نوار کاست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نوار کاست
یک نوار کاست از شرکت تی‌دی‌کی (TDK)
گونه رسانهنوار مغناطیسی
کدگذاریسیگنال آنالوگ
گنجایش۳۰ یا ۴۵ دقیقه از صدا در هر سمت (فرمت‌های C60 و C90 به‌ترتیب), فرمت ۱۲۰ دقیقه هم موجود است[۱]
سازوکار خواندنهد نوار
سازوکار نوشتنهد ضبط‌کردن مغناطیسی
توسعه‌یافته توسطفیلیپس
کاربردذخیره‌سازی صدا و داده

نوار کاست (به انگلیسی: Cassette tape) یا کاست صوتی (به انگلیسی: Audio cassette)، یک نوع نوار مغناطیسی است که برای ضبط‌کردن آنالوگ موسیقی و صدا، و پخش‌کردن آن بکار می‌رود. برای پخش نوار کاست از دستگاه‌های اختصاصی ضبط و پخش نوار کاست، یا رادیو-کاست استفاده می‌شود.

نوار کاست استاندارد در سال ۱۹۶۲ توسط شرکت فیلیپس اختراع شد و کاست فشرده (به انگلیسی: Compact Cassette) نامیده شد. انواع اولیه از کیفیت پایینی برخوردار بودند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، این ابزار میان مردم بسیار پرطرفدار شد. با آمدن واکمن شرکت سونی نوار کاست رونق بیشتری در دهه ۱۹۸۰ یافت.

با آمدن سی دی صوتی استفاده از نوار کاست رو به کاهش گذاشت.

مدت زمان[ویرایش]

اغلب نوار کاست‌ها برای ضبط‌کردن صدا به مدت ۶۰ دقیقه ساخته‌شده بودند. در کنار این نوع، نوار کاست‌هایی هم به مدت زمان‌های ۴۵، ۹۰ و ۱۲۰ دقیقه نیز ساخته شد. این کاست‌ها دو طرفه بوده و هر طرف آنها دربرگیرنده نصف زمان کامل نوار می‌شد. معمولاً دو طرف کاست را با حروف لاتین «A» و «B» یا اعداد «۱» و «۲» از یکدیگر متمایز می‌کردند.

کیفیت[ویرایش]

کیفیت صدای ضبط شده روی نوار کاست ارتباط مستقیمی با کیفیت مواد مغناطیسی آن دارد. نوار کاست قابلیت چندین بار ضبط را دارد اما معمولاً با هربار ضبط صدا روی نوار کاست، از کیفیت صدای ضبط‌شده کاسته می‌شود. نوعی نوار کاست که در بازار ایران با نام «نیکل کروم» شناخته می‌شد نیز وجود داشت که کیفیت ضبط بسیار خوبی داشت.

علاوه‌بر مشخصات فنی نوار کاست، تنظیم بودن و پاکیزه بودن هد نوار دستگاه پخش‌کننده عامل بسیار مهمی در خروجی صدا است.

ثبت داده[ویرایش]

در دهه ۱۹۸۰، نوار کاست برای ثبت داده در برخی از کامپیوترهای خانگی و اداری کوچک مانند کمودور ۶۴ مورد استفاده قرار می‌گرفت.

نحوه کار دستگاه‌های ضبط صوت[ویرایش]

ضبط مغناطیسی ستون فقرات عصر الکترونیک است. ضبط مغناطیسی یک راه اساسی برای ذخیره سازی دائمی اطلاعات است.

• در حوزه صوتی، نوار مغناطیسی (به شکل کاست‌های فشرده) یک روش محبوب برای توزیع موسیقی است. مردم یا نوارهای از پیش ضبط شده را تهیه و یا خودشان نسبت به ضبط موسیقی بر روی نوار کاست‌های خام اقدام می‌کردند. • در حوزه ویدئو، نوار ویدئویی به طور گسترده هم در صنعت پخش و هم برای ذخیره اطلاعات تصویری برای مشاهده بعدی در VCR استفاده می‌شد. • در قلمرو کامپیوتر، ضبط مغناطیسی بر روی فلاپی دیسک، دیسک سخت و نوار مغناطیسی به عنوان روش اصلی ذخیره سازی داده‌ها استفاده می‌شد.

دلایل محبوبیت ضبط مغناطیسی به این دلیل بود که یک فناوری آسان و ارزان با ویژگی‌های ذخیره سازی خوب و میان مدت (10 تا 20 سال) بود. در این مقاله با تمرکز روی نوار کاست و ضبط صوت به شرح نحوه عملکرد ضبط مغناطیسی خواهیم پرداخت. هر سیستم ضبط مغناطیسی صدا دو بخش دارد: خود ضبط کننده (که به عنوان دستگاه پخش نیز عمل می‌کند) و نواری که به عنوان رسانه ذخیره سازی استفاده می‌کند.

مکانیزم نوار در واقع بسیار ساده است. از یک ماده پایه پلاستیکی نازک تشکیل شده است که پوششی از پودر اکسید آهن دارد. اکسید معمولاً با یک چسب مخلوط می‌شود تا آن را به پلاستیک متصل کند. همچنین شامل نوعی روان کننده خشک برای جلوگیری از فرسودگی ضبط است.

اکسید آهن (FeO) همان زنگ قرمزی است که روی فلز آهن می‌بینیم. اکسید آهن (Fe2O3) یکی دیگر از اکسیدهای آهن است. ماگمیت یا گاما اکسید آهن، نام‌های رایج این ماده است.

این اکسید یک ماده فرومغناطیسی است، به این معنی که اگر آن را در معرض میدان مغناطیسی قرار دهید، به طور دائم توسط میدان مغناطیسی می‌شود.

این توانایی به نوار مغناطیسی دو مورد از جذاب ترین ویژگی‌های آن را می‌دهد:

• می‌توانید هر چیزی را که می‌خواهید فوراً ضبط کنید و هر زمان که به اطلاعات آن نیاز داشتید از طریق پخش نوار، به اطلاعات دسترسی داشته باشید. • می‌توانید نوار را پاک کنید و هر زمان که بخواهید چیز دیگری را روی آن ضبط کنید. این دو ویژگی از دلایل اصلی بود که نوارها و دیسک‌ها را بسیار محبوب کرده بود. تاریخچه نوار کاست: نوارهای صوتی در طول سال‌ها تغییرات زیادی در قالب داشته‌اند. • قالب اصلی اصلا نوار نبود، بلکه در واقع یک سیم فولادی نازک بود. ضبط سیمی در سال 1900 توسط والدمار پولسن اختراع شد. • مهندسان آلمانی اولین ضبط صوت را با استفاده از نوارهای اکسیدی در دهه 1930 کامل کردند. نوارها در ابتدا در قالب حلقه به حلقه ظاهر می‌شدند. • تا زمانی که نوار کاست فشرده یا «نوار کاست» بازار را به دست گرفت، نوارهای حلقه به حلقه رایج بود. این کاست در سال 1964 ثبت اختراع شد و در نهایت نوارهای 8 تراک و حلقه به حلقه را شکست داد و به فرمت نوار غالب در صنعت صوتی تبدیل شد.

اگر به داخل یک کاست فشرده نگاه کنید، متوجه خواهید شد که یک دستگاه نسبتاً ساده است. دو قرقره و یک تکه نوار بلند، دو غلتک و دو نیمه از یک پوسته خارجی پلاستیکی با سوراخ‌ها و برش‌های مختلف برای قلاب کردن کاست به درایو وجود دارد. همچنین یک پد نمدی کوچک وجود دارد که به عنوان پشتیبان برای هد ضبط/پخش در پخش کننده نوار عمل می‌کند. در یک کاست 90 دقیقه ای، نوار 443 فوت (135 متر) طول دارد.

ضبط صوت‌ها در واقع بسیار ساده هستند. از واکمن گرفته تا یک ضبط صوت رده بالا، سادگی اساسی‌ را به تصویر می‌کشد. ایده اصلی شامل یک آهنربای الکتریکی است که یک شار مغناطیسی را به اکسید روی نوار اعمال می‌کند. اکسید به طور دائم جریانی را که بر رویش نقش می‌بندد، به یاد می‌آورد. هد ضبط صوت یک آهنربای الکتریکی بسیار کوچک و دایره ای شکل است که یک شکاف کوچک در آن وجود دارد.

این آهن ربا یک الکترومغناطیس کوچک است. شاید به اندازه یک نخود مسطح. آهنربای الکتریکی از یک هسته آهنی پیچیده شده با سیم تشکیل شده است. در حین ضبط، سیگنال صوتی از طریق سیم پیچ ارسال می‌شود تا میدان مغناطیسی در هسته ایجاد شود. در شکاف، شار مغناطیسی یک الگوی حاشیه‌ای برای پر کردن شکاف ایجاد می‌کند. این شار همان کاری است که اکسید روی نوار را مغناطیسی انجام می‌دهد. در حین پخش، حرکت نوار یک میدان مغناطیسی متفاوت را در سراسر شکاف می‌کشد. که یک میدان مغناطیسی متغیر در هسته و درنتیجه یک سیگنال در سیم پیچ ایجاد می‌کند. این سیگنال برای به حرکت درآوردن بلندگوها تقویت می‌شود. در یک پخش کننده نوار کاست معمولی، در واقع دو عدد از این آهنرباهای الکترومغناطیس کوچک وجود دارد که با هم به اندازه نصف عرض نوار هستند. این دو هد دو کانال یک برنامه استریو را ضبط می‌کنند.

وقتی نوار را برگردانید، نیمه دیگر نوار را با دو آهنربای الکتریکی تراز می‌کنید. وقتی به داخل یک ضبط صوت نگاه می کنید، به طور کلی چیزی شبیه به تصویر زیر می‌بینید:

دو چرخ دنده قرقره‌های داخل کاست را درگیر می‌کند. این چرخ‌دنده‌ها یکی از قرقره‌ها را می‌چرخانند تا نوار را در حین ضبط، پخش، سریع جلو و عقب ببرد. زیر دو چرخ دنده دو هد قرار دارد. سر سمت چپ یک هد پاک کننده انبوه برای پاک کردن نوار از سیگنال‌ها قبل از ضبط است. هد مرکزی، هد ضبط و پخش است که حاوی دو آهنربای الکتریکی کوچک است. همانطور که در زیر مشاهده می کنید، کاپستان و غلتک پینچ در سمت راست قرار دارند:

کاپستان با سرعت بسیار دقیقی می‌چرخد تا نوار را دقیقاً با سرعت مناسب روی هد بکشد. سرعت استاندارد 1.875 اینچ در ثانیه (4.76 سانتی متر در ثانیه) است. غلتک به سادگی فشار وارد می کند تا نوار در برابر کاپستان محکم شود.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Museum Of Obsolete Media". 2015-11-19. Archived from the original on 3 May 2016. Retrieved 2016-04-29.

«Compact Cassette." Wikipedia, The Free Encyclopedia. 27 Feb 2008, 22:36 UTC. Wikimedia Foundation, Inc. ۲ مارس ۲۰۰۸ <http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Compact_Cassette&oldid=194520155>.