انرژی جریان اقیانوسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

انرژی جریان اقیانوسی نوعی از انرژی دریایی است که از انرژی جنبشی جریان اقیانوسی بدست می‌آید. مانند: گلف استریم. گرچه در حال حاضر به صورت صنعتی استفاده نمی‌شود ولی به صورت بالقوه انرژی زیادی در خود دارد، که قابل استفاده برای تولید است؛ و این در حالی است که این جریان‌ها از باد و خورشید قابل پیش بینی ترند.[۱]

Hydrolienne-D03-Sabella-PortNavalo.jpg

تجربیات اولیه[ویرایش]

امکان استفاده از جریان‌های اقیانوسی به عنوان منبع انرژی نخستین بار در اواسط دههٔ ۱۹۷۰ و پس از اولین بحران نفتی توجهات را به خود جلب کرد. در سال ۱۹۷۴ چندین طرح مفهومی در کارگاه آموزشی انرژی MacArthur ارائه شد و در سال ۱۹۷۶ کمپانی British General Electric پژوهشی با موضوعیت انرژی جریان اقیانوسی ترتیب داد. این پژوهش به این نتیجه رسید که انرژی جریان اقیانوسی نیاز به بررسی و تحقیقات بیشتری دارد تا ابعاد بیشتری از آن مشخص شود. کمی بعد، گروه ITD در بریتانیا یک برنامه تحقیقاتی انجام داد که شامل آزمایش کارکرد یک سالهٔ روتور آبی داریوس بود که در جوبا پایتخت سودان جنوبی و روی رود نیل سفید نصب شده بود. دههٔ ۱۹۸۰ میلادی شاهد تعدادی از پروژه‌های تحقیقاتی کوچک در زمینهٔ ارزیابی سیستم‌های قدرت جریان اقیانوسی بود.

کشورهای اصلی که در آنها این تحقیقات انجام گرفت عبارت اند از بریتانیا، کانادا و ژاپن. بین سال‌های ۱۹۹۲ و 1993 Tidal Stream Energy Review چندین سایت مشخص را که دارای سرعت جریان مناسب برای تولید انرژی تا سقف سالTWh/ 58 بودند، در آب‌های بریتانیا معین کرد. نتیجهٔ این بررسی نشان داد که استفاده از منابع انرژی جریان اقیانوسی قادر به پاسخگویی به ۱۹٪ از نیاز به انرژی الکتریکی در بریتانیا است. در بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ پروژهٔ EU-JOULE CENEX بیش از ۱۰۰ سایت در بستر دریا و واقع در اروپا را که وسعت آنها بین ۲ تا ۲۰۰ کیلومتر مربع بود مشخص نمود که بیشتر آنها چگالی توان بیش از MW/km210 داشتند. دولت بریتانیا و اتحادیه اروپا هر دو خود را ملزم به پیروی از توافقات صورت گرفته در مذاکرات بین‌المللی در مورد مبارزه با گرمایش جهانی دانسته‌اند. در نتیجه به منظور پیروی از چنین توافقاتی، افزایش تولید برق از منابع تجدید پذیر در مقیاس بزرگ مورد نیاز خواهد بود.

جریان‌های اقیانوسی پتانسیل تأمین بخش قابل توجهی از تقاضای انرژی الکتریکی آینده را در حوزهٔ کشورهای اتحادیه اروپا دارد. مطالعهٔ ۱۰۶ سایت ممکن برای نصب توربین‌های جذر و مدی در اتحادیهٔ اروپا نشان داد که پتانسیل خوبی در جهت تولید توان در حدود سال TWh/ 50 وجود دارد. در صورت استفاده موفقیت آمیز از این منابع انرژی، تکنولوژی مورد نیاز می‌تواند شکل دهندهٔ بستر یک صنعت نوین برای تولید انرژی پاک در قرن بیست و یکم باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "جریان‌های اقیانوسی". How Stuff Works. p. 4. Retrieved 2 نوامبر 2010.  Check date values in: |accessdate= (help)

javascript:void()