کنسروسازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کُنسِرْوْ به روشی برای نگهداری از غذا و هم‌چنین به خوردنی‌های نگهداری شده به این روش گفته می‌شود. در روش کنسرو، ماده خوردنی در یک قوطی یا ظرف قرار می‌گیرد و پس از بستن سر قوطی یا ظرف، هوا دیگر به ماده غذایی راه نمی‌یابد و این باعث طولانی‌تر شدن مدت نگهداری مواد درون قوطی می‌شود.

کنسروسازی نخستین بار توسط نیکولا آپر و به عنوان یکی از ابداعات ارتش فرانسه در سال ۱۸۱۰ آغاز شد. کنسروسازی باعث می‌شود تا میکروارگانیسم‌ها (ریزسازواره‌ها) وارد قوطی نشوند و در آن تکثیر نیابند.

قوطی‌های کنسور می‌توانند بزرگ، کوچک، دایره‌ای، بیضوی، مکعبی، پلاستیکی، شیشه‌ای، گالوانیزه یا آلومینیومی باشند.

برای کنسروسازی مواد خوراکی، مراحل گوناگون زیادی در کارخانه‌ها انجام می‌شود برای نمونه برای کنسروسازی ماهی این مراحل لازم است: آماده‌سازی، آب‌نمک‌گذاری، پخت اولیه، قوطی‌گذاری، هواگیری، درب‌بندی، فرایند حرارتی، قرنطینه و برچسب‌زنی.

تون‌ماهیان از ماهیانی هستند که در صنعت کنسرو کاربرد زیادی دارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

P.J. Fellows. Food Processing Technology: Principles and Practice, 2nd Edition. Woodhead Pub. 1999

پیوند به بیرون[ویرایش]

الگو:Food preservation