کنستانتیوس کلوروس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کنستانتیوس کلوروس
امپراتور روم
Const.chlorus02 pushkin.jpg
دوران

۲۹۳ – ۳۰۵ (به عنوان سزار با ماکسیمیان)

۳۰۵ - ۳۹۶ (به‌عنوان آگوستوس (امپراتور) روم باختری همراه با گالریوس به‌عنوان آگوستوس روم خاوری)
زادروز ۳۱ مارس درحدود ۲۵۰
زادگاه داردانیا
مرگ ۲۵ ژوئیه ۳۰۶
محل مرگ ایبوراکوم، بریتانیای روم
پیش از فلاویوس والریوس سوروس (همراه با گالریوس در شرق)
پس از ماکسیمیان (همراه با دیوکلتیان در شرق)
همسران هلنا (؟ - ۲۹۳)
فلاویا ماکسیمیانا تئودورا (۲۹۳ - ۳۰۶)
دودمان کنستانتینی
پدر اوتروپیوس
مادر کلودیا
فرزندان کنستانتین یکم
فلاویوس دالماتیوس
ژولیوس کنستانتیوس
فلاویا یولیا کنستانتیا
اوتروپیا
آناستازیا

فلاویوس والریوس کنستانتیوس (به لاتین: Flavius Valerius Constantius) (زادهٔ درحدود ۳۱ مارس ۲۵۰ - درگذشتهٔ ۲۵ ژوئیه ۳۰۶) مشهور به کنستانتیوس یکم یا کنستانتیوس کلوروس، امپراتور روم از ۲۹۳ تا ۳۰۵ (باعنوان سزار) و از ۳۰۵ تا ۳۰۶ (باعنوان آگوستوس) و آغازگر دودمان کنستانتینی بود.

زندگینامه[ویرایش]

سال‌های آغازین[ویرایش]

فلاویوس والریوس کنستانتیوس در ۳۱ مارس و درحدود سال ۲۵۰ پس از میلاد در یک خانوادهٔ ایلیری زاده شد. نخستین همسر او هلنا بود و کنستانتین یکم از او زاده شد. کنستانتیوس دارای سابقهٔ درخشانی در ارتش روم بود و در ۲۸۸ به عنوان فرماندهٔ پرتورین‌ها به خدمت ماکسیمیان، امپراتور روم غربی ذرآمد.

حکومت کنستانتیوس به عنوان سزار[ویرایش]

در ۱ مارس ۲۹۳، دیوکلتیان با اعطای عنوان سزار (امپراتور کوچک) به گالریوس، او را همکار و جانشین خود در روم خاوری ساخت و کنستانتیوس نیز با دریافت همین عنوان همکار و جانشین ماکسیمیان در غرب شد. بدین ترتیب دیوکلتیان با این کار، حکومتی چهارنفری را بوجود آورد که نه تنها باعث تقویت موضع دو امپراتور می‌شد، بلکه احتمال وقوع جنگ بر سر جانشینی را نیز از بین می‌برد. همچنین به‌منظور تقویت رابطه بین ماکسیمیان و سزارش، کنستانتیوس از هلنا جدا شده و با تئودورا، دختر خواندهٔ ماکسیمیان ازدواج کرد که شش فرزند حاصل این ازدواج بود. او همچنین برای تقویت ارتباطش با گالریوس و دیوکلتیان، به گالریوس اجازه داد تا پسرش کنستانتین را به‌عنوان گروگان پیش خود نگاه دارد.

کنستانتیوس کلوروس در تابستان ۲۹۳ وارد جنگ با کاروسیوس شد. کاروسیوس فرماندهٔ ناوگان دریایی ماکسیمیان بود که علیه او شورید و خود را امپراتور خواند و بریتانیا و نواحی شمالی گل نیز با او همراه شدند. کنستانتیوس با بیرون راندن نیروهای کاروسیوس موفق شد تا سرزمین‌های شمالی گل را بازپس گیرد. کاروسیوس پس از حملهٔ کنستانتیوس یه بونونیا به قتل رسید و آلکتوس قدرت را در بریتانیا در دست گرفت. اما کنستانتیوس در ۲۹۶ به بریتانیا حمله کرد و با سرکوب شورش آلکتوس بار دیگر آن سرزمین را به امپراتوری روم بازگرداند. او سپس در فاصلهٔ ۳۰۰ تا ۳۰۵ رویارویی‌های پیروزمندانه‌ای با قبایل مختلف ژرمانی داشت و در ۳۰۳، هنگامی که دیگر امپراتوران دست به اعدام گستردهٔ مسیحیان زده بودند او تنها به خراب کردن چند کلیسا بسنده کرد.

حکومت به‌عنوان آگوستوس و مرگ[ویرایش]

در ۱ مه ۳۰۵، دیوکلتیان به دلیل بیماری در نیکومدیا و ماکسیمیان به اجبار او در مدیولانوم (میلان امروزی) از امپراتوری کناره‌گیری کردند و قدرت خود را به سزارهای خود انتقال دادند. درنتیجه گالریوس در شرق و کنستانتیوس کلوروس در غرب با عنوان آگوستوس به امپراتوری روم رسیدند و فلاویوس والریوس سوروس و ماکسیمینوس دایا را به عنوان سزارهای جدید حکومت چهارنفره برگزیدند. کنستانتیوس سپس به بریتانیا رفت تا به تاخت و تاز پیکت‌ها درآنجا پایان دهد اما در همانجا در ایبوراکوم (یورک امروزی) در ۲۵ ژوئیه ۳۰۶ درگذشت.

منابع[ویرایش]

  • Michael DiMaio, Jr.. «Constantius I Chlorus (305-306 A.D.)»(انگلیسی)‎. De Imperatoribus Romanis: An Online Encyclopedia of Roman Rulers and Their Families، ۶ اوت ۱۹۹۶. بازبینی‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۰. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Constantius Chlorus»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۰).