بابادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

طایفهٔ بابادی یکی از ۴ طایفهٔ بزرگِ هفت لنگ در ایلِ بختیاری است.

محل سکونت

در حال حاضر محل سکونت اصلی ایل بابادی در کوهرنگ،[منطقه میهه]، بیرگان، فارسان، مسجد سلیمان، خانمیرزا، ایذه، اردل، لالی , شوشتر و روستای نمره ۱۲[۱] می باشد اما در گذشته آنان نیز مانند سایر بختیاری‌ها به ییلاق و قشلاق (سردسیر و گرمسیر) کوچ می‌کردند. ییلاق شان دراستان چهار محال و بختیاری شامل پردنجان، گوجان و شهرستان کوهرنگ است. قشلاقشان در استان خوزستان شامل میان رودان، سرکولی، بنوارگله بلوط، مهدی‌آباد، تراز، دشت ده (حتی)، قلعه میدان، انبارسفید، جاستون شه (جازستان سیاه)(شاید جا آستان شاه)، کالک شوران، طاهرآباد، سیکوند، دره بوری در حومه شهرستان لالی می‌باشند.

تاریخچه

بابادی عالی انور معروف به عالی ور شاخه مهم دیگر بابادی است که شامل تش اولاد (بازیرمجموعه اولاد جهانگیر خان و فرامرز خان )، تقی عبداللهی ،جلیل، احمدسمالی، حاجیور بوده و همچنین تیره‌های وابسته ازقبیل گله، احمد محمودی (حسن معراز از نوادگان این تش است)، پبدنی، آرپناهی، میرقاید را نیز در زیرمجموعه خود دارد[نیازمند منبع]

دستخط نصیر خان سردار جنگ به علی اصغر خان فرزند میرزا حسین خان انتظام الملک، پس از کشته شدن فرزند ارشد وی آخانجان در سرکوب اشرار اصفهان، رضا جوزانی و جعفرقلی چرمینی

منابع

  1. در استان خوزستان، در فاصله ۶۵ کیلومتری از شمال شرقی اهواز قرار دارد ، تماما ساکنین این روستا بابادی ، میرقائد و از تیره دوستعلی می باشند فاميلي رايج در اين روستا جهانبخشي ، كريمي ، خدري و بابادي مي باشد.