امپراتوری ژاپن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۴۱′ شمالی ۱۳۹°۴۶′ شرقی / ۳۵.۶۸۳° شمالی ۱۳۹.۷۶۷° شرقی / 35.683; 139.767

امپراطوری ژاپن
大日本帝國
١٨۶٨–١٩۴۷ میلادی
پرچم نشان نظامی
پایتخت توکیو
زبان‌(ها) ژاپنی
دین بودائیسم,هندوئیسم
دولت پادشاهی مشروطه
امپراطور
 - ١٨۶٨–١٩١٢ امپراتور میجی
 - ١٩١٢–١٩٢۶ امپراتور تایشو
 - ١٩٢۶–١٩۴۷ هیروهیتو
نخست وزیر
 - ١٨٨٥–١٨٨٨ ایتو هیروبومی (اولین)
 - ١٩۴۶–١٩۴۷ شیگرو یوشیدا (آخرین)
دوره تاریخی دوره میجی,عصر تایشو,دوره شووا
 - تأسیس ١٨۶٨
 - قانون اساسی میجی ٢٩ نوامبر ۱٨٩۰
 - جنگ روسیه و ژاپن (۱۹۰۴ میلادی) ۱۰ فوریه ۱۹۰۴
 - جنگ اقیانوس آرام ١٩۴۱-۴۵
 - تسلیم ژاپن ٢ سپتامر ١٩۴۵
 - انقراض ١٩۴۷ میلادی
مساحت ۷۴۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۲٬۸۵۷٬۱۵۶مایل‌مربع)
یکای پول ین ژاپن,
ین کره,
ین تایوان,
ین نظامی ژاپن
پیش از آن
به دنبال آن
شوگون‌سالاری توکوگاوا
پادشاهی ریوکیو
جمهوری ازو
دودمان چینگ
امپراتوری روسیه
امپراتوری کره
گینه نو
فیلیپین در استعمار آمریکا
اشغال ژاپن
دست نشانده آمریکا در ژاپن
تایوان
دولت نظامی در کره جنوبی
تقسیم کره
اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
سرزمین تحت قیمومت سازمان ملل متحد از جزایر اقیانوس آرام
مشترک‌المنافع فیلیپین

در دوران امپراتوری (اشراف سالاری) فرهنگ بودایی با نفوذ قوی چین در قرن هشتم رشد و شکوفایی یافت. سپس پایتخت به شهر کنونی کیوتو یعنی جایی که قواعد اشراف سالاری در مدتی مدید در آن تداوم داشت انتقال یافت. افسانه گنجی (The Tale of Genji)، که گفته می‌شود کهن ترین رمان جهان است در این محدوده زمانی نگاشته شده‌است:سلطان تنجی را باید بنیادگذار این دوره ژاپن دانست. وی امپراطوری بسیار مقتدر بود، شهر کیوتو پایتخت ژاپن، در دوره امپراتوری او به عظمت رسید. همچنین برخی از پادشاهان این دوره بعلت گرایش به آئین بودا و تعصب در این دین دست از زندگی مجلل و اشرافی خود برداشتند.

در این دوره همزمان با قدرت گرفتن کشور چین، فرهنگ و هنر این کشور نفوذ بسیاری در ژاپن پیدا کرد. ژاپن در این دوره بسرعت رو به ترقی نهاد. تمول بسیار موجب فساد و هرج و مرج گردید. بی‌عدالتی، دزدی و راهزنی افزایش یافت. خاندان‌های بزرگ نیز، امپراتوری را آلت دست خود کردند و علناً قدرت از امپراتور خلع گردید. به این ترتیب حکومت امپراتوری جای خود را به «حکومت شوگونی» داد.

دوران مدرن[ویرایش]

امپراطور میجی (۱۸۶۸ـ۱۹۱۲)، معروف به امپراطور بزرگ میجی

امپراطور میجی (۱۸۶۸ـ۱۹۱۲)، معروف به امپراطور بزرگ میجی با استعفای شوگون از قدرت در سال ۱۸۶۷ (معروف به دوره بازگشت میجی) قدرت مجدداً به امپراطور انتقال یافت. با از سرگیری اداره امور حکومتی، دولت جدید ذیل «امپراطور میجی» سیاست گذاری‌های غربگرایانه، از جمله بنیاد نهادن سیستم کابینه‌ای، تدوین قانون اساسی، اصلاح سیستم حکومت محلی و سامانه آموزشی نوین را ترویج داد. فرهنگ غربی ذیل سیاست بهبود رفاه ملی و قدرت نظامی فعالانه رواج یافت:[۳۸] وی پایتخت را از کیوتو به توکیو (که به معنای پایتخت شرقی است) انتقال داد. در دوره امپراتوری او (که تا سال ۱۹۱۲ ادامه داشت و دوره میجی خوانده می‌شود)، اصلاحات بسیاری در ساختار اداری، حکومتی و نظامی صورت گرفت. چنان که در آغاز قرن بیستم ژاپن به سرعت صنعتی گردید و در آستانه تبدیل به قدرتی جهانی بود.پس از مرگ امپراتور میجی در ۱۹۱۲، امپراتوری ژاپن به قدرتی سلطه‌جو در منطقه تبدیل گشت و بعد از مجادله بر سر کره توانست چین را در جنگ نخست چین و ژاپن، شکست دهد(۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵) و پورت آرتور و تایوان را به تصرف خود درآورد.از طرف دیگر با غلبه بر روسیه در زمین و دریا (۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) اروپا را شگفت زده کرد(این شکست موجب انقلاب ۱۹۰۵م روسیه گردید).در ۱۹۱۴، ژاپن تا اندازه‌ای به این دلیل که در مقام قدرت جهانی بزرگی پذیرفته شود بر ضد آلمان وارد جنگ جهانی اول شد. در این زمان افکار عمومی در ژاپن از لحاظ عقیده سیاسی به دو گروه تقسیم می‌شد: عده‌ای که آزادیخواه بودند و به هیچ‌وجه میل نداشتند که کشورشان با نیروی نظامی و قوه قهریه به اشغال ممالک دیگر بپردازد، و دسته دومی که معتقد بودند که جزایر ژاپن برای ملت پیشرفته و مترقی ژاپن کافی نیست، بلکه باید با تسخیر سرزمین‌های دیگر بر وسعت ژاپن افزود.با این حال، ژاپن به غیر از چند جزیره متعلق به آلمان در اقیانوس آرام، چیز زیادی به دست نیاورد و با سرخوردگی دریافت که قدرتهای بزرگ ظاهراً با این کشور به صورت هم‌تراز رفتار نمی‌کنند. پس از جنگ جهانی اول و شکست آلمان ژاپنی‌ها برای صنعتی شدن و تبدیل به یک ابرقدرت منطقه‌ای تلاش زیادی را مصروف داشتند و با گرفتن دانش فنی از آلمان، و دیگر کشورهای اروپایی به سرعت تبدیل به یک قدرت منطقه‌ای از لحاظ اقتصادی، نظامی گردید.بحران اقتصادی و فروپاشی تجارت جهانی در ۱۹۲۹م که تجارت ابریشم ژاپن را دستخوش فنا کرده بود بنفع طرفداران قدرت نظامی تمام گردید. ژاپنی‌ها دو سال بعد ۱۹۳۱م بر منچوری چین دست یافتند. آن‌ها در ۱۹۳۹م به هندوچین تاختند. و بر این خطه دست یافتند، در ۱۹۴۱م که یکسال از جنگ جهانی دوم می‌گذشت، دولت‌های آلمان، ایتالیا و ژاپن متحد شدند تا نیروهای خود را علیه متفقین به کار اندازند. ژاپن بدون اعلام قبلی به پرل هاربر در هاوایی حمله کرد و خسارت شدیدی به آمریکا وارد ساخت. این اقدام ژاپن موجب گردید تا ایالات متحده با تمام نیروی خود وارد جنگ گردد. ژاپنی‌ها بعد از پرل هاربر به اندونزی و سنگاپور حمله کردند و پیروزیهای درخشانی بدست آوردند، اما نتایج جنگ در اروپا به ضرر متحدین تمام شد و آلمان هیتلری در ۱۹۴۵م سقوط کرد. پیشرفت پرشتاب نظامی ژاپن در سرتاسر شمال شرق آسیا و اقیانوس آرام متوقف شد و ایالات متحده با توافق شوروی سابق با پرتاب دو بمب اتمی در شهرهای هیروشیما و ناکازاکی، ژاپن را وادار به تسلیم کرد. و به این ترتیب برای ژاپن، جنگ دوم جهانی با شکستی فاجعه آمیز و وحشت جنگ اتمی به پایان رسید. دولت ژاپن به دستور امپراطور هیروهیتو در ۱۴ اوت ۱۹۴۵م بدون قید و شرط، تسلیم متفقین شد و تمامی متصرفات خود در اقیانوس آرام از جمله کشور کره را از دست داد.[۴۳] ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم صدمات فراوانی دید و در اواخر جنگ به چنان وضعی دچار شد که بسیاری از تحلیل‌گران در توصیف آن، عبارت «به کلی ویران شده» را به کار بردند.

جنگ از مردم ژاپن بیش از دو میلیون قربانی گرفت، حدود چهل درصد شهرهای آن به ویرانه مبدل گردید. تاسیسات صنعتی و تولیدی تخریب و نابود شد، مزارع سوخت، سررشته کشت و زرع و کار و تولید از هم گسیخت، اقتصاد کشور فلج شد و سرانجام چیزی جز سرزمینی ویران و مردمی بیکار و گرسنه بر جای نماند. با این همه مردم ژاپن، خیلی زود بر بهت و گیجی خود فایق آمدند و شروع به خودسازی و نوسازی کشور کردند. از آنجا که بلافاصله پس از جنگ در قانون اساسی خود به صلح‌دوستی و مجاهدت در راه حفظ و استقرار صلحی پایذار و جهانی تاکید ورزیدند، ارتش را به کلی منحل کردند.لذا افراد نظامی نیز به سایر مردم پیوستند، و به سازندگی کشوری مشغول شدند که از لحاظ منابع طبیعی، یکی از فقیرترین کشورهای جهان است.[۴۴] اشغال کشور از سوی متفقین (۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲)نظام سیاسی کشور را تبدیل به نظامی دموکراتیک کرد و همچنین احیای شگفت انگیز اقتصادی را بر اساس سیاست فعال صادرات آغاز ساخت. آیین شینتو که با ملی گرایی افراطی همسان شده بود ـ به صورت دین رسمی کنار گذاشته شد و در همین خلال جریانی به نام نهضت آموزش پدید آمد که طی آن کشور، گروهی از افراد مستعد را به منظور کسب و آموزش تخصص راهی کشورهای پیشرفته جهان ساخت.

ژاپن پس از رهایی از جنگ، سیاست مسالمت آمیز در پیش گرفت و در ۱۹۵۶م به عضویت سازمان ملل متحد درآمد.اقتصاد این کشور بار دیگر تنها چند سال پس از پایان جنگ و در دهه ۱۹۶۰م با رشد متوسط ۱۰٪ در سال به بالاترین نرخ رشد اقتصادی در بین تمامی کشورهای درگیر جنگ رسید. و این کشور به یکی از بزرگترین قدرت‌های اقتصادی جهان تبدیل گردید و در عرصه فناوری پیشتاز شد. در ۱۹۸۸ ژاپن با پیشی گرفتن از امریکا تبدیل به بزرگ ترین کشور تامین کننده اعتبار در جهان شد.هم اکنون نیز ژاپن دارای سومین اقتصاد برتر جهان بعد از آمریکا و چین می‌باشد. در ۸ ژانویه ۱۹۸۹ یک روز پس از مرگ امپراتور هیروهیتو، آکی هیتو پسر او جانشین وی شد.عرصه سیاست ژاپن تحت سلطه لیبرال دموکرات‌ها است، که به رغم رسواییهای مالی از ۱۹۵۵ قدرت را در دست دارند.

تاریخ ژاپن
Satsuma-samurai-during-boshin-war-period.jpg

فهرست زیر، حاوی لیستی سنتی از امپراتوران ژاپن است. تاریخ‌ها برای ۲۸ امپراطور نخست و به ویژه در مورد ۱۶ تای اولی، مطابق با سیستم تقویم ژاپن درج شده‌است. استبعادی ندارد (بعید نیست) که دولت یا حکومت در ژاپن، در حقیقت در سال ۶۶۰ پیش از میلاد مسیح تاسیس شده باشد؛ در این مورد همچنین به هیموکو از دوره آسوکا نگاه کنید. فهرستی دیگر از سایر افراد ژاپنی، که از آنها نیز بعنوان امپراطوران ژاپن نام برده شده‌است (追尊 天皇 ، 尊称 天皇 ، 異説 に 天皇 と さ れる 者 ، 天皇 に 準ずる 者 ، 自称 天皇) را، می‌توان در صفحه مربوطه در ویکی‌پدیای ژاپنی مشاهده نمود: 天皇の一覧(فهرست امپراتوران ژاپن)

فهرست امپراتوران ژاپن[ویرایش]

# سال های فرمانروایی نام پسامرگ نام شخصی ملاحظات
امپراتوران افسانه ای
۱ ۶۶۰ ق.م تا ۵۸۵ ق.م امپراتور جینمو کامویاماتو اواریبیکو در اسطوره ها و افسانه ها فرض بر این است که وی از تبار آماتراسو، ایزدبانوی خورشید می باشد.
۲ ۵۸۱ ق.م تا ۵۴۹ ق.م امپراتور سویزی کامو نوناگارامیمی نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۳ ۵۴۹ ق.م تا ۵۱۱ ق.م امپراتور آنیی شیکیتسوهیکو تامادامه نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۴ ۵۱۰ ق.م تا ۴۷۶ ق.م امپراتور ایتوکو اوهو یاماتوهیکو سوکیتومو نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۵ ۴۷۵ ق.م تا ۳۹۳ ق.م امپراتور کوشو میاماتسوهیکو کایسینه نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۶ ۳۹۲ ق.م تا ۲۹۱ ق.م امپراتور کوان أوهو یاماتو تاراشیکو کونیوسی هیتو نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۷ ۲۹۰ ق.م تا ۲۱۵ ق.م امپراطور کوریه اوهو یاماتو نیکوهیکو فوتونی نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۸ ۲۱۴ ق.م تا ۱۵۸ ق.م امپراتور کوگین اوهو یاماتو نیکوهیکو کونی کورو نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۹ ۱۵۷ ق.م تا ۹۸ ق.م امپراتور کایکا واکا یاماتو نیکوهیکو اوهو بیبینو نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۱۰ ۹۷ ق.م تا ۳۰ ق.م امپراتور سوجین میماکی ایریهیکو انیه نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۱۱ ۲۹ ق.م تا ۷۰ میلادی امپراتور سوینین ایکومه ایریهیکو ایساتسی نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۱۲ ۷۱ تا ۱۳۰ امپراتور کیکو اوهو تاراشیکو اوسیرواکه نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۱۳ ۱۳۱ تا ۱۹۱ امپراتور سیمو واکا تاراشیکو اسطوره ای فرض می شود
۱۴ ۱۹۲ تا ۲۰۰ امپراتور چوای تاراشی ناکاتسوهیکو نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
۲۰۱ تا ۲۶۹ امپراتریس جینگو اوکیناگا تاراشیهیمه نو میکوتو اسطوره ای فرض می شود
دوره کوفون
۱۵ ۲۷۰ تا ۳۱۰ امپراتور اوجین فوندانو میکو نو میکوتو / اوتومواکه نو میکوتو / هوموداواکه نو میکوتو آخرین امپراتور قبل از تاریخی یا نخستین امپراتور از امپراتوران تاریخی، وی با عنوان هاچیمن نیز شناخته می شود
۱۶ ۳۱۳ تا ۳۹۹ امپراتور نینتوکو اوهو سازاکی نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۱۷ ۴۰۰ تا ۴۰۵ امپراتور ریچو ایساهو واکه نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۱۸ ۴۰۶ تا ۴۱۰ امپراتور هانزی میسو وا واکه نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۱۹ ۴۱۱ تا ۴۵۳ امپراتور اینگیو وو اسازوما واکوگو نو سوکونه تاریخ ها دقیق نیست
۲۰ ۴۵۳ تا ۴۵۶ امپراطور آنکو آناهو نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۲۱ ۴۵۶ تا ۴۷۹ امپراطور یوریاکو اوهو هاتسونینو نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۲۲ ۴۸۰ تا ۴۸۴ امپراطور سی نی سیراگا تاکیهیرو کونی اوسی واکا یاماتو نیکو نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۲۳ ۴۸۵ تا ۴۸۷ امپراطور کینزو اوهوکه نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۲۴ ۴۸۸ تا ۴۹۸ امپراطور نینکین اوهوشی نو میکوتو/سیمانو ایراتسوکه تاریخ ها دقیق نیست
۲۵ ۴۹۸ تا ۵۰۶ امپراطور بوریتسو وهاتسوسه واکاسازاکی تاریخ ها دقیق نیست
۲۶ ۵۰۷ تا ۵۳۱ امپراطور کیتای اوتو /هیکوفوتو نو میکوتو ممکن است مؤسس یک سلسله جدید باشد
۲۷ ۵۳۱ تا ۵۳۶ امپراطور آنکان هیروکونی اوشیتاکه کاناهی نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
۲۸ ۵۳۶ تا ۵۴۹ امپراطور سینکا تاکیو هیروکونی اوشیتاته نو میکوتو تاریخ ها دقیق نیست
دوره آسوکا
۲۹ ۵۳۹ تا ۵۷۱ امپراطور کیم می آمیکونی اوشیهاروکی هیرونیوا نو سومیرا میکوتو تاریخ های سنتی
۳۰ ۵۷۲ تا ۵۸۵ امپراطور بیداتسو اوسادا نو نوناکورا نو فوتوماشیکی نو میکوتو تاریخ های سنتی
۳۱ ۵۸۵ تا ۵۸۷ امپراطور یومی اواوئی /تاتشیبانا نو تویوهی نو سومیرا میکوتو تاریخ های سنتی
۳۲ ۵۸۷ تا ۵۹۲ امپراطور سوشون هاتسوسیبه نو (واکاساساگی) میکوتو تاریخ های سنتی
۳۳ ۵۹۳ تا ۶۲۸ امپراطریس سویکو نوکاتابه/تویومیکه کاشیکییاهیمه نخستین امپراطریس(امپراتور زن) غیراسطوره ای (شاهزاده شوتوکو، بعنوان نایب السلطنة او، فعالیت می کرد)، تاریخ های سنتی
۳۴ ۶۲۹ تا ۶۴۱ امپراطور جومی تامورا (اوکی ناگاتاراسشیهی هیرونوکا نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۳۵ ۶۴۲ تا ۶۴۵ امپراطریس کوگیوکو تاکارا (امه تویوتاکاراهیکاشی هیتاراشی هیمه نو سومیرا میکوتو) دو مرتبه فرمانروایی کرد
۳۶ ۶۴۵ تا ۶۵۴ امپراطور کوتوکو کارو (آمه یوروزو تویوهی نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۳۷ ۶۵۵ تا ۶۶۱ امپراطریس سایمی به ۳۵ نگاه کنید (دومین دوران از حکومت ملکه کوگیوکو)، تاریخ های سنتی
۳۸ ۶۶۱ تا ۶۷۲ امپراطور تینجی کاتسوراگی /ناکا نو-اوی (آمه میکوتو هیراکاتسوواکه نو میکوتو/آماتسو میکوتو ساکیواکه نو میکوتو) تاریخ های سنتی
۳۹ ۶۷۲ امپراطور کوبون اوتومو به سلطه او، توسط تیمو پایان داده شد و سلطنتش بوسیله وی، غصب گردید. به شیوه پسامرگی، بدین نام خوانده شد(۱۸۷۰)
۴۰ ۶۷۲ تا ۶۸۶ امپراطور تیمو اوما /اوهوشیما /اوساما (آمه نو نوناهارا اوکی نو ماهیتو نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۴۱ ۶۸۶ تا ۶۹۷ امپراطریس جیتو نونو سارارا (تاکاما نو هاراهیرو نو هیمه نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۴۲ ۶۹۷ تا ۷۰۷ امپراطور مومو کارو (آمه نو مامونه تویوهوجی نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۴۳ ۷۰۷ تا ۷۱۵ ملکه گمه‌ای آهه (یاماتونیکو آماتسو میشیرو تویوکونی ناریهیمه نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
دوره نارا
۴۴ ۷۱۵ تا ۷۲۴ امپراطریس گینشو هیداکا/نینو (یاماتونیکو تاکامیزو کیوتاراشی هیمه نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۴۵ ۷۲۴ تا ۷۴۹ امپراطور شومو اوبیتو (آمیشیروشی کونی اوشیهاروکی تویوساکوراهیکو نو سومیرا میکوتو) تاریخ های سنتی
۴۶ ۷۴۹ تا ۷۵۸ امپراطریس کوکین آبه (یاماتونیکو نو سومیرا میکوتو) دو بار حکومت کرد
۴۷ ۷۵۸ تا ۷۶۴ امپراطور جون نین اوی توسط شوتوکو از قدرت خلع گردید. با نام پسامرگ نامیده شد(۱۸۷۰)
۴۸ ۷۶۴ تا ۷۷۰ امپراطریس شوتوکو به شماره ۴۶ در بالا نگاه کنید(دومین دوره فرمانروایی امپراطریس کوکین)، تاریخ های سنتی
۴۹ ۷۷۰ تا ۷۸۱ امپراطور کونین شیراکابه (آمیمونی تاکاتسوگی نو میکوتو)
دوره هی آن
۵۰ ۷۸۱ تا ۸۰۶ امپراطور کامو یامابه (یاماتونیکو آماتسو هیتسوگی ایادیره نو میکوتو)
۵۱ ۸۰۶ تا ۸۰۹ امپراطور هی زی آته (یاماتونیکو آمیوشیکونی تاکاهیتو نو میکوتو)
۵۲ ۸۰۹ تا ۸۲۳ امپراطور ساگا نوکامی
۵۳ ۸۲۳ تا ۸۳۳ امپراطور جونا اودومو
۵۴ ۸۳۳ تا ۸۵۰ امپراطور نیمیو ماسارا
۵۵ ۸۵۰ تا ۸۵۸ امپراطور مونتوکو میتشیاسو
۵۶ ۸۵۸ تا ۸۷۶ امپراطور سیوا کوریهیتو
۵۷ ۸۷۶ تا ۸۸۴ امپراطور یوزی ساداکیرا
۵۸ ۸۸۴ تا ۸۸۷ امپراطور کوکو توکیاسو
۵۹ ۸۸۷ تا ۸۹۷ امپراطور اودا سادامی
۶۰ ۸۹۷ تا ۹۳۰ امپراطور دایگو آتسوهیتو
۶۱ ۹۳۰ تا ۹۴۶ امپراطور سوزاکو یوتاکیرا
۶۲ ۹۴۶ تا ۹۶۷ امپراطور موراکامی ناری آکیرا
۶۳ ۹۶۷ تا ۹۶۹ امپراطور ری زی نوریهارا
۶۴ ۹۶۹ تا ۹۸۴ امپراطور آنیو موریهیرا
۶۵ ۹۸۴ تا ۹۸۶ امپراطور کازان موروسادا
۶۶ ۹۸۶ تا ۱۰۱۱ امپراطور ایتشیجو یوساهیتو
۶۷ ۱۰۱۱ تا ۱۰۱۶ امپراطور سانجو أوکیسادا
۶۸ ۱۰۱۶ تا ۱۰۳۶ امپراطور گو-ایتشیجو آتسوهیرا
۶۹ ۱۰۳۶ تا ۱۰۴۵ امپراطور گو-سوزاکو أتسوناگا
۷۰ ۱۰۴۵ تا ۱۰۶۸ امپراطور گو-ریزی چیکاهیتو
۷۱ ۱۰۶۸ تا ۱۰۷۳ امپراطور گو-سانجو تاکاهیتو
۷۲ ۱۰۷۳ تا ۱۰۸۶ امپراطور شیراکاوا ساداهیتو

۱۰۸۷ تا ۱۱۲۹

۷۳ ۱۰۸۷ تا ۱۱۰۷ امپراطور هوریکاوا تاروهیتو
۷۴ ۱۱۰۷ تا ۱۱۲۳ امپراطور توبا مونه هیتو

۱۱۲۹ تا ۱۱۵۶

۷۵ ۱۱۲۳ تا ۱۱۴۲ امپراطور سوتوکو آکیهیتو
۷۶ ۱۱۴۲ تا ۱۱۵۵ امپراطور کونوئه ناریهیتو
۷۷ ۱۱۵۵ تا ۱۱۵۸ امپراطور گو-شیراکاوا ماساهیتو ۱۱۵۸ تا ۱۱۹۲
۷۸ ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۵ امپراطور نیجو موریهیتو
۷۹ ۱۱۶۵ تا ۱۱۶۸ امپراطور روکوجو یوریهیتو
۸۰ ۱۱۶۸ تا ۱۱۸۰ امپراطور تاکاکورا نوریهیتو
۸۱ ۱۱۸۰ تا ۱۱۸۵ امپراطور آنتوکو توکیهیتو
۸۲ ۱۱۸۳ تا ۱۱۹۸ امپراطور گو-توبا تاکاهیرا
دوره کاماکورا
۸۳ ۱۱۹۸ تا ۱۲۱۰ امپراطور تسوتشیمیکادو تامه هیتو تاریخ های سنتی
۸۴ ۱۲۱۰ تا ۱۲۲۱ امپراطور جونتوکو موریهارا تاریخ های سنتی
۸۵ ۱۲۲۱ امپراطور چوکیو کانه هیرا از امپراتوری خلع گردید، با نام پسامرگ خوانده شد(۱۸۷۰)
۸۶ ۱۲۲۱ تا ۱۲۳۲ امپراطور گو-هوریکاوا یوتاهیتو تاریخ های سنتی
۸۷ ۱۲۳۲ تا ۱۲۴۲ امپراطور شیجو میتسوهیتو/هیده هیتو تاریخ های سنتی
۸۸ ۱۲۴۲ تا ۱۲۴۶ امپراطور گو-ساگا کونیهیتو تاریخ های سنتی
۸۹ ۱۲۴۶ تا ۱۲۶۰ امپراطور گو-فوکاکوسا هیساهیتو تاریخ های سنتی
۹۰ ۱۲۶۰ تا ۱۲۷۴ امپراطور کامه یاما تسونه هیتو تاریخ های سنتی
۹۱ ۱۲۷۴ تا ۱۲۸۷ امپراطور گو-اودا یوهیتو تاریخ های سنتی
۹۲ ۱۲۸۷ تا ۱۲۹۸ امپراطور فوشیمی هیروهیتو تاریخ های سنتی
۹۳ ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۱ امپراطور گو-فوشیمی تانیهیتو تاریخ های سنتی
۹۴ ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۸ امپراطور گو-نیجو کونیهارو تاریخ های سنتی
۹۵ ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۸ امپراطور هانازونو توموهیتو تاریخ های سنتی
۹۶ ۱۳۱۸ تا ۱۳۳۹ امپراتور گودای‌گو تاکاهارو دربار (دودمان) جنوبی، تاریخ های سنتی
دربار شمال
۱۳۳۱ تا ۱۳۳۳ امپراطور کوگون کازوهیتو
۱۳۳۶ تا ۱۳۴۸ امپراطور کومیو یوتاهیتو
۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱ امپراطور سوکو اوکیهیتو
۱۳۵۱ تا ۱۳۵۲ روزگار فترت
۱۳۵۲ تا ۱۳۷۱ امپراطور گو-کوگین ایاهیتو
۱۳۷۱ تا ۱۳۸۲ امپراطور گو-انیو اوهیتو
۱۳۸۲ تا ۱۳۹۲ امپراطور گو-کوماتسو به شماره ۱۰۰ در ذیل نگاه کنید دربارها در سال ۱۳۹۲ دوباره به هم پیوسته و یکپارچه گردیدند
دوره موروماچی
۹۶ ۱۳۱۸ تا ۱۳۳۹ امپراطور گو-دایگو تاکاهارو دربار (دودمان) جنوبی، تاریخ های سنتی
۹۷ ۱۳۳۹ تا ۱۳۶۸ امپراطور گو-موراکامی نوریناگا دودمان شمالی
۹۸ ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۳ امپراطور چوکی یوتاناری دودمان شمالی
۹۹ ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۲ امپراطور گو-کامه یاما شیروناری دودمان شمالی
۱۰۰ ۱۳۹۲ تا ۱۴۱۲ امپراطور گو-کوماتسو موتوهیتو دربارها با یکدیگر به هم پیوستند، همچنین به مدخل مربوطه در قسمت مربوط به دودمان(دربار) شمالی توجه فرمائید، تاریخ های سنتی
۱۰۱ ۱۴۱۲ تا ۱۴۲۸ امپراطور شوکو میهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۲ ۱۴۲۸ تا ۱۴۶۴ امپراطور گو-هانزونو هیکوهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۳ ۱۴۶۴ تا ۱۵۰۰ امپراطور گو-تسوتشیمیکادو فوساهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۴ ۱۵۰۰ تا ۱۵۲۶ امپراطور گو-کاشیوابارا کاتسوهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۵ ۱۵۲۶ تا ۱۵۵۷ امپراطور گو-نارا توموهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۶ ۱۵۵۷ تا ۱۵۸۶ امپراطور اوگیماتشی میتشیهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۷ ۱۵۸۶ تا ۱۶۱۱ امپراطور گو-یوزی کازوهیتو تاریخ های سنتی
دوره ایدو
۱۰۸ ۱۶۱۱ تا ۱۶۲۹ امپراطور گومیزونو کوتوهیتو تاریخ های سنتی
۱۰۹ ۱۶۲۹ تا ۱۶۴۳ امپراطریس میشو اوکیکو تاریخ های سنتی
۱۱۰ ۱۶۴۳ تا ۱۶۵۴ امپراطور گو-کومیو تسوگوهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۱ ۱۶۵۵ تا ۱۶۶۳ امپراطور گو-سای ناگاهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۲ ۱۶۶۳ تا ۱۶۸۷ امپراطور ریغین ساتوهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۳ ۱۶۸۷ تا ۱۷۰۹ امپراطور هیگاشی-یاما آساهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۴ ۱۷۰۹ تا ۱۷۳۵ امپراطور ناکامیکادو یاسهیوهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۵ ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۷ امپراطور ساکوراماچی تیروهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۶ ۱۷۴۷ تا ۱۷۶۲ امپراطور موموزونو توسهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۷ ۱۷۶۲ تا ۱۷۷۱ امپراطریس گو-ساکوراماچی توشیکو تاریخ های سنتی
۱۱۸ ۱۷۷۱ تا ۱۷۷۹ امپراطور گو-موموزونو هیدیهیتو تاریخ های سنتی
۱۱۹ ۱۷۸۰ تا ۱۸۱۷ امپراطور کوکاکو توموهیتو تاریخ های سنتی
۱۲۰ ۱۸۱۷ تا ۱۸۴۶ امپراطور نینکو آیاهیتو تاریخ های سنتی
۱۲۱ ۱۸۴۶ تا ۱۸۶۷ امپراطور کومی اوساهیتو تاریخ های سنتی
دوران معاصر (۱۸۶۸ تا اکنون)
۱۲۲ ۱۸۶۷ تا ۱۹۱۲ امپراطور میجی موتسوهیتو نخستین امپراتور در نظام موسوم به: امپراتوری ژاپن
۱۲۳ ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۶ امپراطور تایشو یوشیهیتو
۱۲۴ ۱۹۲۶ تا ۱۹۸۹ امپراطور شووا هیروهیتو آخرین امپراطور در نظام موسوم به: امپراتوری ژاپن
۱۲۵ ۱۹۸۹ تا حال حاضر هیچ آکیهیتو به وی در زبان ژاپنی بعنوان امپراطور کنونی یا تننو هیکا (به معنای عالیجناب امپراطور یا اعلیحضرت امپراتور) اشاره می شود و در سایر زبان ها (از جمله انگلیسی و فارسی) به وی امپراتور آکیهیتو اطلاق می گردد. پس از مرگ او، وی احتمالاً با نام پسامرگی امپراطور هی سی نامیده خواهد شد.

.

قانون اساسی امپراطوری ژاپن[ویرایش]

اصل ۱ امپراتور مظهر کشور و وحدت مردم است. مقام وی از اراده مردم ناشی می‌گردد که قدرت حاکم را در دست دارند.

اصل ۲ تاج و تخت امپراتوری مورثی خواهد بود و جانشینی طبق قانون دربار امپراتوری مصوب مجلسین انجام خواهد شد.

اصل ۳ کلیه اقدامات و احکام امپراتور در امور دولتی باید با مشورت و تصویب هیأت وزیران باشد. بدین ترتیب مسئولت احکام مزبور به عهده هیأت وزیران خواهد بود.

اصل ۴ امپراتور فقط در امور دولتی مصرح در قانون اساسی می‌تواند اقدام نماید و در مورد حکومت، قدرتی ندارد. امپراتور می‌تواند اجرای امور دولتی مربوط به خود را به موجب قانون به دیگران تفویض نماید.

اصل ۵ هر گاه مطابق قانون دربار امپراتوری، شورای نیابت امپراتوری تشکیل گردد، جانشین امپراتور اقدامات خود را در امور دولتی به نام امپراتور انجام می‌دهد. در این صورت قسمت اول اصل چهارم قابل اجرا می‌باشد.

اصل ۶ امپراتور، نخست وزیر منتخب مجلسین را منسوب می‌نماید. رییس قضات دیوان عالی کشور را هیأت وزیران معرفی و امپراتور وی را منسوب می‌کند.

اصل ۷ امپراتور امور دولتی زیر را از طرف مردم با مشورت و تصویب هیأت وزیران انجام خواهد داد: - توشیح و صدور فرمان اجرای اصلاحات قانون اساسی، قوانین و تصویب‌نامه‌های هیأت وزیران و عهدنامه‌ها. - دعوت به تشکیل مجلسین. - انحلال مجلس نمایندگان. - اعلام انتخابات عمومی برای تعیین اعضای مجلسین. - تأیید نصب و عزل وزیران و سایر مقامات دولتی به ترتیبی که قانون پیش‌بینی کرده‌است و نیز تأیید اختیارات تام و استوارنامه سفیران و نمایندگان سیاسی کشور. - تأیید عفو عمومی و اختصاصی، تخفیف و تعویق مجازات و اعاده حقوق. - اعطای نشانهای افتخار. - تأیید اسناد تصویب و سایر مدارک سیاسی به ترتیبی که قانون پیش‌بینی نموده‌است. - پذیرش سفیران و نمایندگان سیاسی خارجی. - انجام وظایف تشریفاتی.

اصل ۸ خاندان امپراتور اجازه دریافت و یا اعطای هیچ گونه مال و هدیه‌ای را بدون اجازه مجلسین ندارند.

اصل ۹ به منظور تحقق صلح بین‌المللی بر اساس عدالت و نظم، مردم ژاپن برای همیشه جنگ را به عنوان وسیله‌ای برای اعمال حاکمیت یک کشور و نیز تهدید یا استفاده از زور را به عنوان وسیله حل و فصل اختلافات بین‌المللی مردود میشمارند. برای رسیدن به هدف فوق، نیروهای زمینی، دریایی، هوایی و نیز سایر امکانات بالقوه جنگی هرگز نگهداری نخواهند شد. حق "نگهداشتن کشور در حالت جنگ" به رسمیت شناخته نخواهد شد.

اصل ۱۰ شرایط لازم برای کسب تابعیت کشور ژاپن به موجب قانون تعیین می‌گردد.

اصل ۱۱ هیچ کس از حقوق بنیادین خود محروم نخواهد شد. حقوق بنیادین بشر که این قانون اساسی تضمین کرده، به عنوان حقوق غیر قابل تعرض و جادوانه، به نسل حاضر و نسلهای آینده ژاپن اعطا می‌گردد.

اصل ۱۲ آزادیها و حقوقی که قانون اساسی برای مردم تضمین کرده‌است، با کوشش مستمر مردم حفظ خواهد شد. مردم از هر گونه سوءاستفاده از این آزادیها و حقوق خودداری خواهند کرد و همواره از آنها در جهت رفاه عمومی استفاده خواهند نمود.

اصل ۱۳ کلیه مردم به عنوان افراد جامعه مورد احترام می‌باشند. در امر قانونگذاری و سایر امور حکومتی، حق حیات، آزادی و رفاه آنان تا حدی که مخل رفاه عمومی نباشد مورد توجه کامل خواهد بود.

اصل ۱۴ کلیه مردم در برابر قانون یکسان بوده و هیچ گونه تبعیضی در روابط سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی از حیث نژاد، آیین، جنسیت، موقعیت اجتماعی و اصالت وجود نخواهد داشت. اشراف و طبقه اشرافی به رسمیت شناخته نمی‌شوند. دارا بودن افتخار و مدال و لقب موجب هیچ گونه امتیازی نخواهد بود. این گونه افتخارات که اعطا شده یا خواهند شد، صرفاً در زمان حیات دارندگان آنها اعتبار دارند.

اصل ۱۵ مردم حق انتخاب و عزل مقامات دولتی را دارند. این حق غیر قابل انتقال است. مقامات دولتی خدمتگزار همه افراد جامعه می‌باشند نه گروهی از آنان. حق رأی عمومی افراد واجد شرایط در خصوص انتخاب مقامات دولتی تضمین می‌شود. در کلیه انتخابات، مخفی بودن آرا، غیر قابل تعرض است و رأی دهنده به طور علنی یا خصوصی برای انتخابی که به عمل آورده‌است، مورد بازخواست قرار نخواهد گرفت.

اصل ۱۶ هر کس حق دارد به منظور جبران خسارت یا برکناری مقامات دولتی یا وضع و نسخ و اصلاح قوانین، تصویب‌نامه‌ها و مقررات و یا امور دیگر به نحو مسالمت‌آمیز دادخواهی کند و هیچ کس به سبب این گونه دادخواهی‌ها مورد رفتار تبعیض‌آمیز قرار نخواهد گرفت.

اصل ۱۷ در صورتی که شخصی از اعمال غیر قانونی مأموران دولتی دچار زیان گردیده باشد، حق دارد به ترتیبی که در قانون پیش‌بینی شده‌است برای جبران خسارت خود، علیه دولت یا موُسسات دولتی اقامه دعوی نماید.

اصل ۱۸ هیچ شخصی را نمی‌توان به کاری ملزم و مقید نمود. کار اجباری جز به عنوان مجازات برای جرم، ممنوع است.

اصل ۱۹ آزادی اندیشه و عقیده مصون از تعرض خواهد بود.

اصل ۲۰ آزادی مذهب برای همگان تضمین می‌گردد. به هیچ یک از سازمانهای مذهبی امتیازی از طرف دولت و نیز اجرای اقتدار خاص سیاسی داده نخواهد شد. هیچ کس را نمی‌توان به شرکت در مراسم، جشنها و انجام اعمال مذهبی مجبور نمود. دولت و نهادهای دولتی از تعلیمات مذهبی و هر گونه فعالیتهای دیگر در این مورد اجتناب خواهند کرد.

اصل ۲۱ آزادی اجتماعات و انجمنها و نیز آزادی بیان، مطبوعات و دیگر شیوه‌های ابراز عقیده تضمین گردیده‌است. هیچگونه سانسوری اعمال نمی‌شود و محرمانه بودن راه‌های برقراری ارتباط مصون از تعرض خواهد بود.

اصل ۲۲ هر کس در تغییر اقامتگاه و انتخاب شغل خود تا حدی که با منافع جامعه در تعارض نباشد، آزاد خواهد بود. آزادی افراد در مسافرت به خارج از کشور و تغییر تابعیت خود، از تعرض مصون است.

اصل ۲۳ آزادی فعالیتهای علمی و فرهنگی تضمین می‌گردد.

اصل ۲۴ ازدواج فقط بر اساس رضایت متقابل زن و شوهر انجام می‌گیرد و با همکاری طرفین و رعایت حقوق متساوی زوجین، حفظ خواهد شد. در مورد انتخاب همسر، حق مالکیت، ارث، انتخاب محل زندگی، طلاق و سایر مسایل مربوط به ازدواج و خانواده، قوانین لازم بر پایه حفظ حرمت فردی و تساوی اساسی زوجین وضع خواهد شد.

اصل ۲۵ همه مردم حق داشتن حداقل مطلوب یک زندگی شایسته و مبتنی بر فرهنگ را دارا می‌باشند. دولت در تمام مراحل زندگی حداکثر تلاش خود را برای ارتقاء و گسترش سطح رفاه و امنیت اجتماعی و بهداشت عمومی به عمل می‌آورد.

اصل ۲۶ همه مردم حق دارند بر حسب استعدادشان از آموزش یکسان به ترتیبی که قانون پیش‌بینی نموده، برخوردار گردند. همه مردم موظفند پسران و دختران تحت تکفل خویش را از آموزش متعارف به ترتیب مقرر در قانون بهره‌مند نمایند. این آموزش اجباری، رایگان خواهد بود.

اصل ۲۷ کلیه مردم موظف به کار کردن و دارای حق اشتغال می‌باشند. ضوابط مربوط به دستمزد، ساعات کار، تعطیلی و سایر شرایط به موجب قانون تعیین می‌شود. به کار واداشتن افراد خردسال ممنوع است.

اصل ۲۸ حق کارگران در نگاهداری اموال و داشتن اتحادیه و تشکیلات کارگری و مذاکره و اقدامات جمعی تضمین می‌گردد.

اصل ۲۹ حق مالکیت و نگاهداری اموال از تعرض مصون است. قانون حقوق مالکیت را مطابق با مصلحت جامعه تبیین می‌کند. ضبط اموال خصوصی افراد برای مصارف عمومی با پرداخت غرامت عادلانه امکان‌پذیر است.

اصل ۳۰ افراد کشور به پرداخت مالیات به نحوی که قانون معین می‌کند، موظف می‌باشند.

اصل ۳۱ هیچ کس از حق حیات و آزادی محروم نخواهد شد و همچنین هیچ مجازات کیفری دیگری اعمال نمی‌گردد مگر مطابق آیین و روش مقرر در قانون.

اصل ۳۲ هیچ کس از حق مراجعه به دادگاهها محروم نخواهد بود.

اصل ۳۳ بدون حکم صادره از سوی یک مقام صلاحیتدار قضایی که در آن جزییات جرم انتسابی ذکر شده باشد، هیچ کس را نمی‌توان دستگیر نمود مگر در حین ارتکاب جرم.

اصل ۳۴ هیچ کس را بدون آن که فوراً اتهامش به وی اعلام و از امتیاز فوری داشتن وکیل برخوردار گردد، نمی‌توان دستگیر یا بازداشت کرد. همچنین هیچ کس را نمی‌توان بدون دلایل کافی بازداشت نمود و بنابر تقاضای هر شخصی این گونه دلایل و مدارک باید فوراً در دادگاه علنی با حضور متهم و وکیل وی ارائه گردد.

اصل ۳۵ ورود به منازل، تفتیش اوراق و اسناد و توقیف اموال افراد ممنوع است، مگر به موجب اجازه کتبی که متضمن دلایل کافی باشد، به ویژه در آن باید محل تفتیش و اشیای مورد نظر برای توقیف مشخص و معین شده باشد، به استثنای موارد مندرج در اصل سی و سوم. تفتیش و توقیف در هر مورد باید به موجب اجازه کتبی و جداگانه مقام صلاحیتدار قضایی باشد.

اصل ۳۶ اعمال شکنجه توسط مأمورین دولتی و مجازاتهای بیرحمانه مطلقاً ممنوع است.

اصل ۳۷ در تمامی دعاوی کیفری، متهم از حق محاکمه سریع و علنی به وسیله یک دادگاه بیطرف برخوردار خواهد بود. متهم فرصت کافی جهت تحقیق از شهود را خواهد داشت و حق دارد با هزینه دولت و طی مرحله اجباری رسیدگی، شهودی را به دادگاه فراخواند. در تمامی موارد، متهم از کمک وکیل مدافع صلاحیتدار برخوردار است. در صورتی که خودش نتواند وکیل انتخاب نماید، تعیین وکیل از سوی دولت برای کمک به او صورت می‌گیرد.

اصل ۳۸ هیچ کس را به شهادت علیه خود نمی‌توان مجبور کرد. اعترافاتی که با اجبار، شکنجه، تهدید و یا پس از توقیف یا بازداشت طولانی به دست‌آمده باشد، به عنوان دلیل مسموع نیست و پذیرفته نمی‌شود. هیچ کس را نمی‌توان تنها به استناد اقرار خودش محکوم و مجازات نمود.

اصل ۳۹ هیچ کس را نمی‌توان از نظر کیفری مسئول عملی دانست که در زمان ارتکاب، قانونی بوده و یا به سبب ارتکاب آن عمل، یک بار محاکمه و تبرإه گردیده‌است و هیچ کس را تحت هیچ عنوان نمی‌توان برا ی یک جرم دوبار محاکمه و مجازات نمود.

اصل ۴۰ در صورتی که شخصی پس از بازداشت و زندانی شدن تبرإه گردد، می‌تواند برای جبران خسارت علیه دولت به ترتیب مقرر در قانون اقامه دعوی کند.

اصل ۴۱ مجلسین بالاترین نهاد قدرتمند مملکتی و تنها مرکز وضع قوانین کشور خواهد بود.

اصل ۴۲ مجلسین مرکب از "مجلسین نمایندگان" و "مجلس مشاوران" می‌باشد.

اصل ۴۳ هر دو مجلس متشکل از نمایندگان منتخب مردم خواهند بود. تعداد نمایندگان هر دو مجلس توسط قانون تعیین خواهد شد.

اصل ۴۴ شرایط انتخاب اعضای دو مجلس و شرایط انتخاب‌کنندگان توسط قانون تعیین خواهد شد. در هر صورت هیچ گونه تبعیضی از حیث نژاد، جنس، موقعیت اجتماعی، اصالت خانوادگی، ثروت یا درآمد وجود نخواهد داشت.

اصل ۴۵ دوره نمایندگی مجلس نمایندگان چهار سال می‌باشد. اما در صورت انحلال مجلس، دوره نمایندگی، پیش از مدت مقرر پایان می‌یابد.

اصل ۴۶ دوره نمایندگی مجلس مشاوران شش سال خواهد بود و انتخابات برای تعیین سقف اعضای آن هر سه سال یک بار انجام می‌گردد.

اصل ۴۷ قانون، حوزه‌های انتخاباتی، نحوه رأی گیری و سایر امور مربوط به شیوه انتخاب اعضای مجلسین را تعیین خواهد کرد.

اصل ۴۸ هیچ کس به طور همزمان نمی‌تواند عضو هر دو مجلس باشد.

اصل ۴۹ نمایندگان دو مجلس، مستمری مناسبی را سالانه از خزانه‌داری ملی مطابق قانون دریافت می‌کنند.

اصل ۵۰ بجز مواردی که در قانون پیش‌بینی شده‌است، نمایندگان مجلسین را نمی‌توان در هنگامی که پارلمان در حال اجلاس است دستگیر نمود. چنانچه عضوی قبل از گشایش دوره اجلاسیه بازداشت شود به درخواست مجلس مربوط، باید در طول دوره اجلاسیه آزاد باشد.

اصل ۵۱ نمایندگان در خارج از مجلسین مسئول سخنرانیها، بحثها و آرایی که در مجلسین ابراز کرده‌اند، نخواهند بود.

اصل ۵۲ اجلاس عادی مجلسین سالی یک بار تشکیل خواهد شد.

اصل ۵۳ هیأت وزیران می‌تواند دستور تشکیل اجلاسیه فوق‌العاده مجلسین را صادر نماید. در صورتی که حداقل یک چهارم از مجموع نمایندگان هر یک از مجلسین چنین تقاضایی بنمایند، هیأت وزیران باید دستور تشکیل اجلاسیه فوق را صادر نماید.

اصل ۵۴ در صورت انحلال مجلس نمایندگان، انتخابات عمومی اعضای مجلس مزبور باید در مدت چهل روز از تاریخ انحلال انجام شود و مجلسین ظرف سی روز از تاریخ انتخابات باید تشکیل جلسه دهند. همزمان با انحلال مجلس نمایندگان، مجلس مشاوران نیز تعطیل می‌گردد. با وجود این دولت می‌تواند در موارد اضطراری، مجلس مشاوران را برای تشکیل جلسه اضطراری دعوت نماید. تصمیمات متخذه در اجلاس مذکور در بند بالا موقتی خواهد بود و در صورتی که مجلس نمایندگان ظرف ده روز از تاریخ گشایش اجلاس بعدی مجلسین آن را تصویب ننماید، کان‌لم‌یکن تلقی خواهد شد.

اصل ۵۵ حل و فصل اختلافات در مورد صلاحیت اعضای هر مجلس به عهده همان مجلس خواهد بود. در هر صورت رد سمت نمایندگی هر یک نمایندگان باید به تصویب حداقل دو سوم از نمایندگان حاضر در جلسه برسد.

اصل ۵۶ رسمیت جلسات هر یک از دو مجلس موکول به حضور حداقل یک سوم مجموع اعضا خواهد بود. اخذ تصمیم در هر یک از دو مجلس با اکثریت اعضای حاضر انجام می‌شود، بجز مواردی که در قانون اساسی به نحو دیگری مقرر شده باشد و در صورت تساوی آرا نظر رییس مجلس تعیین کننده خواهد بود.

اصل ۵۷ مذاکرات مجلسین علنی می‌باشد. مع‌ذالک با تقاضای حداقل دو سوم از نمایندگان حاضر، جلسه غیر علنی تشکیل می‌شود. هر یک از مجلسین مشروح مذاکرات نمایندگان را ثبت و نگهداری می‌نمایند. کلیه مذاکرات به استثنای گزارش جلسات غیر علنی، باید چاپ و منتشر شود. به درخواست حداقل یک پنجم نمایندگان حاضر در جلسه، آرای هر یک از نمایندگان در خصوص موضوعات مطرح شده در صورتجلسه قید می‌گردد.

اصل ۵۸ رییس و سایر مقامات هر یک از مجلسین توسط همان مجلس انتخاب خواهند شد. هر یک از مجلسین ضوابط مربوط به جلسات، آیین کار و نظامنامه داخلی خود را تصویب می‌کند و می‌تواند اعضای خود را به سبب عدم رعایت انضباط تنبیه نماید. در هر صورت برای اخراج یک عضو، رأی موافق حداقل دو سوم از اعضای حاضر ضروری است.

اصل ۵۹ یک لایحه فقط پس از تصویب هر دو مجلس به صورت قانون درمیآید، مگر آن که ترتیب دیگری در قانون اساسی پیش‌بینی شده باشد. در صورتی که لایحه‌ای به وسیله "مجلس نمایندگان" به تصویب برسد ولی مجلس مشاوران تصمیمی مغایر با آن اتخاذ نماید لایحه مزبور پس از تصویب مجدد لااقل دو سوم اعضای مجلس نمایندگان به صورت قانون در می‌آید. مقررات بند فوق موجب نمی‌شود که مجلس نمایندگان نتواند از کمیته مشترک مجلسین طبق قانون برای تشکیل جلسه دعوت نماید. چنانچه "مجلس مشاوران" ظرف مدت ۶۰ روز به استثنای ایام تعطیل پس از دریافت لایحه مصوب "مجلس نمایندگان" اقدامی به عمل نیاورد، لایحه مزبور از طرف مجلس نمایندگان به عنوان لایحه‌ای رد شده در "مجلس مشاوران" تلقی خواهد شد.

اصل ۶۰ لایحه بودجه باید نخست به مجلس نمایندگان تسلیم گردد. در صورتی که تصمیم مجلس مشاوران پس از بررسی بودجه، خلاف نظر مجلس نمایندگان باشد و نتوان از طریق تشکیل کمیته مشترک مجلسین طبق قانون به توافق رسید، یا چنانچه مجلس مشاوران نتواند ظرف سی روز به جز ایام تعطیل از تاریخ دریافت لایحه بودجه مصوب مجلس نمایندگان، تصمیم قطعی اتخاذ کند، تصمیم مجلس نمایندگان، تصمیم مجلسین تلقی می‌گردد.

اصل ۶۱ در مورد تصویب عهدنامه‌ها توسط مجلسین، مقررات بند دوم اصل فوق نیز به اجرا در می‌آید.

اصل ۶۲ هر یک از مجلسین می‌تواند در مورد دولت تحقیق و تفحص نماید و در صورت لزوم خواستار حضور و گواهی شهود و ارائه اوراق و اسناد لازم گردد.

اصل ۶۳ نخست وزیر و وزرا، صرف نظر از این که عضو مجلسین باشند یا نباشند، می‌توانند برای بیان نظرات خود در مورد لوایح، هر زمان که لازم بدانند، در هر یک از مجلسین حاضر شوند و در موقع لزوم باید به منظور پاسخگویی و ادای توضیحات در مجلس حضور یابند.

اصل ۶۴ مجلسین برای محاکمه قضاتی که مقدمات برکناری آنها آماده شده‌است دادگاهی مرکب از اعضای هر دو مجلس تشکیل خواهد داد. موارد اتهام به موجب قانون تعیین خواهد شد.

اصل ۶۵ قوه مجریه بر عهده هیأت وزیران می‌باشد.

اصل ۶۶ هیأت وزیران به موجب قانون از نخست‌وزیر به عنوان رییس هیأت و سایر وزیران تشکیل می‌گردد. نخست‌وزیر و سایر وزیران باید غیر نظامی باشند. هیأت وزیران در انجام امور مربوط به قوه مجریه به طور مشترک در برابر مجلسین مسئولیت خواهند داشت.

اصل ۶۷ نخست‌وزیر از میان اعضای مجلسین و به وسیله مجلسین تعیین خواهد شد. این امر نسبت به تصمیمات دیگر دارای اولویت می‌باشد. در صورتی که در این مورد مجلسین با یکدیگر اختلاف داشته باشند و حتی با تشکیل کمیته مشترک مجلسین به ترتیب مقرر در قانون نیز نتوانند به توافق برسند و یا چنانچه مجلس مشاوران نتواند ظرف ده روز (به استثنای ایام تعطیل) از تاریخ اخذ تصمیم توسط مجلس نمایندگان، تصمیم در این مورد اتخاذ کند، تصمیم مجلس نمایندگان، تصمیم مجلسین خواهد بود.

اصل ۶۸ نخست‌وزیر، وزیران را منصوب خواهد کرد. مع‌ذالک اکثریت آنان باید از میان اعضای مجلسین برگزیده شوند. عزل وزیران توسط نخست‌وزیر انجام می‌شود.

اصل ۶۹ در صورتی که مجلس نمایندگان به هیأت وزیران رأی عدم اعتماد بدهد یا تقاضای رأی اعتماد را رد کند، هیأت وزیران به صورت دسته‌جمعی استعفا خواهد کرد، مگر آن که مجلس نمایندگان ظرف ده روز منحل گردد.

اصل ۷۰ در صورتی که سمت نخست‌وزیری بلاتصدی باشد و نیز به محض تشکیل نخستین اجلاس مجلسین پس از انتخابات عمومی اعضای مجلس نمایندگان، هیأت وزیران به صورت دسته‌جمعی استعفا می‌دهد.

اصل ۷۱ در موارد یادشده در دو اصل فوق تا انتصاب نخست‌وزیر جدید هیأت وزیران به کار خود ادامه می‌دهد.

اصل ۷۲ نخست‌وزیر به عنوان نماینده هیأت وزیران لوایح و گزارش امور داخلی و خارجی را به مجلسین تسلیم و بر سازمانهای مختلف اداری نظارت و آنها را کنترل می‌نماید.

اصل ۷۳ هیأت وزیران، علاوه بر دیگر وظایف اداری، وظایف زیر را بر عهده دارد: - اجرای صادقانه قوانین و اداره امور دولت. - اداره امور خارجی. - انعقاد معاهدات. در هر صورت دولت باید موافقت قبلی و یا با توجه به اوضاع و احوال، پس از انعقاد موافقت مجلسین را جلب کند. - اداره سازمانهای دولتی طبق ضوابط مقرر در قانون. - تهیه لایحه بودجه و تقدیم آن به مجلسین. - وضع تصویب‌نامه‌ها به منظور اجرای قانون اساسی و سایر قوانین. در هر صورت این امر شامل قوانین کیفری نمی‌شود مگر مواردی که در قانون پیش‌بینی شده باشد. - اتخاذ تصمیم در مورد عفو عمومی، عفو خاص، تخفیف مجازات و تعلیق و اعاده حقوق.

اصل ۷۴ کلیه قوانین و تصویب‌نامه‌های هیأت وزیران باید به امضای وزیر مربوط و نخست‌وزیر برسد.

اصل ۷۵ بدون رضایت نخست‌وزیر نمی‌توان هیچ یک از وزیران را در زمان تصدی وزارتخانه مربوط تحت تعقیب قانونی قرارداد. در هر صورت حق تعقیب قانونی بدین وسیله از بین نمی‌رود.

اصل ۷۶ کلیه اختیارات قوه قضاییه به یک دیوان عالی و به دادگاه‌های دیگر که به موجب قانون تشکیل شده‌اند، واگذار می‌شود. هیچ گونه دادگاه فوق‌العاده تأسیس نخواهد شد و هیچ یک از موُسسات وابسته به قوه مجریه دارای ختیارات قطعی قضایی نخواهند بود. کلیه قضات در صدور رأی خود مستقل و فقط تابع قانون اساسی و سایر قوانین می‌باشند.

اصل ۷۷ وضع قواعد مربوط به آیین دادرسی و امور مربوط به وکلا و مقررات راجع به نظم داخلی دادگاه‌ها و اداره امور قضایی بر عهده دیوان عالی می‌باشد. وکلاء تابع قواعد و موازینی هستند که دیوان عالی وضع می‌کند. دیوان عالی می‌تواند اختیار وضع قواعد مربوط به دیگر دادگاه‌ها را به دادگاه‌های مزبور تفویض کند.

اصل ۷۸ برکناری قضات فقط در صورت بازخواست قانونی و با حکم قضایی مبنی بر این که قاضی مربوطه به دلیل عدم صلاحیت جسمی یا روانی قادر به انجام وظیفه قانونی خود نمی‌باشد صورت می‌گیرد. هیچ گونه اقدام انتظامی توسط سازمانها و عوامل اجرایی علیه قضات به عمل نخواهد آمد.

اصل ۷۹ دیوان عالی از رییس و تعدادی از قضات که به موجب قانون انتخاب می‌شوند، تشکیل می‌گردد. قضات مزبور به استثنای رییس دیوان، توسط هیأت وزیران منصوب خواهند شد. پس از انتصاب قضات دیوان عالی کشور، مردم در نخستین انتخابات عمومی مجلس نمایندگان، انتصاب آنان را مورد تجدید نظر قرار خواهند داد و به همین نحو پس از یک دوره ۱۰ ساله در اولین انتخابات عمومی مجلس نمایندگان بار دیگر تجدید نظر صورت می‌گیرد. در موارد مذکور در بندهای فوق وقتی که اکثریت رأیدهندگان به برکناری یک قاضی رأی بدهند، آن قاضی از کار برکنار خواهد شد. امور مربوط به تجدید نظر را قانون معین خواهد کرد. قضات دیوان عالی پس از رسیدن به سنی که قانون تعیین می‌کند بازنشسته خواهند شد. کلیه قضات بازنشسته در فواصل معین مبلغ مناسبی به عنوان پاداش دریافت خواهند کرد و این مبلغ از حقوق آنان در ایام خدمت کسر نمی‌شود.

اصل ۸۰ قضایت دادگاه‌های پایین‌تر از دیوان عالی، توسط هیأت وزیران و از میان افرادی که فهرست اسامی آنان توسط دیوان عالی تنظیم شده‌است، منصوب می‌شوند. کلیه قضات مزبور برای یک دوره ده ساله منصوب می‌شوند و حق انتصاب مجدد را دارند، مشروط بر این که با رسیدن به سن مقرر در قانون بازنشسته شوند. کلیه قضات دادگاه‌های مذکور در بند فوق در فواصل معین مبلغ مناسبی به عنوان پاداش دریافت خواهند کرد و این مبلغ از حقوق آنان در ایام خدمت کسر نمی‌شود.

اصل ۸۱ دیوان عالی آخرین مرجع قضایی و مسئول تشخیص انطباق قوانین، فرمانها، مقررات و تصویب‌نامه‌ها با قانون اساسی می‌باشد.

اصل ۸۲ محاکمات و صدور حکم دادگاهها به صورت علنی می‌باشد. هر گاه دادگاهی به اتفاق آرا حکم دهد که علنی بودن محاکمه با اخلاق یا نظم عمومی مغایر است، محاکمه به صورت غیر علنی انجام خواهد شد، اما رسیدگی به جرایم سیاسی و مطبوعاتی یا به مواردی که در آنها حقوق مردم، مندرج در فصل سوم قانون اساسی، مطرح باشد، محاکمه همیشه علنی خواهد بود.

اصل ۸۳ امور مالی کشور به نحوی که مجلسین تعیین می‌کند، اداره خواهد شد.

اصل ۸۴ هیچ گونه مالیات جدیدی وضع نمی‌گردد و در مالیاتهای موجود تغییری داده نمی‌شود، مگر به موجب قانون و یا تحت شرایطی که در قانون پیش‌بینی شده‌است.

اصل ۸۵ هر گونه هزینه‌ای و قبول هر گونه تعهد توسط دولت فقط با مجوز مجلسین امکان‌پذیر است.

اصل ۸۶ هیأت وزیران لایحه بودجه سالانه کشور را تهیه و برای رسیدگی و تصویب به مجلسین تقدیم می‌نماید.

اصل ۸۷ به منظور تأمین کسر بودجه پنهان می‌توان با مجوز مجلسین یک صندوق ذخیره احتیاطی تشکیل داد که وجوه آن با مسئولیت هیأت وزیران هزینه می‌شود. برای کلیه پرداختها از صندوق ذخیره احتیاطی، هیأت وزیران باید متعاقباً موافقت مجلسین را جلب نماید.

اصل ۸۸ اکلیه اموال دربار امپراتور متعلق به دولت است. مجلسین مخارج دربار امپراتور را در بودجه منظور خواهد کرد.

اصل ۸۹ هیچ گونه اموال یا وجوه دولتی صرف کمک و یا نگهداری موُسسه یا انجمن مذهبی، آموزشی، خیریه و بشردوستانه نمی‌شود، مگر این که تحت نظارت مقامات دولتی باشد.

اصل ۹۰ حسابهای نهایی درآمدها و مخارج کشور همه ساله توسط هیأتی از حسابرسان بررسی و همراه با گزارش حسابرسی سال مالی بلافاصله پس از مهلت مقرر توسط هیأت وزیران تقدیم مجلسین می‌گردد. سازمان و صلاحیت هیأت حسابرسان را قانون معین می‌کند.

اصل ۹۱ در فواصل معین و حداقل سالی یک بار، هیأت وزیران گزارشی از وضع مالی کشور را به مجلسین و مردم تقدیم خواهد نمود.

اصل ۹۲ مقررات مربوط به تشکیلات عملکرد سازمانهای عمومی محلی مطابق با اصل خودمختاری محلی به موجب قانون معین خواهد شد.

اصل ۹۳ سازمانهای عمومی محلی، طبق مقررات قانونی، مجامعی را به عنوان نهاد مشورتی خود تأسیس خواهند نمود. مدیران اجرایی کلیه سازمانهای عمومی و اعضای مجامع آنها و سایر مقامات محلی به موجب قانون در محدوده مناطق خود با رأی عمومی و مستقیم انتخاب می‌شوند.

اصل ۹۴ سازمانهای عمومی محلی حق دارند که اداره اموال، امور و تشکیلات اداری خود را به عهده بگیرند و در محدوده قانون برای موارد فوق اقدام به وضع مقررات نمایند.

اصل ۹۵ مجلسین نمی‌توانند قانون خاص یک سازمان عمومی محلی را بدون موافقت اکثریت اعضای آن سازمان، به تصویب برسانند. موافقت مزبور باید به موجب قانون اخذ شده باشد.

اصل ۹۶ اصلاحات قانون اساسی توسط مجلسین و با حداقل دو سوم آرای موافق اعضای هر یک از دو مجلس انجام و در یک همه‌پرسی و یا در انتخاباتی که توسط مجلسین تعیین می‌گردد، به آرای عمومی گذارده می‌شود و تصویب آن مستلزم تأیید اکثریت شرکت‌کنندگان می‌باشد. اصلاحاتی که بدین ترتیب به تصویب برسند، توسط امپراتور، به نام مردم و به عنوان جزء لاینفک قانون اساسی امضاء و منتشر می‌شوند.

اصل ۹۷ حقوق بنیادین بشر که قانون اساسی حاضر برای مردم ژاپن تضمین کرده‌است، نتیجه تلاش دیرین انسان برای کسب آزادی می‌باشد. این حقوق در اثر پایداری در آزمایشهای دشوار به دست آمده و اکنون به امید آن که همواره از تعرض مصون بماند، به نسل فعلی و نسلهای آینده سپرده می‌شود.

اصل ۹۸ قانون اساسی، برترین قانون کشور ژاپن می‌باشد و هر قانون، فرمان، دستخط امپراتوری و تصویب‌نامه‌های دولتی که تمام یا قسمتی از آن با قانون اساسی تعارض داشته باشد، فاقد ارزش قانونی و بی‌اعتبار می‌باشد. معاهداتی که کشور ژاپن منعقد نموده و نیز قوانین موجود بین‌المللی صادقانه رعایت خواهد شد.

اصل ۹۹ امپراتور یا جانشین او، همچنین وزیران، اعضای مجلسین، قضات و سایر مأموران دولت موظف به رعایت و محترم شمردن این قانون اساسی می‌باشند.

اصل ۱۰۰ این قانون اساسی پس از انقضای شش ماه از تاریخ اعلام و انتشار آن لازم‌الاجرا می‌شود. برای اجرای این قانون اساسی و انتخاب اعضای مجلس مشاوران و نحوه افتتاح مجلسین و سایر مقدمات لازم برای به اجرا درآوردن این قانون، می‌توان پیش از تاریخی که در بند فوق مقرر گردیده، قوانین لازم را وضع نمود.

اصل ۱۰۱ چنانچه مجلس مشاوران تا قبل از تاریخ لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی دایر نگردد، مجلس نمایندگان تا تشکیل مجلس مشاوران به عنوان "مجلسین" انجام وظیفه خواهد کرد.

اصل ۱۰۲ دوره نمایندگی برای نیمی از اعضای مجلس مشاوران که در اولین دوره پس از تصویب این قانون اساسی انتخاب شده‌اند، سه سال خواهد بود. اعضایی را که در این گروه قرار می‌گیرند، به موجب قانون معین خواهند شد.

اصل ۱۰۳ وزیران، اعضای مجلس نمایندگان و قضات شاغل در هنگام لازم‌الاجرا شدن این قانون و سایر کارمندان دولت که عهده‌دار مشاغل مقرر در قانون اساسی می‌باشند، در زمان لازم‌الاجرا شدن این قانون مشاغل خود را از دست نخواهند داد، مگر این که قانون نحوه دیگری را پیش‌بینی نماید. معذالک صورتی که برای مقامات فوق طبق مفاد این قانون جانشینانی منصوب و یا انتخاب شوند، افراد مزبور مشاغل خود را از دست خواهند داد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

ژاپن

قانون اساسی امپراتوری ژاپن

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «List of Japanese monarchs»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۸ سپتامبر ۲۰۱۰).‎
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ امپراتوری ژاپن موجود است.