زیست‌سوخت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اتوبوس بکاربرنده زیست‌دیزل

زیست‌سوخت به سوخت‌هایی گفته می‌شود که از زیست‌توده به‌دست می‌آیند. این تعریف، زیست‌سوخت‌های جامد، سوخت‌های مایع و زیست‌گازهای مختلف را دربر می‌گیرد. زیست‌سوخت‌ها پس از عامل‌هایی چون بحران انرژی که نیازمند امنیت انرژی بیشتر بود و نگرانی از انتشار کربن توسط سوزاندن سوخت‌های فسیلی بسیار مورد توجه علمی و همگانی قرار گرفت.

زیست‌اتانول الکلی است که از تخمیر مواد قندی موجود در گیاهان مانند شکر و نشاسته به‌دست می‌آید. با پیشرفت فناوری، سلولزهایی مانند درختان و چمن‌ها را نیز می‌شود به عنوان ماده خام در فراوری زیست‌اتانول بکار برد. اتانول را می‌توان به‌صورت خالص به‌عنوان سوخت خودرو به‌کار برد اما بیشتر به‌دلیل اینکه اکتان افزایش یابد و عملکرد خودرو بهبود یابد از افزودنی بنزین استفاده می‌شود. زیست‌اتانول به‌صورت گسترده‌ای در ایالات متحده و برزیل به‌کار می‌رود.

زیست‌دیزل از دانه‌های روغنی، روغن‌های حیوانی و روغن‌های بازیافت شده بدست می‌آید. زیست‌دیزل می‌تواند به عنوان سوخت خالص در خودروها بکار رود اما برای کاهش سطح ذره‌ها، کربن مونوکسیدها و هیدروکربن‌ها در خودروهای دیزلی، از افزودنی دیزل استفاده می‌شود. زیست‌دیزل سوختی است که از روغن‌ها و چربی‌ها بدست می‌آید و همگانی‌ترین زیست‌سوخت در اروپا است.

در سال ۲۰۰۸ میلادی، زیست‌سوخت ۱٫۸٪ سوخت ترابری جهان را دربر داشت. در سال ۲۰۰۷ میلادی، سرمایه‌گذاری جهانی روی گنجایش فراوری زیست‌سوخت بیش از ۴ میلیارد دلار بوده و هم‌اکنون نیز در حال افزایش است.

نقش جلبک های پروکاریوتی در تولید سوخت زیستی[ویرایش]

اخیرا از جلبک ها به عنوان یک منبع انرژی زیستی استفاده می شود که از CO2 به عنوان تنها منبع کربن خود استفاده می کنند. که در انرژی زیستی می توان از زیست توده جلبکی (تشکیل بیوگاز) یا لیپید (تری گلیسیرید یا ایزوپرنویید ) استفاده کرد. کشت جلبک ها می تواند بصورت آکواکالچر در استخرهای باز یا بیوراکتور صورت بگیرد. بیشتر بیوتکنولوژیه جلبک ها در کشورهای آفتابی با سواحل طولانی مثل آمریکا ، استرالیا، ژاپن، چین توسعه یافته است. [۱]

کلنی جلبک سبز Botryococcus braunii تولید کننده ی نفت خام[ویرایش]

امروزه علاوه بر تولید بیواتانول ، ابتکارات انرژی سبز ، تحقیق روی بسیاری دیگر از سوخت های زیستی آغاز شده است. به قطرات روغن مترشحه که به صورت حباب هایی از حاشیه سلول ها ظاهر شده اند توجه کنید. این کلنی جلبک سبز در طول رشد هیدروکربن های با زنجیره بلند ترشح می کند که درجه غلظت نفت خام را دارند. در B. braunii حدود 30درصد وزن خشک سلولی از مواد نفتی تشکیل شده است و علاقه فزاینده ای در کاربرد این جلبک و دیگر جلبک های تولید کننده روغن به عنوان منابع تجدیدپذیر نفت خام وجود داشته است. [۲]

تکنیکی جدید برای کاهش هزینه ی تولید سوخت های زیستی[ویرایش]

سوخت زیستی :[ویرایش]

یکی از مشکلات اصلی تولید سوخت زیستی آلودگی فرمانتور مورد نظر با میکروب های ناخاسته می باشد که از مواد غذایی موجود در فرمانتور استفاده می کنند در نتیجه بازده تولید و محصول را کاهش می دهند. به همین دلیل کمپانی ها مجبورند برای رفع آلودگی از استریلیزاسیون به وسیله بخار استفاده کنند برای همین باید دیوار فرمانتور از استیل ضد زنگ گران قیمت ساخته شود یا از آنتی بیوتیک های پر هزینه برای رفع آلودگی استفاده کنند که در معرض قرار دادن مقدار انبوهی باکتری در برابر آنتی بیوتیک امکان ظهور باکتری های مقاوم را افزایش می دهد.

راه حل محققین دانشگاه  MIT و کمبریج :[ویرایش]

در تحقیق جدیدی که به وسیله محققین دانشگاه MIT و کمبریج صورت گرفته است، گونه ای از باکتری را مهندسی ژنتیکی کرده اند که توانایی استفاده از مواد غذایی غیر متعارف برای رشد را دارا می باشد. به این ترتیب میکروب های مهاجم توانایی استفاده از این مواد را ندارند و همچنین اگر این گونه های مهندسی شده به طریقی به محیط راه یابند ، امکان زنده ماندن آن ها پایین می باشد. [۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. سعید کارگر. «نقش جلبک ها در تولید سوخت زیستی». بیوتکنولوژی. ۳۰/۰۴/۲۰۱۷. 
  2. سعید کارگر. «کلنی جلبک سبز تولید کننده ی نفت خام Botryococcus braunii». بیوتکنولوژی. ۱۳/۰۳/۲۰۱۷. 
  3. سعید کارگر. «تکنیکی جدید برای کاهش هزینه ی تولید سوخت های زیستی». بیوتکنولوژی. ۲۷/۰۷/۲۰۱۷. 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Biofuel». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۹.