سجده

سجده در لغت به معنی سر برزمین نهادن و پیشانی بر زمین نهادن است.
سجود در اصطلاح شرع عبارت است از: نهادن پیشانی بر زمین یا آنچه از زمین می‏روید و خوردنی و پوشیدنی نیست. بنابر این تعریف، سجود در شرع، معنایی ویژه پیدا کرده است و نتیجه آن ثبوت حقیقت شرعی برای سجود خواهد بود.
بعضی علاوه بر پیشانی، نهادن سایر اعضای هفت گانه (کف دو دست، دو زانو و سر انگشتان بزرگ دو پا) را بر زمین در تحقق مسمای سجود لازم دانسته‏اند. در مقابل، برخی ثبوت حقیقت شرعی در لفظ سجود را نپذیرفته و بر این نظر که نهادن مواضع هفتگانه، حتی پیشانی بر زمین در تحقق مسمای سجود دخیل است، اشکال کرده و گفته‏اند: عرف، حتی عرف متشرعه کسی را که به جای پیشانی، صورت خود را بر زمین می‏گذارد و یا پیشانی را بر فرش و مانند آن می‏نهد، سجده کننده به شمار می‏آورد. برخی دیگر گفته‏اند: گذاشتن پیشانی بر زمین بارزترین مصداق سجود به معنای لغوی آن است و شارع مقدس تنها خصوصیاتی را بدان افزوده و رعایت آنها را در سجود لازم دانسته است.

سجده برای غیر خدا

سجده برای غیر خداوند حرام است؛ خواه برای معصومان باشد یا اولیای الهی یا غیر ایشان. البته سجود نزد قبر معصومان برای خدا به قصد شکر گزاری بر توفیق یافتن به زیارت قبر ایشان جایز است.