امپراتوری روم
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
روم اشاره به سرزمینهایی در اروپا و آسیای صغیر دارد که مدتی در دست امپراتوری روم و امپراتوری روم شرقی بود.
تا قبل از قرن دوم ميلادي، روميها بيشتر نواحي غرب اروپا، شرق نزديک، و شمال آفريقا را تحت کنترل داشتند. از قرن سوم قبل از ميلاد، روميها شروع به تشکيل امپراتوري کردند.
در سالِ 395 پس از ميلاد امپراتوري روم دو پاره شد. دو پاره شدن امپراتوري روم موجب دو پاره شدن فرهنگ اروپايي و مسيحيتِ اروپايي شد. چنان که دولت روم شرقي نماينده فرهگ يوناني و کليساي اورتودوکس بود و خط رسمي در اين دولت خط يوناني و سيرليک.
در قرن پنجم ميلادي، مرزهاي امپراتوری روم مورد تاخت و تاز بربرهايي که تشنه تصرف سرزمين هاي تازه بودند قرار گرفت. بربرهاي گوت، واندال، بورگاندی که از نژاد ژرمن بودند و همچنين هون هاي آتيلا در اين تاخت و تاز شرکت داشتند. روميها در بعضي موارد با بربرها مصالحه مي کردند. گاهي نيز با ايجاد تفرقه در بين قبايل، آنها را تضعيف مي کردند. در اواخر قرن پنجم ميلادي، امپراتوري روم فروپاشيد، و بربرها حکومتهاي پادشاهي جديدي در اروپا بنا نهادند.
در سال 476 ميلادي، آخرين امپراتور روم غربي توسط فرمانده سپاهان، ادواسر که يک بربر بود، از قدرت کنار زده شد. بدينسان، امپراتوری روم غربی، تحت سلطه بربرها قرار گرفت.اما اندیشه ایجاد مجدد امپراتوری در غرب هیچگاه فراموش نشد و این امر را می توان در امثال شارلمانی و ناپلئون مشاهده کرد.
امپراتوری روم شرقی سال 1453 به دست ترکان عثمانی برافتاد.
منبع:ویکی پدیا انگلیسی_اطلاعات شخصی نگارنده--Tokhi.n ۸ مارس ۲۰۰۸، ساعت ۱۴:۰۳ (UTC)
