لیبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۲۷°۲۴′ شمالی ۱۷°۳۶′ شرقی / ۲۷.۴° شمالی ۱۷.۶° شرقی / 27.4; 17.6

دولت لیبی
لیبیا
لیبی
پرچم
شعار ملیآزادی، عدالت، مردم‌سالاری
سرود ملیلیبیا،لیبیا،لیبیا
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
طرابلس
زبان رسمی عربی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
شورای ملی انتقالی

رئیس شورای ملی انتقالی: مصطفی عبدالجلیل
رئیس دفتر اجرایی شورای ملی انتقالی: محمود جبرئیل
نایب رئیس شورای ملی انتقالی: عبدالحفیظ غوغا
نخست‌وزیر موقت: عبدالرحیم الکیب
 
مساحت
 -  مساحت ۱٬۷۵۹٬۵۴۱کیلومتر مربع (۱۷ام)
 -  آب‌ها (٪) ۰٫۱
جمعیت
 -  سرشماری ۶٬۴۲۰٬۰۰۰ 
(۹۸ام)
 -  تراکم جمعیت ۳٫۶‎/km۲‏ (۲۱۸ام)
واحد پول دینار لیبی = ۱۰۰۰ درهم (XOF)
منطقه زمانی GMT (ساعت جهانی+۲)
پیش‌شماره تلفنی +۲۱۸

لیبی با نام رسمی دولت لیبی، کشوری عربی در آفریقای شمالی است. لیبی با کشورهای مصر، سودان، چاد، نیجر، الجزایر و تونس هم‌مرز است. پایتخت لیبی، شهر طِرابلُس است.

کشور لیبی با مساحتی در حدود ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع چهارمین کشور پهناور قارهٔ آفریقا و هفددهمین کشور پهناور جهان است.[۱] ۱٫۷ میلیون نفر از جمعیت ۶٫۴ میلیون نفری لیبی در پایتخت این کشور، طرابلس، زندگی می‌کنند.

پیرامون ۹۰ درصد از سرزمین لیبی را بیابان و صحراهای بی آب و علف پوشانده‌است. مناطق نسبتاًَ سرسبز لیبی در کناره‌های دریای مدیترانه قرار گرفته‌است. هیچ رودخانه دائمی در خاک لیبی وجود ندارد و تنها ۲ درصد خاک آن کاربرد کشاورزی دارد. بخش عمدهٔ مواد غذایی مورد نیاز مردم لیبی از خارج وارد می‌شود.[۲] لیبی از دید تراکم جمعیت یکی از کمتراکمترین کشورهای دنیاست. مساحت لیبی اندکی بزرگتر از ایران است، ولی جمعیت آن کمتر از یک دهم ایران است. ۹۰ درصد از جمیعت ۶٫۵ میلیون نفری این کشور در باریکه‌ای از کناره‌های مدیترانه‌ای این کشور می‌زیند و دیگر از مناطق آن تقریباًَ تهی از باشنده‌است و تنها قبیله‌های بیابانگرد (بدوی) در آن روزگار می‌گذرانند.[۳]

لیبی به طور سنّتی به سه منطقه اصلی به نام‌های «اقلیم طرابلس»، «فزّان» و «بَرقه» بخش می‌شود که این سه منطقه در زبان‌های غربی به ترتیب Tripolitania و Fezzan و Cyrenaica نامیده می‌شوند.

کشور لیبی یکی از ۱۰ کشور اصلی صادرکننده نفت در جهان است و تولید ناخالص ملی سرانه آن جزو بالاترین‌ها در آفریقا است.[۴]

لیبی به صورت «پادشاهی لیبی» در سال ۱۹۵۱ به استقلال رسید و از سال ۱۹۶۹ تا سال ۲۰۱۱ توسط معمر قذافی که با انجام یک کودتای نظامی بر سر کار آمد رهبری شد. با بروز جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱ و پیروزی نسبی مخالفین قذافی، بخش اعظمی از لیبی در حال حاضر در کنترل شورای ملی انتقالی اداره می‌شود. کرسی لیبی در سازمان ملل از تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ به نماینده شورای ملی انتقالی سپرده شده‌است.[۵][۶]

در بهمن ماه ۱۳۸۹ اعتراضات گسترده‌ای در لیبی علیه حکومت معمر قذافی آغاز شد که باعث شد به مرور بخش‌های مختلفی از این کشور از کنترل نیروهای حکومت خارج شود. سرانجام در ۲۸ مهرماه ۱۳۹۰ با قتل معمر قذافی حکومت وی بر آن کشور کاملاً تمام شد.

تاریخ[ویرایش]

عمر مختار ، رهبر جنبش مقاومت مردم لیبی علیه اشغالگری نظامی ایتالیا بود.

بخش خاوری لیبی (برقه یا سیرنائیکا) در نیمه نخست سده یکم پیش از میلاد زیر فرمانروایی یونانی‌ها درآمد. باختر لیبی یا بخش طرابس تا ۲۰۰ سال پیش از زایش مسیح بخشی از کشور کارتاژها بود. در سده یکم میلادی هر دو بخش لیبی زیر فرمانروایی امپراتوری روم قرار گرفتند و پس از آن نیز امپراتوری بیزانس (روم شرقی) بر آن‌ها حاکم شد. از نیمه دوم سده هفتم میلادی، کشورگشایی عرب‌ها به لیبی هم رسید و پای اسلام به این کشور هم کشیده شد. دوران حکومت چندین خلافت عربی بر لیبی سرانجام در قرن شانزدهم و با چیرگی عثمانی بر این کشور پایان یافت.[۷]

تاریخ معاصر لیبی بیشتر از جهت جنگ مردم لیبی با اشغالگران ایتالیایی اهمیّت دارد.

در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ ایتالیا سیرنایکا و طرابلس را از چنگ امپراتوری عثمانی به درآورد و در سال ۱۹۳۴ از این دو بخش مستعمره لیبی ساخته شد. در جریان جنگ جهانی دوم، لیبی یکی از میدان‌های اصلی نبرد متفقین از یک سو و ایتالیا و آلمان از سوی دیگر بود. در سال ۱۹۴۷ ایتالیا از فرمانروایی بر لیبی دست کشید و چهار سال بعد با برپایی حکومت پادشاهی محمد ادریس سنوسی استقلال آن اعلام شد.[۸] در سال ۱۹۶۹ شماری از افسران ارتش لیبی به فرماندهی معمر قذافی که در آن زمان ۲۷ سال داشت، پادشاهی ادریس را برانداختند و سپس «جماهیر مردمی سوسیالیستی» در لیبی برپا ساختند.[۹] حکومت قذافی صنایع این کشور را دولتی کرد و در عرصه سیاست خارجی رویکردی ضدغربی و در عین حال دائماًَ متغیر در پیش گرفت. این تغییر و چرخش‌ها مناسبات لیبی را حتی با شماری از کشورهای عربی نیز تنش‌آلود کرد.[۱۰]

طرابلس پایتخت کشور لیبی‌است. طرابلس را که در شمال غربی لیبی بر کرانه دریای مدیترانه واقع شده در سده هفتم پیش از میلاد فینیقی‌ها ساخته‌اند. نام طرابلس گونه عربی‌شده واژه یونانی تریپولیس به معنی «سه‌شهر» است.

قیام و شورش سراسری[ویرایش]

نوشتار اصلی: جنگ داخلی لیبی (۲۰۱۱)


مجموعه‌ای از راهپیمایی‌های خیابانی، اعتراضات و نافرمانی‌های مدنی علیه حکومت لیبی و رهبر آن، معمر قذافی است که از ۱۳ ژانویه ۲۰۱۱ میلادی، در کشور لیبی آغاز شد و از روز ۱۷ فوریه ۲۰۱۱ میلادی، به شکلی گسترده‌تر درآمد و با برخوردهای خونین و خشونت‌آمیز حاکمیت با مردم معترض روبه‌رو شد. شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب دو قطعنامه، منطقه‌ی پرواز ممنوع در لیبی ایجاد کرد و مجوز حمله‌ی هوایی نیروهای ناتو به خاک لیبی علیه دولت قذافی داده شد. سحرگاه ۳۱ مرداد ۱۳۹۰ (۲۲ اوت ۲۰۱۱) مخالفان توانستند وارد طرابلس شوند و در همان روز یکی از دو تلویزیون ملی کشور را تحت کنترل خود بگیرند و تعدادی از نزدیکان معمر قذافی را دستگیر کنند. ساعاتی بعد یکی از پسران قذافی در خیابان‌های طرابلس ظاهر شد و خبر دستگیری خود را تکذیب کرد. سرانجام در ۲۸ مهرماه ۹۰ سرت آخرین پایگاه معمرقذافی سقوط کرد و معمر قذافی کشته شد. دولت انتقالی اعلام پایان جنگ کرد اما از نیروهای ناتو خواست تا یک ماه دیگر نیز به ماموریت خود ادامه دهند.[۱۱][۱۲][۱۳][۱۴]

سیاست[ویرایش]

شورای ملی انتقالی[ویرایش]

شورای ملی انتقالی، لیبیِ مخالفِ قذافی را طی جنگ داخلی سال ۲۰۱۱ نمایندگی می‌کند.[۱۵] در تاریخ ۵ مارس ۲۰۱۱ شورا خود را به عنوان نمایندهٔ همه لیبی معرفی کرد. تا تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۱، ۶۵ کشور این شورا را به عنوان دولت موقت لیبی به رسمیت شناخته‌اند. این کشورها شامل فرانسه، [۱۶][۱۷][۱۸] قطر، [۱۹] ایتالیا، [۲۰] آلمان، [۲۱] کانادا، [۲۲] و ترکیه [۲۳] می‌شوند. این شورا از طرف چندین کشور عربی [۲۴] و اروپایی [۲۵] نیز حمایت می‌شود. شورای ملی انتقالی در تاریخ ۲۳ مارس ۲۰۱۱،یک هیئت اجرایی، به ریاست محمود جبرئیل تشکیل داد.[۲۶] وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا شورای انتقالی را در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱ به رسمیت شناخت.[۲۷] پس از آن دولت بریتانیا در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ تمامی دیپلمات‌های رژیم قذافی را قبل از استقرار دیپلمات‌های دولت انتقالی در لندن اخراج کرد.[۲۸]

در تاریخ ۱۷ سپتامبر سال ۲۰۱۱ سازمان ملل متحد با ۱۱۴ رای موافقت خود با نشستن نماینده دولت انتقالی بر کرسی لیبی در این سازمان موافقت کرد.[۵][۶]

خلاصه تاریخ پنجاه سال گذشته[ویرایش]

نوع حکومت لیبی جماهیری عربی سوسیالیستی مردمی عظیم بود. حاکم اصلی این کشور معمر قذافی بود که هیچ مقام رسمی نداشت و معمولاً برادر رهبر و پیشوای انقلاب نامیده می‌شد. او از طریق کودتای نظامی و برکناری رژیم سلطنتی بر سر کار آمده‌بود. در لیبی حکومت به دو بخش تقسیم می‌شد: یکی بخش انقلابی که از سال ۱۹۶۹ بر سر کار آمده‌بود. معمّر قذّافی رهبر تاریخی انقلاب در این کشور بود. او با رأی مردم انتخاب نشده بود و به همین دلیل با رأی مردم هم نمی شد او را از کار برکنار کرد.

بخش دوم حکومت شامل بخش جماهیری (جمع جمهوری) که از کمیته‌های مردمی تشکیل می‌شد.

در ۲۱ دسامبر ۱۹۸۸ هواپیمای خطوط مسافری پان آمریکن بر فراز دهکدۀ لاکربی در اسکاتلند منفجر شد و تمام ۲۷۰ مسافر و خدمه آن جان باختند.

فاجعۀ هوایی لاکربی در آن سالها به بزرگترین جریان تحقیق و بازجویی تاریخ انگلستان تبدیل شد. این حادثۀ تروریستی را عموماً حمله‌ای به ایالات متحده تلقّی کردند چون ۱۸۹ نفر از قربانیان آمریکایی بودند. ماجرای لاکربی تا پیش از حوادث تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ مرگبارترین حمله به شهروندان آمریکایی تلقّی می‌شد.

دولتهای آمریکا و انگلیس، لیبی را مسئول بمبگذاری در این هواپیما معرفی کردند که به وضع تحریم‌های بین‌المللی علیه لیبی منجر شد. در سال ۲۰۰۳ دولت لیبی رسماً مسئولیّت بمبگذاری در یک هواپیمای مسافربری شرکت پان آمریکن در سال ۱۹۸۸ را پذیرفت.

عبدالباسط مقراحی تنها فردی‌است که در ارتباط با این بمبگذاری محکوم شده‌است، البته او همواره گفته که بیگناه است.

وضعیت کنونی خاک لیبی

تقسیمات کشوری[ویرایش]

تقسیمات کشوری پیشین[ویرایش]

کشور لیبی به ۳۲ استان (به عربی: شعبیة) و ۴ ناحیه اداری تقسیم شده‌است. هر استان نیز از چندین بخش (به عربی: مؤتمرات شعبیة) تشکیل شده‌است.

استان‌های لیبی بدین شرح‌اند:

Libya New Municipalities.png

تقسیمات کشوری جدید[ویرایش]

استان‌های لیبی از سال ۲۰۰۷

جغرافیا[ویرایش]

دیگر شهرهای مهم این کشور (در سال ۲۰۰۳) به قرار زیرند:

مساحت[ویرایش]

مساحت لیبی حدود ۱۸۰ ۷۵۹ ۱ کیلومتر مربّع می‌باشد.

اقتصاد[ویرایش]

وزیر امور خارجه سابق لیبی عبدالرحمن شلقم با وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده آمریکا، کاندالیزا رایس در لیبی

تولید ناخالص داخلی این کشور ۷۸٫۷۹ میلیارد دلار است و یک میلیون و ۸۲ هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در لیبی ۳۰ درصد است و ۷٫۴ درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ میلادی نرخ تورم در این کشور ۳٫۳ درصد برآورد شد.

محصولات صادراتی این کشور شامل نفت خام، محصولات فراوری شده پتروشیمی، گاز طبیعی و مواد شیمیایی است که به کشورهای ایتالیا (۳۶٫۷ درصد)، آلمان (۱۴٫۳ درصد)، اسپانیا (۸٫۷ درصد)، آمریکا (۶٫۱ درصد)، فرانسه (۵٫۶ درصد) و ترکیه (۵٫۳ درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی لیبی شامل ماشین‌آلات، کالاهای مصرفی، و تجهیزات حمل و نقل است که از کشورهای ایتالیا (۱۸٫۹ درصد)، آلمان (۷٫۹ درصد)، چین (۷٫۵ درصد)، تونس (۶٫۳ درصد)، فرانسه (۵٫۸ درصد)، ترکیه (۵٫۲ درصد)، آمریکا (۴٫۷ درصد)، کره جنوبی (۴٫۳ درصد) و انگلیس (۴ درصد) وارد می‌شود.

مردم[ویرایش]

جمعیت این کشور ۶٬۱۷۳٬۵۷۹ نفر با میانگین سنی ۲۳٫۶ سال است. امید به زندگی برای زنان در لیبی ۷۹٫۴۴ سال و برای مردان ۷۴٫۸۱ سال است.

نژاد مردم لیبی به این ترتیب است: عرب (۸۷٪) بربر(۷٪) بقیه (۹/۳٪).

سی درصد جمعیت لیبی زیر ۱۵ سال و دو سوم آن زیر سی سال دارند. ۹۷ درصد مردم لیبی مسلمان سنی هستند و نزدیک به ۱۲۰ قبیله در این کشور وجود دارد. در چند سال گذشته گرایش‌های آشکاری از اسلام‌گرایی سنتی در لیبی دیده شده‌است.[۲۹]

بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۱ میلادی حدود ۱٫۳ درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند.

۹۷ درصد از مردم این کشور از نژاد بربر و عرب هستند و مذهب ۹۷ درصد از لیبیایی‌ها سنی‌است. زبان‌های رایج در این کشور شامل عربی، انگلیسی و ایتالیایی است.

زبان و فرهنگ[ویرایش]

زبان رسمی لیبی عربی است، ولی بربری هم در میان اقلیتی از مردم این کشور رواج دارد.[۳۰]

مذهب[ویرایش]

اکثر مردم در این کشور پیرو دین اسلام می‌باشند. ۹۷ درصد مردم لیبی از پیروان اهل تسنن هستند.

ارتباطات در لیبی[ویرایش]

در این کشور ۴۸۳ هزار خط تلفن ثابت و سه میلیون و ۹۲۸ هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

در لیبی ۲۴ میزبان اینترنتی و ۲۳۲ هزار کاربر اینترنت وجود دارد.

پانویس[ویرایش]

  1. U.N. Demographic Yearbook, (۲۰۰۳), «Demographic Yearbook (۳) Pop. , Rate of Pop. Increase, Surface Area & Density», United Nations Statistics Division. Retrieved July 15, 2006.
  2. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  3. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  4. Annual Statistical Bulletin, (۲۰۰۴), «World proven crude oil reserves by country, ۱۹۸۰–۲۰۰۴», O.P.E.C.. Retrieved July 20, 2006.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ سازمان ملل کرسی لیبی را به دولت موقت این کشور داد
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ کرسی لیبی در سازمان ملل به دولت موقت سپرده شد
  7. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  8. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  9. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  10. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  11. «سیف الاسلام فرزند قذافی درخیابان‌های طرابلس ظاهرشد.»(فارسی)‎. وبگاه. العربیة، رمضان ۱۴۳۲. بازبینی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۱. 
  12. 8599, 2090033, 00.html «A Free Saif al-Islam Shatters the Sense that Rebels Are Close to Victory»(انگلیسی)‎. وبگاه. Time، اوت ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۱. 
  13. «Battle for Tripoli»(انگلیسی)‎. وبگاه. The BBC، اوت ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۱. 
  14. «ادامه درگیری در طرابلس، دو پسر رهبر لیبی آزاد هستند»(فارسی)‎. وبگاه. صدای آمریکا، اوت ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۱. 
  15. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام ntclibya وارد نشده‌است.
  16. France Becomes First Country to Recognize Libyan Rebels, New York Times, March ۱۱, ۲۰۱۱
  17. Kim Ghattas (2011-07-15). "US recognises Libyan rebel TNC as legitimate authority". Bbc.co.uk. Retrieved 2011-08-20. 
  18. France appoints envoy to rebel Libyan city, Sydney Morning Herald
  19. "Qatar recognises Libyan rebels after oil deal". Al Jazeera English. 28 March 2011. Retrieved 25 April 2011. 
  20. "Libya: Frattini, the NTC is Italy’s only interlocutor". Italian Ministry of Foreign Affairs. 4 April 2011. Retrieved 2011-04-04. 
  21. "Germany recognises Libya rebel council -rebel says". Reuters. Retrieved 13 June 2011. 
  22. "Canada recognizes anti-gadhafi rebels as libyas new government". Theglobeandmail. Retrieved 14 June 2011. 
  23. "Libya: Turkey recognises Transitional National Council". BBC News. 3 July 2011. 
  24. Talbi, Karim (13 March 2011). "Libyan rebels get Arab League boost". The Sydney Morning Herald. 
  25. "Libya: US and EU say Muammar Gaddafi must go". BBC News. 11 March 2011. 
  26. "Libyan rebels form 'interim government' - Africa". Al Jazeera English. 2011-03-22. Retrieved 2011-08-20. 
  27. Lee, Matthew (2011-07-15). "US recognizes Libyan rebels as Libyan government". Associated Press. Retrieved 2011-07-15. 
  28. "Libyan Charge d’Affaires to be expelled from UK". 2011-07-27. Retrieved 2011-08-18. 
  29. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی
  30. 6450444, 00.html لیبی، کشوری تقریباًَ استثنایی در آفریقا، دویچه‌وله فارسی

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ لیبی موجود است.
  • اطلس جامع گیتاشناسی، ویکی‌پدیای انگلیسی
  • ویکی‌پدیای انگلیسی.