پلینیوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

گایوس پلینیوس دوم^[۱]، (۲۳ - ۷۹ میلادی) معروف به پلینی بزرگ، پلینی مهتر یا پلینی پیرتر، طبیعیدان ٫ فیلسوف طبیعی^[۲] و نویسندهٔ رومی و مولف «دانشنامهٔ تاریخ طبیعی» بوده‌است. گاه به اشتباه او را با بَلینوس یکسان دانسته‌اند.

فهرست مندرجات ۱ زندگی ۲ ایران در نوشته‌های پلینی ۳ پانویس ۴ منابع

[ویرایش] زندگی

او در کوموی ایتالیا (نه در ورونا) زاده شد. در کودکی (سال ۳۵ میلادی) پدرش او را به روم برد و در آنجا دانش‌آموختگی خود را کامل کرد و به خدمت سربازی تحت نظر دوست پدرش پومپونیوس سکوندوس که یک شاعر و فرماندهٔ ارتشی بود، پرداخت. کسی که شوق کسب دانش را در او ایجاد نمود. دو سده پس از مرگ گراکوس، او برخی از دست‌نوشته‌های گراکوس را در کتابخانهٔ استادش یافت.

[ویرایش] ایران در نوشته‌های پلینی

در نوشته‌های پلینی از شاهان، شهرها، طوایف و وضع طبیعی ایران بسیار یاد شده‌است.^[۳] برای نمونه چندین بار نام «خلیج فارس» یا «دریای پارس» را به نام Persico mari یا Persici sinus آورده‌است.^[۴]

[ویرایش] پانویس

1. ↑ پلینیوس (فارسی). دانشنامهٔ بزرگ اسلامی (در تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۸۷). بازدید در تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۸۷.
2. ↑ http://www.answers.com/topic/pliny-the-elder
3. ↑ پلینیوس (فارسی). دانشنامهٔ بزرگ اسلامی (در تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۸۷). بازدید در تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۸۷.
4. ↑ پلینیوس (فارسی). دانشنامهٔ بزرگ اسلامی (در تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۸۷). بازدید در تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۸۷.

[ویرایش] منابع

• دایرة المعارف فارسی، به سرپرستی غلامحسین مصاحب، تهران ۱۳۴۵ـ۱۳۷۴ خورشیدی؛
• دانشنامهٔ بزرگ اسلامی