الیکایی (ایل)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

الیکایی نام ایل بزرگی است که درمناطق گرمسار، آرادان، ورامین، فیروزکوه، دماوند، چالوس و نوشهر زندگی می‌کنند. این ایل طبری تبار در قدیم بصورت عشایری زندگی می‌کردند.

الیکاییهای گرمسار به طوایف قندالی، شاه حسینی، عاشوری، ابولی، گیلوری، قنبری، گلینی، قاسمی، کریمی، جلال، علی بیگی، مومنی ، ذوالفقاری و کاشانی تقسیم می‌شوند. الیکایی‌های فیروزکوه غندالی و ایلکا هستند و در ورامین الیکاییها بافامیلی علیکاهی شناخته شده‌اند.

الیکایی‌ها که عمدتاً در اوایل قرن حاضر در روستاهای دشت گرمسار اسکان یافته‌اند، بنیان روستاهای متعدد از جمله فروان، عدل آباد، نورالدین آباد، ده پیران، حاجی‌آباد، سهرابخانی، کهن تل (گندل)، احمدآباد، حسین آباد کردها، غیاث آباد (نوده خالصه) را نهادند. بخشی از جمعیت الیکایی نیز شهرنشین شده و در شهرهای گرمسار و آرادان یا شهرهای خارج از شهرستان (تهران و ورامین) به سر می‌برند. در حال حاضر مهمترین گروه عشایری شهرستان گرمسار را الیکایی‌ها تشکیل می‌دهند، که براساس سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده (تیرماه ۱۳۷۷) ۲۷۵ خانوار با جمعیت ۱۲۵۵ نفر به زندگی نیمه کوچ نشینی می‌پردازند. ییلاق آنها شامل ارتفاعات شمال گرمسار معروف به گیلور و مناطق ییلاقی فیروزکوه و دماوند در استان تهران و قشلاق آنها حواشی کویر شرق و غرب گرمسار است.الیکایی های مازندران نیز در مناطق چالوس و نوشهر در مناطق لاشک و کجور حضور دارند.منشا این ایل روستای الیکا در استان مازندران مرز بین استان تهران و استان مازندران می باشد. فرش دستباف الیکایی بخاطر دار قالی خوابیده منحصر به فرد میباشد.

زبان الیکائی‌ها[ویرایش]

زبان الیکایی زبان تبری (مازندرانی) به ویژه ساروی می‌باشد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. گویش الیکایی، علیرضا شاه حسینی، انتشارات بوستان اندیشه، سمنان، 1384