روانکاوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روانکاوی (psychoanalysis) تئوری و پراتیکی است که توسط زیگموند فروید (1939-1856) بر اساس کشف ناخودآگاه بنیان گذاشته شد. فروید بین روانکاوی بعنوان (1) روشی برای تحقیق در مورد فرایندهای روانی ناخودآگاه، (2) روشی برای درمان اختلالات نوروتیک، و (3) مجموعه تئوری هایی در مورد فرایندهای روانی که بوسیله روش روانکاوانه تحقیق و درمان آشکا ر می شود، تفاوت می گذارد (فروید، a 1923، سمینار XVIII، ص 235). بنابراین واژه «روانکاوی» به خودی خود مبهم است، زیرا می تواند به روانکاوی به عنوان یک پراتیک، یا به عنوان یک تئوری، یا هر دو اطلاق شود. در این دیکشنری وقتی ضروری باشد که از این ابهام دوری کنیم، واژه «درمان روانکاوی» به کار می رود تا به روانکاوی به عنوان یک پراتیک ارجاع دهد و واژه «تئوری روانکاوی» برای ارجاع به روانکاوی به عنوان یک بدنه ایده ای به کار می رود.

لکان در آغاز به عنوان یک روانپزشک آموزش دید و به روانکاوی رو آورد تا در تحقیقات روانپزشکی از آن کمک بگیرد. این سپس لکان را به آنجا رساند که خود به عنوان یک روانکاو در دهه 1930 تعلیم ببیند. از آن پس، تا زمان مرگش به سال 1981، او خود را وقف کار به عنوان یک روانکاو و گسترش دادن تئوری روانکاوی کرد. در این روند، لکان یک روش بسیار بدیع برای مورد بحث قرار دادن روانکاوی بنا کرد که هم انعکاس دهنده و هم تعیین کننده روشی بدیع در درمان بود؛ در این معنا این امکان وجود دارد که از یک فرم خاص لکانی درمان روانکاوی صحبت کنیم. اما لکان هیچگاه نپذیرفت که او یک فرم متمایز «لکانی» روانکاوی را ابداع کرده است. بر عکس، وقتی او دیدگاه خودش به روانکاوی را توصیف می کند، فقط از «روانکاوی» صحبت می کند، بنابراین بطور ضمنی می رساند که دیدگاه خود او تنها شکل معتبر روانکاوی است، تنها دیدگاهی که واقعاً مطابق با دیدگاه فروید است. بنابراین سه مکتب عمده غیر لکانی روانکاوی (روانکاوی کلاینین، اگو سایکولوژی، تئوری روابط ابژه) از دیدگاه لکان، همه انحرافاتی از روانکاوی معتبر هستند که بازگشت خود او به فروید در تلاش است اشتباهات آنها را تصحیح کند. (فروید، بازگشت به، را ببینید)

از همان آغاز، لکان بحث می کند که تئوری روانکاوی یک گفتار علمی با ابژه ای مشخص است و نه گفتاری مذهبی گونه (علم را ببینید). تلاش برای به کار گیری مفاهیم تئوری روانکاوی به دیگر ابژه ها (موضوعات) نمی‌تواند «روانکاوی کاربردی» به حساب بیاید، زیرا تئوری روانکاوی یک گفتار اربابی عام نیست بلکه یک تئوری درباره یک موقیعت خاص است (EC، ص747). روانکاوی یک دیسیپلین خودمختار است؛ ممکن است از بسیاری از حوزه ها مفاهیمی را وام بگیرد اما این به معنای آن نیست که روانکاوی به هیچیک از آنها وابسته است، چون روانکاوی دوباره روی این مفاهیم به روشی منحصر به فرد کار می کند. بر این اساس روانکاوی شاخه ای از روانشناسی ( سمینار 20، ص 20)، پزشکی، فلسفه (سمینار 20، ص 42)، یا زبان شناسی (سمینار 20، ص 20) نیست، و یقیناً فرمی از رواندرمانی نیست (Ec، ص 324)، زیرا که هدف آن نه «معالجه کردن» بلکه ساخت بندی حقیقت است.[۱]

روانکاوی لکانی که روانکاوی را با زبان شناسی ساختارگرا و فلسفه هگلی ادغام می کند، بویژه در فرانسه و در قسمتهایی از آمریکای لاتین مشهور و متداول است. روانکاوی لکانی یک خروج از سنت روانکاوی انگلیسی و آمریکایی است که در آن اگو سایکولوژی غالب است. ژک لکان غالباً عبارت «بازگشت به فروید» را در سمینارها و نوشته هایش به کار می برد، به علاوه او مدعی بود که تئوری های او بسط ایده های خود فروید هستند؛ برخلاف تئوریهای آنا فروید، اگوسایکولوژی، روابط شیء و تئوری های خود «self» و همچنین او بر ضرورت خواندن کامل آثار فروید و نه فقط قسمتی از آنها تأکید داشت. مفاهیم لکانی شامل «مرحله آینه ای»، « بعد واقع»، « بعد تصویری»، «بعد سمبولیک» و همچنین این دعوی است که: «ناخوآدگاه مانند یک زبان ساختاربندی شده است». [۲]

با وجود نفوذ عمده بر روی روانکاوی در فرانسه و بخشهایی از آمریکایی لاتین، لکان و ایده های وی مدتی طول کشید تا به زبان انگیسی ترجمه شدند و بنابراین او تأثیر کمتری روی روانکاوی و رواندرمانی در دنیای انگلیسی زبان داشته است. در بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، ایده های او به طور گسترده ای در تحلیل متون در تئوری ادبی استفاده می شود. [۳] با توجه به موضع به طور فزاینده انتقادی لکان نسبت به انحراف از تفکر فروید، اغلب با انتخاب متن ها و خوانش های خاص از همکارانش، وی از کار کردن به عنوان یک روانکاو آموزشی در IPA کنار گذاشته شد و این امر او را بر آن داشت که اکول خود را برای حفظ ساختاری رسمی برای داوطلبان بسیاری که آرزو داشتند روانکاوی خود را با او ادامه دهند، بنیان نهد. [۴]

منابع[ویرایش]

  1. ^ Evans, Daylan, An introductory dictionary of Lacanian Psychoanalysis, Routledge, 1996
  2. ^ Lacan, Jacques, The Function and Field of Speech and Language in Psychoanalysis. Trans. Bruce Fink. New York – London: W.W. Norton, 2006.
  3. ^ Evans, Dylan "From Lacan to Darwin", in The Literary Animal; Evolution and the Nature of Narrative, eds. Jonathan Gottschall and David Sloan Wilson, Evanston: Northwestern University Press, 2005.
  4. ^Lacan, J., Television/A Challenge to the Psychoanalytic Establishment