کاریا
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کاریا (کاری یا کاریه) سرزمینی است در جنوب غربی آسیای کوچک در كرانهٔ دریای اژه كه از طرف مغرب و جنوب محدود به دريا بوده. کاریا یکى از شهربهاى (ساتراپیهاى) دهگانهٔ هخامنشیان در آسیای کوچک بوده و جنگجويان آن جزء سپاهيان ايران بشمار میرفتند.
باشندگان کاریا ابتدا در جزاير دریای اژه سکنی داشته و بواسطهٔ جنگ با یونانیها به آسیای صغیر مهاجرت كردند. رود شاندر حد اين ايالت و لیدی را تشكيل داده و نواحى آن را مشروب میكردهاست. باشندگان اين ايالت علاقهٔ مفرطى به تجارت و صنعت و علم داشتهاند. برخى از نويسندگان نوشتهاند كه يكى از مردان كاريا به امر اردشیر دوم برادرش كوروش كوچك را كه باميد به دست آوردن تاج و تخت بجنگ اردشیر دوم برخاسته بود زخم زد و اردشیر در پاداش يك خروس زرّين به او بخشيد تا هنگامى كه بجنگ میرود در پيشاپيش لشكريان بر سر نيزهٔ خود برافرازد. ازينرو ايرانيان جنگجويان كاريا را كه بر سر خودهاى خويش نشان تاج خروس (يا پر خروس) داشتند خروسان مینامیدند.
معروفترین ستونهای زنپیکر ستونهای نیایشگاه ارختئیون (Έρέχθειον) آتن است. در معماری رنسانس و سدههای ۱۸ و ۱۹ نیز اینگونه ستونها کاربرد زیادی داشتهاست. ستونهایی که در آن پیکر مردانه تراشیده میشد معمولاً شکلی تناور و پهلوانی داشت و از اینرو اینگونه ستونها را ستون پهلوانپیکر مینامند.
ویتروویوس، معمار و یکی از لشکریان رومی در کتاب خود مینویسد: در جنگ یونانیان علیه ایرانیان، مردم کاریا (نزدیک اسپارت در لاکونیا) از ایران پشتیبانی کردند. زمانی که یونانیها سرانجام از پیشرفت ایرانیان در خاک یونان جلوگیری کردند، به تنبیه کاریاییها پرداختند. مردان کاریایی را کشتند و زنانشان را به بردگی بردند. مقرر شد که این زنان بایستی برای ابد باری بهدوش بکشند. به عنوان نمادی از بارکشی ابدی زنان کاریایی، ستونهای زنپیکر به معماری یونانی وارد شد.[۱]
[ویرایش] منابع
- فرهنگ ایران باستان، بخش نخست نگارش استاد پورداود، حاشیهٔ ص ۳۲۷
- ↑ *Kerényi, Karl (1951) 1980. The Gods of the Greeks (Thames & Hudson)
|
|||||||
