ایل جلالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جلالی نام یکی از ایل‌های کرد ایران استان آذربایجان غربی در کوه های مرزی شهرستانهای ترک نشین ماکو، شوط، و خوی است. زبان گفتاری ایل کردی کرمانجی است.[۱] ا[۲]

ایل جلالی بزرگ‌ترین ایل استان آذربایجان غربی است که حدود ۲/۴۸ درصد از خانوارهای کوچنده استان را شامل می‌شود. این ایل از ۱۰ طایفه و ۵۹ باو و ۲۴۷ اوبه تشکیل شده و به دلیل داشتن جمعیت فراوان و گستردگی طوایف آن به نام جلالی مشهور شده‌است. براساس روایت عشایر نام بنیانگذار ایل «جلال» بوده‌است. در نظام زندگی ایل جلالی قدرت مرکزی از آن رئیس ایل بوده و نظیر سایر قدرتهای ایلی موروثی می‌باشد. بعد از رئیس ایل، رئیس طایفه و بعد از او «سراوبه» در راس هرم قدرت قرار دارند. هر طایفه از چند باو تشکیل می‌شود و هر باو نیز بزرگ و ریش سفیدی دارد که به هنگام ضرورت مورد مشورت قرار می‌گیرد. در گذشته قدرت مرکزی ایل اهمیت خاص داشته و حیات ایل در گرو تصمیمات وی بوده‌است. اما هر چه طوایف گسترده‌تر می‌شدند و اوبه‌ها فراوانتر، به همان اندازه از حیطه قدرت مرکزی دور شده و بر قدرت طایفه افزوده می‌شده‌است.[۲]

تبعید عشایر جلالی در دوران رضاشاه ابعادی وسیع به خود گرفت، از ۵,۰۰۰ خانوار تبعیدی کرد جلالی از کوه های مرزی قطور به قزوین، تنها ۵۰۰ نفر بعد از شهریور بیست بازگشته بودند.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. منصوری، مسعود (زمستان ۱۳۸۱). «بررسی مقایسه ای زمینه های تولید در گروه های عشایری و گرایش آنان به تغییر و تحول در شیوه تولیدی عشایری؛ مطالعه موردی ایل جلالی شمال غرب کشور». علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز (با همکاری گروه اقتصادی دانشگاه ارومیه). پیاپی ۳۷. ۱۹ (۱).
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ اسکندری نیا، ابراهیم: ساختار و سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی
  3. رحیم قاضی. قاضی محمد و جمهوری کردستان. ص ۹۲
  • اسکندری نیا، ابراهیم، ساختار و سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی.