الیکایی (ایل)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

الیکایی نام ایل بزرگی است که درمناطق گرمسار، ورامین وفیروزکوه زندگی می‌کنند. این ایل در قدیم بصورت عشایری زندگی می‌کردند.

الیکاییهای گرمسار به طوایف قندالی، شاه حسینی، عاشوری، ابولی، گیلوری، قنبری، گلینی، قاسمی، کریمی، علی بیگی، ذوالفقاری وکاشانی تقسیم می‌شوند. الیکایی‌های فیروزکوه غندالی وایلکا هستند و در ورامین الیکاییها بافامیلی علیکاهی شناخته شده‌اند.

الیکایی‌ها که عمدتاً در اوایل قرن حاضر در روستاهای دشت گرمسار اسکان یافته‌اند، بنیان روستاهای متعدد از جمله فروان، عدل آباد، نورالدین آباد، ده پیران، حاجی‌آباد، سهرابخانی، کهن تل (گندل)، احمدآباد، غیاث آباد (نوده خالصه) را نهادند. بخشی از جمعیت الیکایی نیز شهرنشین شده و در شهرهای گرمسار و آرادان و یا شهرهای خارج از شهرستان (تهران و ورامین) به سر می‌برند. در حال حاضر مهمترین گروه عشایری شهرستان گرمسار را الیکایی‌ها تشکیل می‌دهند، که براساس سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده (تیرماه ۱۳۷۷) ۲۷۵ خانوار با جمعیت ۱۲۵۵ نفر به زندگی نیمه کوچ نشینی می‌پردازند. ییلاق آنها شامل ارتفاعات شمال گرمسار معروف به گیلور و مناطق ییلاقی فیروزکوه و دماوند در استان تهران و قشلاق آنها حواشی کویر شرق و غرب گرمسار است.

زبان الیکائی‌ها[ویرایش]

زبان الیکایی زبان تبری (مازندرانی) به ویژه ساروی می‌باشد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. گویش الیکایی، علیرضا شاه حسینی، انتشارات بوستان اندیشه، سمنان، 1384