بابادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

طایفهٔ بابادی یکی از ۴ طایفهٔ بزرگِ هفت لنگ در ایلِ بختیاری است.

تقسیم‌بندی[ویرایش]

طایفهٔ بابادی به دو بخشِ بابادی و بابادی باب تقسیم می‌شود که عبارتنداز:

در ادامه تقسیم‌بندی‌های رایج در بختیاری، هر کدام از این طوایف به ترتیب خود به چند تیره (تَش)، اولاد، مال و خانوار تقسیم می‌شوند.

محل سکونت[ویرایش]

در حال حاضر محل سکونت اصلی ایل بابادی در کوهرنگ، بیرگان، فارسان، مسجد سلیمان، خانمیرزا، ایذه، اردل، لالی و شوشتر است اما در گذشته آنان نیز مانند سایر بختیاری‌ها به ییلاق و قشلاق (سردسیر و گرمسیر) کوچ می‌کردند. ییلاق شان دراستان چهار محال و بختیاری شامل پردنجان، گوجان و شهرستان کوهرنگ است. قشلاقشان در استان خوزستان شامل میان رودان، سرکولی، بنوارگله بلوط، مهدی‌آباد، تراز، دشت ده (حتی)، قلعه میدان،انبارسفید،جاستون شه (جازستان سیاه)، کالک شوران،طاهرآباد، سیکوند، دره بوری در حومه شهرستان لالی می‌باشند.

تاریخچه[ویرایش]

بابادی عالی انور معروف به عالی ور شاخه مهم دیگر بابادی است که شامل تشهای تقی عبداللهی (بازیرمجموعه اولاد)،جلیل، احمدسمالی، حاجیور بوده وهمچنین تیره‌های وابسته ازقبیل گله، احمد محمودی، پبدنی، آرپناهی، میرقاید را نیز در زیرمجموعه خود دارد.[نیازمند منبع]

دستخط نصیر خان سردار جنگ به میرزا حسین خان انتظام الملک، پس از کشته شدن فرزند ارشد وی آخانجان در سرکوب اشرار اصفهان، رضا جوزانی و جعفرقلی چرمینی

افراد مشهور[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • علیقلی خان سردار اسعد، عدالحسین سپهر (لسان السلطنه) و ملک المورخین، چاپ اول ۱۲۸۸ه. ش.
  • یادداشت‌ها و خاطرات سردار ظفر بختیاری، انتشارات یساولی، سال انتشار ۱۳۶۲ه. ش