دودمان چینگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۹°۵۴′ شمالی ۱۱۶°۲۳′ شرقی / ۳۹.۹۰۰° شمالی ۱۱۶.۳۸۳° شرقی / 39.900; 116.383

پادشاهی چینگ بزرگ
大清
Daicing gurun.png

 

۱۶۴۴–۱۹۱۲

پرچم دودمان چینگ (۱۹۱۲-۱۸۸۹)

سرود
Gong Jin'ou
鞏金甌
"Cup of Solid Gold"
پادشاهی چینگ در سال ۱۸۹۰.
پایتخت پکن
زبان‌(ها) ماندارین، چینی،[۱] منچو، مغولی، تبتی، اویغوری،[۲] numerous regional languages and dialects of Chinese
دین Heaven worship، شامانیسم، بودیسم، تائوئیسم، اسلام، مسیحیت، ادیان قومی چینی، دین‌های دیگر
دولت پادشاهی مطلقه
امپراتوران
 - ۱۶۴۴-۱۶۶۱ امپراتور شون ژی
 - ۱۹۰۸-۱۹۱۲ امپراتور شوان تونگ
نایب‌السلطنه
 - 1908–1912 Longyu
Prime Minister
 - 1911 Yikuang
 - 1911–1912 Yuan Shikai
دوره تاریخی دوران امپراتوری
 - سرنگونی دودمان مینگ ۲۵ آوریل ۱۶۴۴
 - نبرد گذرگاه شانهای ۲۴ مه ۱۶۴۴
 - نخستین جنگ چین و ژاپن ۱ آگوست ۱۸۹۴ – ۱۷ آوریل ۱۸۹۵
 - قیام ووچانگ ۱۰ اکتبر ۱۹۱۱
 - انقلاب شین‌های ۱۲ فوریه ۱۹۱۲
مساحت
 - 1760 est. ۱۳٬۱۵۰٬۰۰۰کیلومترمربع (۵٬۰۷۷٬۲۴۳مایل‌مربع)
 - 1790 est. (incl. vassals)[۳] ۱۴٬۷۰۰٬۰۰۰کیلومترمربع (۵٬۶۷۵٬۷۰۲مایل‌مربع)
جمعیت
 -  حدود 1740 ۱۴۰٬۰۰۰٬۰۰۰ 
 -  حدود 1776 ۲۶۸٬۲۳۸٬۰۰۰ 
 -  حدود 1790 ۳۰۱٬۰۰۰٬۰۰۰ 
یکای پول Tael (Tls.)
پرچم سلطنتی دودمان چینگ از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۲ میلادی.

دودمان چینگ (چینی: ; پین‌یین: Qīng Cháo; Wade–Giles: Ch'ing1 Ch'ao2; الگو:IPA-cmn)، که با نام‌های پادشاهی چینگ بزرگ، چینگ بزرگ، یا دودمان منچو نیز شناخته می‌شود آخرین سلسله پادشاهی در چین بود که از سال ۱۶۴۴ تا ۱۹۱۲ میلادی بر چین حکمرانی می‌کرد. این دودمان با براندازی دودمان مینگ به قدرت رسید و با تشکیل جمهوری چین عمر این سلسله پایان یافت.

این سلسله توسط قبیله خانوادهٔ جورچن آیسین گیورو منچو در منچوری واقع در شمال شرقی چین کنونی بنیان گذاشته شد. این امپراتوری در قرن ۱۸ به اوج خود رسید و از آن زمان رو به افول نهاد. دوران این سلسله همزمان با آغاز مدرن‌سازی چین و همچنین دخالت‌ها و کشمکش‌ها با دولت‌های استعماری بود. آخرین پادشاه این سلسله پویی در ۱۲ فوریه ۱۹۱۲ از سلطنت خلع شد.[۴] یک رئیس قبیله کوچک جورچن-آیسین گیورو-به نام نورهاچی فردی که در واقع تابع مینگ بود، در اواخر قرن شانزدهم میلادی شروع به متحد کردن خانواده‌های جورچن به سیستمی نظامی به نام بنرها کرد و به مرزهای مینگ، مغولان و کره هجوم آورد.

پانویس[ویرایش]

  1. Samuel Wells Williams (1848). The Middle kingdom: a survey of the ... Chinese empire and its inhabitants ... 1 (1 ed.). New York: Wiley & Putnam. p. 489. 
  2. Mark C. Elliott. The Manchu Way: The Eight Banners and Ethnic Identity in Late Imperial China'. Stanford, CA: Stanford University Press, 2001. pp. 290-291.[۱]
  3. Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of world-systems research 12 (2): 219–229. ISSN 1076–156x Check |issn= value (help). Retrieved 12 August 2010. 
  4. *"History of China" from the University of Maryland web site. Retrieved on 2010-12-23.

جستارهای وابسته[ویرایش]

فهرست شورش ها در تاریخ چین