پلب‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پلب ها یا پلبین ها یا پله بین ها(به انگلیسی: Plebs یا Plebeians و به لاتینی: plebeius)، به اهالی غیربومی روم باستان که بعدها ساکن این سرزمین شدند، اطلاق می‌شد. در برابر آنها، پاتریسین‌ها قرار داشتند که ساکنان لاتینی نخستین روم بودند.

معرفی[ویرایش]

مدتی پس از استقرار طوایف و قبایل پاتریسین در روم، سکنهٔ شهر رم پیوسته و رفته رفته رو به افزایش گذاشت. اهالی سایر شهرها و ایالات ایتالیا نیز، برای زندگی به رم روی آوردند.

از سوی دیگر، رومی‌ها شهرهای همجوار را تسخیر می‌کردند و بخشی از اهالی این شهرها را در روم اسکان می‌دادند. در ضمن آنها بهترین اراضی همسایگان خویش را نیز تصرف می‌کردند و به «مزرعهٔ اشتراکی» (که مجموعه‌ای از قطعات زمین متعلق به پاتریسین‌ها بود)، پیوند می‌زدند.

اهالی غیزبومی روم و فرزندانشان را پله بین می‌نامیدند. اکثر آنها زارع و پیشه‌ور بودند. قطعات زمینی که به پله بین‌ها می‌رسید، بسیار کوچک و نامرغوب بود. با وجود این، در میان آنها افراد ثروتمند نیز حضور داشتند. پله بین‌های ثروتمند عبارت بودند از: تُجّار و مالکان کشتی‌ها.

پله بین‌ها از برخورداری از هرگونه حقوقی به طورکامل محروم بودند. آنها نصیبی از مزرعهٔ اشتراکی نمی‌بردند و در مجلس ملی و سنای روم نیز حق شرکت نداشتند. با وجود این، این تصور که همهٔ آنان جزو بردگان محسوب می‌شدند، با توجه به آنچه که گفتیم، صحیح نیست. (برخی پلب‌ها را به خطا در فارسی، بردگان ترجمه کرده‌اند و آن را مقابل کلمهٔ شهسواران که ترجمه‌ای برای پاتریسین هاست، قرار داده‌اند!)

تنها آن عده از پله بینهایی که مدیون بودند و به موقع قرضها و دیون خود را نمی‌پرداختند، توسط پاتریسین‌ها به بردگی گرفته می‌شدند.[۱]

نظر ویل دورانت[ویرایش]

پلبها تودهٔ اصلی شارمندان[=شهروندان] رومی را تشکیل می‌دادند. برخی افزارمند یا پیشه‌ور، گروهی آزادمرد و بسیاری از آنها روستایی بودند. شاید در آغاز همهٔ ایشان همان ساکنان مغلوب تپه‌های شهر بودند.

جمعی از پلبها به نام کلینتس (به معنای: وابستگان) خوانده می‌شدند. اینان کسانی بودند که به یکی از پاتریسین‌های بانفوذ که به وی پاترونوس (به معنای: حامی و پشتیبان) گفته می‌شد و جزو طبقات فرادست بود، تعلق داشتند. این گروه از پلبها به پاداش اینکه از پاترونوس زمین می‌گرفتند و در پناه او می‌زیستند، او را در صلح یاری و در جنگ خدمت و در انجمن‌ها، فرمانبرداری می‌کردند.

طبقه‌ای فرودست تر از پلبها هم وجود داشت که همان بردگان یا بندگان بودند.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. تاریخ روم باستان، فئودور. پ. کوروفکین، صفحات: ۱۷ و ۱۸
  2. تاریخ تمدن، ویل دورانت، جلد سوم (قیصر و مسیح)، صفحه: ۲۸

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

دورانت، ویل. تاریخ تمدن، یونان باستان (جلد سوم). ترجمهٔ حمید عنایت و دیگران. سرویراستار، محمود مصاحب. چاپ هفتم. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰. ISBN 964-445-002-7. 

پیوند به بیرون[ویرایش]