدت بر انرژی تجدیدپذیر (به ویژه باد، فتوولتائیک و زیست‌توده)، بهره‌وری انرژی و مدیریت تقاضای انرژی متکی خواهد بود. اکثر، اگر نه همه، تولید زغال‌سنگ‌سوز موجود باید بازنشسته شود.[۱۳۳] حذف تدریجی ناوگان رآکتورهای هسته‌ای آلمان که قرار است تا سال ۲۰۲۲ تکمیل شود، بخش کلیدی این برنامه است.[۱۳۴]

حمایت قانونی از انرژی‌ونده در اواخر سال ۲۰۱۰ تصویب شد و شامل کاهش گاز گلخانه‌ای (GHG) به میزان ۸۰ تا ۹۵ درصد تا سال ۲۰۵۰ (نسبت به سال ۱۹۹۰) و هدف ۶۰ درصدی انرژی تجدیدپذیر تا سال ۲۰۵۰ است.[۱۳۵] این اهداف بلندپروازانه هستند.[۱۳۶] اندیشکده مستقر در برلین، آگورا انرژی‌ونده، خاطرنشان کرد که «در حالی که رویکرد آلمان در سطح جهانی منحصر به فرد نیست، سرعت و دامنه انرژی‌ونده استثنایی است».[۱۳۷] انرژی‌ونده همچنین به دنبال شفافیت بیشتر در رابطه با شکل‌گیری سیاست انرژی ملی است.[۱۳۸]

آلمان پیشرفت قابل توجهی در هدف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود داشته است و بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴ به کاهش ۲۷ درصدی دست یافته است. با این حال، آلمان برای رسیدن به هدف انرژی‌ونده خود، باید میانگین نرخ کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را در سطح ۳٫۵ درصد در سال حفظ کند که برابر با حداکثر مقدار تاریخی تاکنون است.[۱۳۹] آلمان سالانه ۱٫۵ میلیارد یورو صرف تحقیقات انرژی می‌کند (آمار ۲۰۱۳) تا مسائل فنی و اجتماعی ناشی از این گذار را حل کند.[۱۴۰] این شامل تعدادی از مطالعات رایانه‌ای است که امکان‌پذیری و هزینه مشابه (نسبت به کسب‌وکار طبق روال معمول و با فرض اینکه کربن به درستی قیمت‌گذاری شده باشد) را برای انرژی‌ونده تأیید کرده‌اند.

این ابتکارات بسیار فراتر از قوانین اتحادیه اروپا و سیاست‌های ملی سایر کشورهای اروپایی است. اهداف سیاسی توسط دولت فدرال آلمان پذیرفته شده و منجر به گسترش عظیم انرژی‌های تجدیدپذیر، به ویژه انرژی بادی شده است. سهم انرژی‌های تجدیدپذیر آلمان از حدود ۵٪ در سال ۱۹۹۹ به ۲۲٫۹٪ در سال ۲۰۱۲ افزایش یافت که از میانگین ۱۸ درصدی استفاده از تجدیدپذیرها در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) فراتر رفت.[۱۴۱] تولیدکنندگان برای مدت ۲۰ سال از یک تعرفه خوراک (تعرفه تضمینی خرید برق) ثابت برخوردار شده‌اند که درآمد ثابتی را تضمین می‌کند. تعاونی‌های انرژی ایجاد شده‌اند و تلاش‌هایی برای تمرکززدایی از کنترل و سود انجام شده است. شرکت‌های بزرگ انرژی سهم نامتناسب و کوچکی از بازار انرژی‌های تجدیدپذیر دارند. با این حال، در برخی موارد، طراحی‌های ضعیف سرمایه‌گذاری باعث ورشکستگی و بازگشت سرمایه پایین شده است و وعده‌های غیرواقعی بسیار دور از واقعیت نشان داده شده‌اند.[۱۴۲] نیروگاه‌های هسته‌ای بسته شدند و ۹ نیروگاه موجود نیز زودتر از برنامه، در سال ۲۰۲۲ بسته خواهند شد.

یکی از عواملی که مانع از به‌کارگیری کارآمد انرژی‌های تجدیدپذیر جدید شده، عدم سرمایه‌گذاری همزمان در زیرساخت‌های برق برای رساندن برق به بازار است. اعتقاد بر این است که ۸٬۳۰۰ کیلومتر خطوط برق باید ساخته یا ارتقا یابد.[۱۴۱] ایالت‌های مختلف آلمان نگرش‌های متفاوتی نسبت به ساخت خطوط برق جدید دارند. نرخ‌های صنعت ثابت نگه داشته شده است و بنابراین هزینه‌های افزایش‌یافته انرژی‌ونده به مصرف‌کنندگان منتقل شده که با قبض‌های برق رو به افزایش مواجه شده‌اند.

سازوکارهای بازار داوطلبانه برای برق تجدیدپذیر

[ویرایش]

بازارهای داوطلبانه که به عنوان بازارهای برق سبز نیز شناخته می‌شوند، توسط ترجیح مصرف‌کننده هدایت می‌شوند. بازارهای داوطلبانه به مصرف‌کننده اجازه می‌دهند تا فراتر از الزامات تصمیمات سیاسی عمل کنند و اثرات زیست‌محیطی مصرف برق خود را کاهش دهند. محصولات برق سبز داوطلبانه باید برای موفقیت، مزیت و ارزش قابل توجهی به خریداران ارائه دهند. مزایا ممکن است شامل انتشار صفر یا کاهش‌یافته گازهای گلخانه‌ای، کاهش سایر آلودگی‌ها یا سایر بهبودهای زیست‌محیطی در نیروگاه‌ها باشد.[۱۴۳]

عوامل محرک پشت برق سبز داوطلبانه در اتحادیه اروپا، بازارهای آزاد برق و دستورالعمل RES (انرژی‌های تجدیدپذیر) هستند. طبق این دستورالعمل، کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید اطمینان حاصل کنند که منشأ برق تولید شده از منابع تجدیدپذیر قابل تضمین است و بنابراین باید یک «ضمانت‌نامه اصالت» (guarantee of origin) صادر شود (ماده ۱۵). سازمان‌های زیست‌محیطی از بازار داوطلبانه برای ایجاد تجدیدپذیرهای جدید و بهبود پایداری تولید برق موجود استفاده می‌کنند. در ایالات متحده، ابزار اصلی برای ردیابی و تحریک اقدامات داوطلبانه برنامه Green-e است که توسط مرکز راه‌حل‌های منابع مدیریت می‌شود.[۱۴۴] ابزار داوطلبانه موجود در سطح جهانی که توسط سازمان‌های غیردولتی برای ترویج تولید برق پایدار استفاده می‌شود، برچسب اکوانرژی (EKOenergy) است.[۱۴۵]

تحولات اخیر

[ویرایش]

تعدادی از رویدادها در سال ۲۰۰۶ انرژی تجدیدپذیر را در دستور کار سیاسی قرار دادند، از جمله انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده در ماه نوامبر، که انرژی پاک را به عنوان یک موضوع اصلی جریان اصلی تأیید کرد. همچنین در سال ۲۰۰۶، بررسی استرن[۱۹] استدلال اقتصادی قوی برای سرمایه‌گذاری در فناوری‌های کم‌کربن در حال حاضر ارائه کرد و استدلال کرد که رشد اقتصادی لزوماً با کاهش مصرف انرژی ناسازگار نیست.[۱۴۶] بر اساس تحلیل روند برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، نگرانی‌های تغییر اقلیم[۱۸] همراه با قیمت‌های بالای نفت[۱۴۷] و افزایش حمایت‌های دولتی، باعث افزایش نرخ سرمایه‌گذاری در صنایع انرژی تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی می‌شوند.[۲۰][۱۴۸]

سرمایه سرمایه‌گذاری ورودی به انرژی تجدیدپذیر در سال ۲۰۰۷ به رکورد ۷۷ میلیارد دلار رسید و این روند صعودی در سال ۲۰۰۸ ادامه یافت.[۲۱] سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) همچنان مسلط است، اما اکنون فعالیت شرکت‌ها در چین، هند و برزیل رو به افزایش است. شرکت‌های چینی دومین دریافت‌کننده بزرگ سرمایه خطرپذیر در سال ۲۰۰۶ پس از ایالات متحده بودند. در همان سال، هند بزرگ‌ترین خریدار خالص شرکت‌ها در خارج از کشور، عمدتاً در بازارهای باثبات‌تر اروپایی بود.[۱۴۸]

هزینه‌های جدید دولتی، مقررات و سیاست‌ها به این صنعت کمک کرد تا بحران اقتصادی ۲۰۰۹ را بهتر از بسیاری از بخش‌های دیگر پشت سر بگذارد.[۹۷] به ویژه، قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا مصوب ۲۰۰۹ که توسط رئیس‌جمهور باراک اوباما امضا شد، شامل بیش از ۷۰ میلیارد دلار هزینه مستقیم و اعتبار مالیاتی برای انرژی پاک و برنامه‌های حمل‌ونقل مرتبط بود. این ترکیب سیاست-محرک نشان‌دهنده بزرگ‌ترین تعهد فدرال در تاریخ ایالات متحده برای انرژی‌های تجدیدپذیر، حمل‌ونقل پیشرفته و ابتکارات صرفه‌جویی انرژی است. بر اساس این قوانین جدید، بسیاری از شرکت‌های آب و برق برنامه‌های انرژی پاک خود را تقویت کردند.[۹۷] کلین اج (Clean Edge) پیشنهاد می‌کند که تجاری‌سازی انرژی پاک به کشورهای سراسر جهان کمک خواهد کرد تا با کسالت اقتصادی فعلی مقابله کنند.[۹۷] شرکت انرژی خورشیدیِ زمانی امیدوارکننده، سولیندرا، درگیر یک جنجال سیاسی شد که شامل مجوز دولت باراک اوباما برای ضمانت وام ۵۳۵ میلیون دلاری به این شرکت در سال ۲۰۰۹ به عنوان بخشی از برنامه ترویج رشد انرژی جایگزین بود.[۱۴۹][۱۵۰] این شرکت تمام فعالیت‌های تجاری خود را متوقف کرد، برای ورشکستگی فصل ۱۱ اقدام کرد و تقریباً تمام کارمندان خود را در اوایل سپتامبر ۲۰۱۱ اخراج نمود.[۱۵۱][۱۵۲]

رئیس‌جمهور باراک اوباما در سخنرانی وضعیت کشور در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲، تعهد خود به انرژی‌های تجدیدپذیر را تکرار کرد. اوباما گفت که او «از وعده انرژی پاک دست نخواهد کشید». اوباما خواستار تعهد وزارت دفاع برای خرید ۱۰۰۰ مگاوات انرژی تجدیدپذیر شد. او همچنین به تعهد دیرینه وزارت کشور برای صدور مجوز ۱۰٬۰۰۰ مگاوات پروژه انرژی تجدیدپذیر در زمین‌های عمومی در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد.[۱۵۳]

تا سال ۲۰۱۲، انرژی‌های تجدیدپذیر نقش عمده‌ای در ترکیب انرژی بسیاری از کشورها در سطح جهان ایفا می‌کردند. تجدیدپذیرها به‌طور فزاینده‌ای در کشورهای در حال توسعه و توسعه‌یافته اقتصادی می‌شوند. قیمت فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر، عمدتاً انرژی بادی و خورشیدی، همچنان کاهش یافت و تجدیدپذیرها را با منابع انرژی متداول رقابتی کرد. با این حال، بدون یک زمین بازی هم‌سطح، نفوذ بالای بازار تجدیدپذیرها هنوز به سیاست‌های تبلیغی قوی وابسته است. یارانه‌های سوخت فسیلی که بسیار بیشتر از یارانه‌های انرژی تجدیدپذیر است، همچنان پابرجاست و باید به سرعت حذف شود.[۱۵۴]

دبیرکل سازمان ملل متحد، بان کی‌مون، گفته است که «انرژی تجدیدپذیر توانایی ارتقای فقیرترین ملت‌ها به سطوح جدیدی از رفاه را دارد».[۱۵۵] در اکتبر ۲۰۱۱، او «ایجاد یک گروه بلندپایه را برای جلب حمایت جهت دسترسی به انرژی، بهره‌وری انرژی و استفاده بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر اعلام کرد. ریاست مشترک این گروه بر عهده کنده یومکلا، رئیس انرژی سازمان ملل و مدیرکل سازمان توسعه صنعتی ملل متحد، و چارلز هالیدی، رئیس بانک آمریکا بود».[۱۵۶]

استفاده جهانی از انرژی خورشیدی و بادی در سال ۲۰۱۲ به رشد قابل توجه خود ادامه داد. مصرف برق خورشیدی ۵۸ درصد افزایش یافت و به ۹۳ تراوات-ساعت (TWh) رسید. استفاده از انرژی بادی در سال ۲۰۱۲ با ۱۸٫۱ درصد افزایش به ۵۲۱٫۳ تراوات-ساعت رسید.[۱۵۷] ظرفیت‌های نصب شده جهانی انرژی خورشیدی و بادی همچنان گسترش یافت، حتی با وجود اینکه سرمایه‌گذاری‌های جدید در این فناوری‌ها در طول سال ۲۰۱۲ کاهش یافت. سرمایه‌گذاری جهانی در انرژی خورشیدی در سال ۲۰۱۲ معادل ۱۴۰٫۴ میلیارد دلار بود که ۱۱ درصد کاهش نسبت به ۲۰۱۱ داشت و سرمایه‌گذاری انرژی بادی با ۱۰٫۱ درصد کاهش به ۸۰٫۳ میلیارد دلار رسید. اما به دلیل کاهش هزینه‌های تولید برای هر دو فناوری، کل ظرفیت‌های نصب شده به شدت رشد کرد.[۱۵۷] این کاهش سرمایه‌گذاری، اما رشد در ظرفیت نصب شده، ممکن است دوباره در سال ۲۰۱۳ رخ دهد.[۱۵۸][۱۵۹] تحلیلگران انتظار دارند بازار تا سال ۲۰۳۰ سه برابر شود.[۱۶۰] در سال ۲۰۱۵، سرمایه‌گذاری در تجدیدپذیرها از سوخت‌های فسیلی پیشی گرفت.[۱۶۱]

۱۰۰٪ انرژی تجدیدپذیر

[ویرایش]

انگیزه استفاده از ۱۰۰٪ انرژی تجدیدپذیر برای برق، حمل‌ونقل یا حتی کل تأمین انرژی اولیه در سطح جهانی ناشی از گرمایش جهانی و سایر نگرانی‌های اکولوژیکی و همچنین اقتصادی بوده است. در بررسی‌های هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) از سناریوهای مصرف انرژی که گرمایش جهانی را تقریباً در ۱٫۵ درجه نگه می‌دارند، نسبت انرژی اولیه تأمین شده توسط تجدیدپذیرها از ۱۵٪ در سال ۲۰۲۰ به ۶۰٪ در سال ۲۰۵۰ افزایش می‌یابد (مقادیر میانه در تمام مسیرهای منتشر شده).[۱۶۲] نسبت انرژی اولیه تأمین شده توسط زیست‌توده از ۱۰٪ به ۲۷٪ افزایش می‌یابد،[۱۶۳] با کنترل‌های مؤثر بر اینکه آیا کاربری زمین در کشت زیست‌توده تغییر می‌کند یا خیر.[۱۶۴] نسبت باد و خورشید از ۱٫۸٪ به ۲۱٪ افزایش می‌یابد.[۱۶۳]

در سطح ملی، حداقل ۳۰ کشور در سراسر جهان در حال حاضر دارای انرژی تجدیدپذیر هستند که بیش از ۲۰٪ از تأمین انرژی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

مارک زد. جاکوبسون، استاد مهندسی عمران و محیط زیست در دانشگاه استنفورد و مدیر برنامه جو و انرژی آن، می‌گوید تولید تمام انرژی جدید با انرژی بادی، انرژی خورشیدی و نیروی برق‌آبی تا سال ۲۰۳۰ امکان‌پذیر است و ترتیبات تأمین انرژی موجود می‌تواند تا سال ۲۰۵۰ جایگزین شود. موانع اجرای طرح انرژی تجدیدپذیر «عمدتاً اجتماعی و سیاسی، و نه فنی یا اقتصادی» دیده می‌شوند. جاکوبسون می‌گوید که هزینه‌های انرژی با یک سیستم بادی، خورشیدی و آبی باید مشابه هزینه‌های انرژی امروز باشد.[۱۶۵] پروژه‌های تجدیدپذیر باید به دلیل قیمت بالای زمین در مناطق شهری یا به خاطر خودِ منبع تجدیدپذیر که نیازمند هزینه‌های ساخت انتقال است، در مکان‌های دوردست مستقر شوند.[۱۶۶]

به همین ترتیب، در ایالات متحده، «شورای ملی پژوهش» مستقل خاطرنشان کرده است که «منابع تجدیدپذیر داخلی کافی وجود دارد که به برق تجدیدپذیر اجازه می‌دهد نقش مهمی در تولید برق آینده ایفا کند و بدین ترتیب به مقابله با مسائل مربوط به تغییر اقلیم، امنیت انرژی و تشدید هزینه‌های انرژی کمک کند… انرژی تجدیدپذیر گزینه‌ای جذاب است زیرا منابع تجدیدپذیر موجود در ایالات متحده، در مجموع، می‌توانند مقادیر بسیار بیشتری از برق را نسبت به کل تقاضای داخلی فعلی یا پیش‌بینی شده تأمین کنند.»[۱۶۷]

مهم‌ترین موانع برای اجرای گسترده استراتژی‌های انرژی تجدیدپذیر در مقیاس بزرگ و انرژی کم‌کربن، عمدتاً سیاسی هستند و نه فنی. طبق گزارش سال ۲۰۱۳ مسیرهای پسا-کربن (Post Carbon Pathways)، که بسیاری از مطالعات بین‌المللی را بررسی کرده است، موانع کلیدی عبارتند از: انکار تغییر اقلیم، لابی سوخت‌های فسیلی، بی‌عملی سیاسی، مصرف ناپایدار انرژی، زیرساخت‌های انرژی منسوخ و محدودیت‌های مالی.[۱۶۸]

بهره‌وری انرژی

[ویرایش]

حرکت به سوی پایداری انرژی مستلزم تغییراتی نه تنها در نحوه تأمین انرژی، بلکه در نحوه استفاده از آن است و کاهش میزان انرژی مورد نیاز برای ارائه کالاها یا خدمات مختلف ضروری است. فرصت‌های بهبود در سمت تقاضای معادله انرژی به اندازه فرصت‌های سمت عرضه غنی و متنوع هستند و اغلب مزایای اقتصادی قابل توجهی ارائه می‌دهند.[۱۶۹]

یک اقتصاد انرژی پایدار نیازمند تعهد به هر دو بخش تجدیدپذیرها و بهره‌وری است. انرژی تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی به عنوان «دو ستون» سیاست انرژی پایدار نامیده می‌شوند. شورای آمریکایی برای اقتصاد با بهره‌وری انرژی توضیح داده است که هر دو منبع باید برای تثبیت و کاهش انتشار دی‌اکسید کربن توسعه یابند:[۱۷۰]

بهره‌وری برای کاهش رشد تقاضای انرژی ضروری است تا منابع فزاینده انرژی پاک بتوانند کاهش عمیقی در استفاده از سوخت‌های فسیلی ایجاد کنند. اگر مصرف انرژی خیلی سریع رشد کند، توسعه انرژی تجدیدپذیر به دنبال هدفی خواهد بود که مدام دورتر می‌شود. به همین ترتیب، مگر اینکه منابع انرژی پاک به سرعت وارد مدار شوند، کاهش رشد تقاضا تنها شروعی برای کاهش کل انتشار گازها خواهد بود؛ کاهش محتوای کربن منابع انرژی نیز مورد نیاز است.[۱۷۰]

آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) اعلام کرده است که سیاست‌های انرژی تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی ابزارهای مکملی برای توسعه آینده انرژی پایدار هستند و باید به جای توسعه در انزوا، با هم توسعه یابند.[۱۷۱]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

موضوعات

[ویرایش]

پانویس

[ویرایش]
  1. ↑ "Energy Transition Investment Hit $500 Billion in 2020 – For First Time". BloombergNEF. (Bloomberg New Energy Finance). 19 January 2021. Archived from the original on 19 January 2021.
  2. ↑ Catsaros, Oktavia (26 January 2023). "Global Low-Carbon Energy Technology Investment Surges Past $1 Trillion for the First Time". Bloomberg NEF (New Energy Finance). Figure 1. Archived from the original on 22 May 2023. Defying supply chain disruptions and macroeconomic headwinds, 2022 energy transition investment jumped 31% to draw level with fossil fuels
  3. ↑ «Global Clean Energy Investment Jumps 17%, Hits $1.8 Trillion in 2023, According to BloombergNEF Report». BNEF.com. Bloomberg NEF. ۳۰ ژانویه ۲۰۲۴. بایگانی‌شده از اصلی در ژوئن ۲۸, ۲۰۲۴. Start years differ by sector but all sectors are present from 2020 onwards.
  4. ↑ داده‌های ۲۰۲۴: «Energy Transition Investment Trends 2025 / Abridged report» (PDF). BloombergNEF. ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵. ص. ۹. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲ فوریه ۲۰۲۵.
  5. ↑ «World Energy Investment 2025 / Executive summary». International Energy Agency. ۲۰۲۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ ژوئن ۲۰۲۵. IEA. Licence: CC BY 4.0
  6. ↑ Chrobak، Ula (۲۸ ژانویه ۲۰۲۱). «Solar power got cheap. So why aren't we using it more?». Popular Science. Infographic by Sara Chodosh. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۱. ● Chodosh's graphic is derived from data in «Lazard's Levelized Cost of Energy Version 14.0» (PDF). Lazard.com. Lazard. ۱۹ اکتبر ۲۰۲۰. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۱.
  7. ↑ «Lazard LCOE Levelized Cost Of Energy+» (PDF). Lazard. ژوئن ۲۰۲۴. ص. ۱۶. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۸ اوت ۲۰۲۴.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 International Energy Agency (2007). Renewables in global energy supply: An IEA facts sheet (PDF) OECD, 34 pages.
  9. ↑ Carrington، Damian (۲۰۲۰-۰۴-۰۶). «New renewable energy capacity hit record levels in 2019». The Guardian (به انگلیسی). شاپا 0261-3077. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۱۰-۲۲.
  10. ↑ Donald W. Aitken. Transitioning to a Renewable Energy Future, International Solar Energy Society, January 2010, p. 3.
  11. 1 2 REN21 (2012). Renewables Global Status Report 2012 بایگانی‌شده در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine p. 17.
  12. ↑ REN21 (۲۰۱۱). «Renewables 2011: Global Status Report» (PDF). صص. ۱۱–۱۳. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۵ سپتامبر ۲۰۱۱.
  13. ↑ Editorial, Green Gold, Nature Energy, 2016.
  14. 1 2 REN21 (۲۰۱۱). «Renewables 2011: Global Status Report» (PDF). ص. ۳۵. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۵ سپتامبر ۲۰۱۱.
  15. ↑ Top of the list, Renewable Energy World, 2 January 2006.
  16. ↑ Keith Johnson, Wind Shear: GE Wins, Vestas Loses in Wind-Power Market Race, Wall Street Journal, 25 March 2009, accessed on 7 January 2010.
  17. 1 2 International Energy Agency. IEA urges governments to adopt effective policies based on key design principles to accelerate the exploitation of the large potential for renewable energy 29 September 2008.
  18. 1 2 3 REN21 (2006). Changing climates: The Role of Renewable Energy in a Carbon-constrained World (PDF) بایگانی‌شده در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine p. 2.
  19. 1 2 HM Treasury (2006). Stern Review on the Economics of Climate Change.
  20. 1 2 New UN report points to power of renewable energy to mitigate carbon emissions UN News Centre, 8 December 2007.
  21. 1 2 Joel Makower, Ron Pernick and Clint Wilder (2008). Clean Energy Trends 2008 بایگانی‌شده در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine, Clean Edge, p. 2.
  22. 1 2 Ben Sills (29 August 2011). "Solar May Produce Most of World's Power by 2060, IEA Says". Bloomberg.
  23. ↑ Ipsos Global @dvisor (۲۳ ژوئن ۲۰۱۱). «Global Citizen Reaction to the Fukushima Nuclear Plant Disaster» (PDF). ص. ۳. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۳ دسامبر ۲۰۱۱.
  24. ↑ Jacobson, Mark Z.؛ Delucchi, Mark A. (۲۰۱۰). «Providing all Global Energy with Wind, Water, and Solar Power, Part I: Technologies, Energy Resources, Quantities and Areas of Infrastructure, and Materials» (PDF). Energy Policy.
  25. ↑ Lester R. Brown. Plan B 4.0: Mobilizing to Save Civilization, Earth Policy Institute, 2009, p. 135.
  26. ↑ Council on Foreign Relations (۱۸ ژانویه ۲۰۱۲). «Public Opinion on Global Issues: Chapter 5b: World Opinion on Energy Security». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۹.
  27. ↑ «Large Majorities in US and Europe Endorse Focus on Renewable Energy». World Public Opinion. ۱۸ ژانویه ۲۰۱۲. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ مارس ۲۰۱۲.
  28. ↑ Synapse Energy Economics (۱۶ نوامبر ۲۰۱۱). «Toward a Sustainable Future for the U.S. Power Sector: Beyond Business as Usual 2011» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۴.
  29. ↑ REN21 (۲۰۱۴). Renewables 2014 Global Status Report (PDF). (Paris: REN21 Secretariat). شابک ۹۷۸-۳-۹۸۱۵۹۳۴-۲-۶.
  30. ↑ Source for data beginning in 2017: «Renewable Energy Market Update Outlook for 2023 and 2024» (PDF). IEA.org. International Energy Agency (IEA). ژوئن ۲۰۲۳. ص. ۱۹. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۳. IEA. CC BY 4.0. ● Source for data through 2016: «Renewable Energy Market Update / Outlook for 2021 and 2022» (PDF). IEA.org. International Energy Agency. مه ۲۰۲۱. ص. ۸. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۵ مارس ۲۰۲۳. IEA. Licence: CC BY 4.0
  31. ↑ Data: BP Statistical Review of World Energy, and Ember Climate (۳ نوامبر ۲۰۲۱). «Electricity consumption from fossil fuels, nuclear and renewables, 2020». OurWorldInData.org. Our World in Data consolidated data from BP and Ember. بایگانی‌شده از اصلی در ۳ نوامبر ۲۰۲۱.
  32. ↑ Eric Martinot and Janet Sawin. Renewables Global Status Report 2009 Update بایگانی‌شده در ۲۵ مارس ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine, Renewable Energy World, 9 September 2009.
  33. ↑ UNEP, Bloomberg, Frankfurt School, Global Trends in Renewable Energy Investment 2011 بایگانی‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine、Figure 24.
  34. ↑ Renewables 2012 Global status report بایگانی‌شده در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine Executive summary REN21
  35. ↑ REN21 (۲۰۱۴). «Renewables 2014: Global Status Report» (PDF). صص. ۱۳, ۱۷, ۲۱, ۲۵. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴.
  36. ↑ http://fs-unep-centre.org/sites/default/files/media/sefi2011finallowres.pdf بایگانی‌شده در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine pg25graph
  37. ↑ REN21 (2010). Renewables 2010 Global Status Report بایگانی‌شده در ۱۶ آوریل ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine p. 15.
  38. 1 2 «Renewables Investment Breaks Records». Renewable Energy World. ۲۹ اوت ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۱۱.
  39. 1 2 REN21 Renewables Global Status Report 2020, p. 35.
  40. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2009.
  41. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2010.
  42. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2011.
  43. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2012.
  44. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2013.
  45. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2014.
  46. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2015.
  47. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2016, p. 19.
  48. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2017, p. 21.
  49. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2018, p. 19.
  50. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2019, p. 19.
  51. ↑ REN21 Renewables Global Status Report 2021, p. 40.
  52. ↑ John A. Mathews؛ Hao Tan (۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴). «Economics: Manufacture renewables to build energy security». Nature. ۵۱۳ (۷۵۱۷): ۱۶۶–۱۶۸. doi:10.1038/513166a. PMID 25209783. بیبکد:2014Natur.513..166M.
  53. ↑ «Renewable Power Costs in 2022». IRENA.org. International Renewable Energy Agency. اوت ۲۰۲۳. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ اوت ۲۰۲۳.
  54. ↑ «Majority of New Renewables Undercut Cheapest Fossil Fuel on Cost». IRENA.org. International Renewable Energy Agency. ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱. ● اینفوگرافیک (با داده‌های عددی) و آرشیو آن
  55. 1 2 Henning Gloystein (۲۳ نوامبر ۲۰۱۱). «Renewable energy becoming cost competitive, IEA says». Reuters.
  56. 1 2 3 International Renewable Energy Agency (۲۰۱۲). «Renewable Power Generation Costs in 2012: An Overview» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۱۳.
  57. 1 2 Carneiro, Patrícia; Carneiro, Paula Ferreira (30 January 2012). "The economic, environmental and strategic value of biomass" (PDF). Renewable Energy. 44: 17–22. Bibcode:2012REne...44...17C. doi:10.1016/j.renene.2011.12.020. hdl:1822/19563. Retrieved 17 July 2021.
  58. ↑ Harvey, Chelsea; Heikkinen, Niina (23 March 2018). "Congress Says Biomass Is Carbon-Neutral, but Scientists Disagree". Scientific American. Retrieved 17 July 2021.
  59. ↑ Rubin, Ofir D.; Carriquiry, Miguel; Hayes, Dermot J. (February 2008). Implied Objectives of U.S. Biofuel Subsidies. CARD Working Papers (Report). Vol. 493. Iowa State University. Abstract. Retrieved 17 July 2021.
  60. ↑ "Renewables 2016. Global Status Report" (PDF). REN 21. Renewable Energy Policy Network for the 21st Century. 2016. Archived from the original (PDF) on 2017-05-25.
  61. 1 2 Worldwatch Institute (January 2012). "Use and Capacity of Global Hydropower Increases". Archived from the original on 24 September 2014. Retrieved 25 February 2013.
  62. ↑ Bertani, R. , 2003, "What is Geothermal Potential?" بایگانی‌شده در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, IGA News, 53, page 1-3.
  63. 1 2 3 Fridleifsson, I.B. , R. Bertani, E. Huenges, J. W. Lund, A. Ragnarsson, and L. Rybach (2008). The possible role and contribution of geothermal energy to the mitigation of climate change بایگانی‌شده در ۸ مارس ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine. In: O. Hohmeyer and T. Trittin (Eds.), IPCC Scoping Meeting on Renewable Energy Sources, Proceedings, Luebeck, Germany, 20–25 January 2008, p. 59-80.
  64. ↑ Islandsbanki Geothermal Research, United States Geothermal Energy Market Report, October 2009, accessed through website of Islandbanki[پیوند مرده].
  65. ↑ Leonora Walet. Philippines targets $2.5 billion geothermal development, Reuters, 5 November 2009.
  66. 1 2 REN21 (2009). Renewables Global Status Report: 2009 Update بایگانی‌شده در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine pp. 12–13.
  67. ↑ Brian Norton (2011) Solar Water Heaters: A Review of Systems Research and Design Innovation, Green. 1, 189–207, ISSN (Online) 1869–8778
  68. ↑ International Energy Agency. Solar assisted air-conditioning of buildings بایگانی‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine
  69. ↑ Lester R. Brown. Plan B 4.0: Mobilizing to Save Civilization, Earth Policy Institute, 2009, p. 122.
  70. ↑ GWEC, Global Wind Report Annual Market Update
  71. ↑ American Wind Energy Association (2009). Annual Wind Industry Report, Year Ending 2008 بایگانی‌شده در ۲۰ آوریل ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine pp. 9–10.
  72. ↑ "Stabilizing Climate" (PDF) بایگانی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine in Lester R. Brown, Plan B 2.0 Rescuing a Planet Under Stress and a Civilization in Trouble (NY: W.W. Norton & Co. , 2006), p. 189.
  73. ↑ Clean Edge (2007). The Clean Tech Revolution... the costs of clean energy are declining (PDF) بایگانی‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine p.8.
  74. ↑ UK offshore wind 'will lower energy bills' more than nuclear The Guardian
  75. ↑ David Beattie (18 March 2011). "Wind Power: China Picks Up Pace". Renewable Energy World.
  76. ↑ "New Report a Complete Analysis of the Global Offshore Wind Energy Industry and its Major Players". Archived from the original on 15 July 2011. Retrieved 26 March 2011.
  77. ↑ Center for National Policy, Washington DC: What States Can Do, 2 April 2012
  78. ↑ http://www.ren21.net/wp-content/uploads/2015/07/REN12-GSR2015_Onlinebook_low1.pdf بایگانی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine pg31
  79. ↑ Diane Cardwell (20 March 2014). "Wind Industry's New Technologies Are Helping It Compete on Price". New York Times.
  80. ↑ Todd Woody. In California's Mojave Desert, Solar-Thermal Projects Take Off بایگانی‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine Yale Environment 360, 27 October 2010.
  81. 1 2 REN21 (2008). Renewables 2007 Global Status Report (PDF) بایگانی‌شده در ۸ آوریل ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine p. 12.
  82. ↑ United Nations Environment Programme (2009). Assessing Biofuels بایگانی‌شده در ۲۲ نوامبر ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, p.15.
  83. ↑ America and Brazil Intersect on Ethanol[usurped!] Renewable Energy Access, 15 May 2006.
  84. ↑ New Rig Brings Brazil Oil Self-Sufficiency Washington Post, 21 April 2006.
  85. ↑ Erica Gies. As Ethanol Booms, Critics Warn of Environmental Effect The New York Times, 24 June 2010.
  86. 1 2 Worldwatch Institute and Center for American Progress (2006). American energy: The renewable path to energy security (PDF)
  87. ↑ Decker, Jeff. Going Against the Grain: Ethanol from Lignocellulosics, Renewable Energy World, 22 January 2009.
  88. ↑ "Building Cellulose" (PDF). Archived from the original (PDF) on 11 February 2021. Retrieved 2010-07-08.
  89. ↑ International Energy Agency (2006). World Energy Outlook 2006 (PDF) بایگانی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine.
  90. ↑ Biotechnology Industry Organization (2007). Industrial Biotechnology Is Revolutionizing the Production of Ethanol Transportation Fuel pp. 3–4.
  91. ↑ Ocean energy بایگانی‌شده در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine EPRI Ocean Energy Web Page
  92. 1 2 Jeff Scruggs and Paul Jacob. Harvesting Ocean Wave Energy, Science, Vol. 323, 27 February 2009, p. 1176.
  93. ↑ Projects بایگانی‌شده در ۱ آوریل ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine Ocean Power Technologies Projects
  94. ↑ Bertani, Ruggero (2009). "Geothermal Energy: An Overview on Resources and Potential" (PDF). www.geothermal-energy.org. Retrieved 2021-09-04.
  95. ↑ Das, Pritam; Chandramohan, V. P. (2019-04-01). "Computational study on the effect of collector cover inclination angle, absorber plate diameter and chimney height on flow and performance parameters of solar updraft tower (SUT) plant". Energy (به انگلیسی). 172: 366–379. Bibcode:2019Ene...172..366D. doi:10.1016/j.energy.2019.01.128. ISSN 0360-5442. S2CID 115161178.
  96. ↑ Wiatros-Motyka, Małgorzata; Rangelova, Kostantsa (7 October 2025). "Global Electricity Mid-Year Insights 2025" (PDF). Ember-Energy.org. Ember. p. 4. Archived (PDF) from the original on 4 December 2025. Solar and wind outpaced demand growth in the first half of 2025. … This led to renewables overtaking coal’s share in the global mix and prevented further increases in CO2 emissions from the power sector.
  97. 1 2 3 4 Joel Makower, Ron Pernick and Clint Wilder (2009). Clean Energy Trends 2009 بایگانی‌شده در ۱۸ مارس ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, Clean Edge, pp. 1–4.
  98. ↑ Tildy Bayar (4 August 2011). "World Wind Market: Record Installations, But Growth Rates Still Falling". Renewable Energy World.
  99. ↑ Top 10 PV module suppliers in 2013
  100. ↑ Renewables 2012 Global Status Report بایگانی‌شده در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine
  101. ↑ M Bazilian; I Onyeji; M Liebreich; I MacGill; J Chase; J Shah; D Gielen... (2013). "Re-considering the economics of photovoltaic power" (PDF). Renewable Energy (53). Archived from the original (PDF) on 31 May 2014. Retrieved 30 May 2014.
  102. ↑ Chiu, Allyson; Guskin, Emily; Clement, Scott (3 October 2023). "Americans don't hate living near solar and wind farms as much as you might think". The Washington Post. Archived from the original on 3 October 2023.
  103. 1 2 Delucchi, Mark A. and Mark Z. Jacobson (2010). "Providing all Global Energy with Wind, Water, and Solar Power, Part II: Reliability, System and Transmission Costs, and Policies" (PDF). Energy Policy.
  104. 1 2 Benjamin K. Sovacool. "Rejecting Renewables: The Socio-technical Impediments to Renewable Electricity in the United States," Energy Policy, 37(11) (November 2009), p. 4500.
  105. ↑ Benjamin K. Sovacool. "The Cultural Barriers to Renewable Energy in the United States," Technology in Society, 31(4) (November 2009), p. 372.
  106. ↑ Mark Z. Jacobson and Mark A. Delucchi. A Path to Sustainable Energy by 2030, Scientific American, November 2009, p. 45.
  107. ↑ Lathia, Rutvik Vasudev; Dadhaniya, Sujal (February 2017). "Policy formation for Renewable Energy sources". Journal of Cleaner Production (به انگلیسی). 144: 334–336. Bibcode:2017JCPro.144..334L. doi:10.1016/j.jclepro.2017.01.023.
  108. 1 2 National Renewable Energy Laboratory (2006). Nontechnical Barriers to Solar Energy Use: Review of Recent Literature, Technical Report, NREL/TP-520-40116, September, 30 pages.
  109. 1 2 3 United Nations Department of Economic and Social Affairs, (2005). Increasing Global Renewable Energy Market Share: Recent Trends and Perspectives Final Report.
  110. 1 2 HM Treasury (2006). Stern Review on the Economics of Climate Change p.  355.
  111. ↑ Matthew L. Wald. Fossil Fuels’ Hidden Cost Is in Billions, Study Says The New York Times, 20 October 2009.
  112. ↑ Diesendorf, Mark (2007). Greenhouse Solutions with Sustainable Energy, UNSW Press, p. 293.
  113. ↑ IEA Renewable Energy Working Party (2002). Renewable Energy... into the mainstream, p. 48.
  114. ↑ Indra Overland, ‘The Siberian Curse: A Blessing in Disguise for Renewable Energy?’, Sibirica Journal of Siberian Studies, Vol. 9, No. 2, pp. 1-20. https://www.researchgate.net/publication/263524693
  115. ↑ Donald W. Aitken. Transitioning to a Renewable Energy Future, International Solar Energy Society, January 2010, p. 4.
  116. 1 2 3 4 Brown, L.R. (2006). Plan B 2.0 Rescuing a Planet Under Stress and a Civilization in Trouble بایگانی‌شده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine W.W. Norton & Co, pp. 228–232.
  117. 1 2 3 4 5 Brown, L.R. (2006). Plan B 2.0 Rescuing a Planet Under Stress and a Civilization in Trouble بایگانی‌شده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine W.W. Norton & Co, pp. 234–235.
  118. ↑ Farah, Paolo Davide; Cima, Elena (2013). "Energy Trade and the WTO: Implications for Renewable Energy and the OPEC Cartel". Journal of International Economic Law. 4. SSRN 2330416.
  119. ↑ HM Treasury (2006). Stern Review on the Economics of Climate Change p. 362.
  120. ↑ Knuth, Sarah (2021-12-06). "Rentiers of the low-carbon economy? Renewable energy's extractive fiscal geographies". Environment and Planning A: Economy and Space. 55 (6): 1548–1564. doi:10.1177/0308518x211062601. ISSN 0308-518X. S2CID 244932021.
  121. ↑ Donald W. Aitken. Transitioning to a Renewable Energy Future, International Solar Energy Society, January 2010, p. 6.
  122. ↑ Farah, Paolo Davide; Cima, Elena (2015). "World Trade Organization, Renewable Energy Subsidies and the Case of Feed-In Tariffs: Time for Reform Toward Sustainable Development?". Georgetown International Environmental Law Review. 27 (1). SSRN 2704398. and "WTO and Renewable Energy: Lessons from the Case Law". 49 JOURNAL OF WORLD TRADE 6, Kluwer Law International. SSRN 2704453.
  123. 1 2 3 United Nations Environment Program (2006). Changing climates: The Role of Renewable Energy in a Carbon-constrained World بایگانی‌شده در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine pp. 14–15.
  124. ↑ "UK nuclear power plant gets go-ahead". BBC News. 21 October 2013.
  125. ↑ Roland Gribben & Denise Roland (21 October 2013). "Hinkley Point nuclear power plant to create 25,000 jobs, says Cameron". Daily Telegraph. Archived from the original on 21 October 2013.
  126. ↑ Erin Gill. "France & UK offshore costs higher than average" Windpower Offshore, 28 March 2013. Accessed: 22 October 2013.
  127. ↑ Christopher Willow & Bruce Valpy. "Offshore Wind Forecasts of future costs and benefits – June 2011 بایگانی‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine" Renewable UK, June 2011. Accessed: 22 October 2013.
  128. ↑ "No consensus on offshore costs" Windpower Monthly, 1 September 2009. Accessed: 22 October 2013.
  129. ↑ IEA (2012). "Tracking Clean Energy Progress" (PDF).
  130. ↑ REN21 (2010). Renewables 2010 Global Status Report بایگانی‌شده در ۲۰ اوت ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine p. 27.
  131. ↑ Frequently Asked Questions on Renewable Energy and Energy Efficiency, Body of Knowledge on Infrastructure Regulation,
  132. ↑ Federal Ministry of Economics and Technology (BMWi); Federal Ministry for the Environment, Nature Conservation and Nuclear Safety (BMU) (28 سپتامبر 2010). Energy concept for an environmentally sound, reliable and affordable energy supply (PDF). Berlin, Germany: Federal Ministry of Economics and Technology (BMWi). Archived from the original (PDF) on 6 October 2016. Retrieved 1 May 2016.
  133. ↑ acatech; Lepoldina; Akademienunion, eds. (2016). Flexibility concepts for the German power supply in 2050: ensuring stability in the age of renewable energies (PDF). Berlin, Germany: acatech — National Academy of Science and Engineering. ISBN 978-3-8047-3549-1. Archived from the original (PDF) on 26 January 2020. Retrieved 2016-04-28.
  134. ↑ Bruninx, Kenneth; Madzharov, Darin; Delarue, Erik; D'haeseleer, William (2013). "Impact of the German nuclear phase-out on Europe's electricity generation — a comprehensive study". Energy Policy. 60: 251–261. Bibcode:2013EnPol..60..251B. doi:10.1016/j.enpol.2013.05.026. Retrieved 2016-05-12.
  135. ↑ The Energy of the Future: Fourth "Energy Transition" Monitoring Report — Summary (PDF). Berlin, Germany: Federal Ministry for Economic Affairs and Energy (BMWi). نوامبر 2015. Archived from the original (PDF) on 20 September 2016. Retrieved 9 June 2016.
  136. ↑ Buchan, David (June 2012). The Energiewende — Germany's gamble (PDF). Oxford, UK: Oxford Institute for Energy Studies. ISBN 978-1-907555-52-7. Retrieved 2016-05-12.
  137. ↑ Agora Energiewende (2015). Understanding the Energiewende: FAQ on the ongoing transition of the German power system (PDF). Berlin, Germany: Agora Energiewende. Archived from the original (PDF) on 2 June 2016. Retrieved 2016-04-29.
  138. ↑ acatech; Lepoldina; Akademienunion, eds. (2016). Consulting with energy scenarios: requirements for scientific policy advice (PDF). Berlin, Germany: acatech — National Academy of Science and Engineering. ISBN 978-3-8047-3550-7. Archived from the original (PDF) on 9 November 2016. Retrieved 2016-11-09.
  139. ↑ Hillebrandt, Katharina; et al., eds. (2015). Pathways to deep decarbonization in Germany (PDF). Sustainable Development Solutions Network (SDSN) and Institute for Sustainable Development and International Relations (IDDRI). Archived from the original (PDF) on 9 September 2016. Retrieved 2016-04-28.
  140. ↑ Schiermeier, Quirin (10 April 2013). "Renewable power: Germany's energy gamble: an ambitious plan to slash greenhouse-gas emissions must clear some high technical and economic hurdles". Nature. Bibcode:2013Natur.496..156S. doi:10.1038/496156a. Retrieved 2016-05-01.
  141. 1 2 "Germany's energy transformation Energiewende". The Economist. 28 July 2012. Retrieved 2016-06-14.
  142. ↑ Latsch, Gunther; Seith, Anne; Traufetter, Gerald (30 January 2014). "Gone with the wind: weak returns cripple German renewables". Der Spiegel. Retrieved 2016-06-14.
  143. ↑ "Voluntary and mandatory markets". United States Environmental Protection Agency. 25 March 2013. Archived from the original on 29 July 2012. Retrieved 18 April 2013.
  144. ↑ "About Green-e". Center for Resource Solutions. 2013. Retrieved 18 April 2013.
  145. ↑ "Frequently asked questions". EKOenergy Network. مارس 2013. Archived from the original on 4 July 2013. Retrieved 18 April 2013.
  146. ↑ United Nations Environment Programme and New Energy Finance Ltd. (2007), p. 11.
  147. ↑ High oil price hits Wall St ABC News, 16 October 2007. Retrieved on 15 January 2008.
  148. 1 2 United Nations Environment Programme and New Energy Finance Ltd. (2007), p. 3.
  149. ↑ Solar Energy Company Touted By Obama Goes Bankrupt, ABC News, 31 August 2011
  150. ↑ Obama's Crony Capitalism, Reason, 9 September 2011
  151. ↑ McGrew, Scott (2 September 2011). "Solyndra to Declare Bankruptcy". NBC News.
  152. ↑ Solyndra files for bankruptcy, looks for buyer بایگانی‌شده در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Bloomberg Businessweek. Retrieved: 20 September 2011.
  153. ↑ Lindsay Morris (25 January 2012). "Obama: Sticking to "Promise of Clean Energy"". Renewable Energy World. Archived from the original on 28 May 2023. Retrieved 26 January 2012.
  154. ↑ REN21. (2013). Renewables 2013 Global Status Report, (Paris: REN21 Secretariat), شابک ‎۹۷۸−۳−۹۸۱۵۹۳۴−۰−۲.
  155. ↑ Steve Leone (25 August 2011). "U.N. Secretary-General: Renewables Can End Energy Poverty". Renewable Energy World. Archived from the original on 28 September 2013. Retrieved 3 November 2011.
  156. ↑ Mark Tran (2 November 2011). "UN calls for universal access to renewable energy". The Guardian.
  157. 1 2 Matt Lucky; Michelle Ray & Mark Konold (30 July 2013). "Growth of Global Solar and Wind Energy Continues to Outpace Other Technologies" (PDF). Vital Signs. Archived from the original (PDF) on 19 October 2013. Retrieved 18 October 2013.
  158. ↑ Sally Bakewell. "Clean Energy Investment Headed for Second Annual Decline" Bloomberg Businessweek, 14 October 2013. Accessed: 17 October 2013.
  159. ↑ "Global Trends in Renewable Energy Investment 2013 بایگانی‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine" Bloomberg New Energy Finance, 12 June 2013. Accessed: 17 October 2013.
  160. ↑ "Renewables investment set to triple by 2030" BusinessGreen, 23 April 2013. Accessed: 17 October 2013.
  161. ↑ Randall, Tom (14 January 2016). "Solar and Wind Just Did the Unthinkable". Bloomberg Businessweek.
  162. ↑ SR15 Report, C.2.4.2.1.
  163. 1 2 SR15 Report, 2.4.2.1, Table 2.6.1.
  164. ↑ SR15 Report, p. 111.
  165. ↑ Mark A. Delucchi & Mark Z. Jacobson (2011). "Providing all global energy with wind, water, and solar power, Part II: Reliability, system and transmission costs, and policies" (PDF). Energy Policy. Elsevier Ltd. pp. 1170–1190.
  166. ↑ Hertz-Shargel, Ben. Ensuring Energy Security in a Renewables World. Atlantic Council, 2021. JSTOR, http://www.jstor.org/stable/resrep31086. Accessed 31 Oct. 2023.
  167. ↑ National Research Council (2010). Electricity from Renewable Resources: Status, Prospects, and Impediments. National Academies of Science. p. 4. ISBN 978-0-309-13708-9.
  168. ↑ John Wiseman; et al. (آوریل 2013). "Post Carbon Pathways" (PDF). University of Melbourne. Archived from the original (PDF) on 20 June 2014.
  169. ↑ InterAcademy Council (2007). Lighting the way: Toward a sustainable energy future بایگانی‌شده در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine
  170. 1 2 American Council for an Energy-Efficient Economy (2007). The Twin Pillars of Sustainable Energy: Synergies between Energy Efficiency and Renewable Energy Technology and Policy Report E074.
  171. ↑ International Energy Agency (2007). Global Best Practice in Renewable Energy Policy Making بایگانی‌شده در ۳ ژوئن ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine

کتاب‌شناسی

[ویرایش]

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=تجاری_سازی_انرژی‌های_تجدید_پذیر&oldid=43257131»