محمدولی خان تنکابنی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
محمدولیخان تُنِکابُنی (۱۲۶۴-۱۳۴۵ هجری قمری) معروف به سپهدار تنکابنی، سیاستمرد و پنج دوره رئیسالوزرای ایران.
وی پسر حبیبالله خان سردار و نوه محمدولیخان ساعدالدوله از سرداران محمدشاه قاجار در محاصره هرات بود.
او ابتدا ساعدالدوله و بعد نصرالسلطنه لقب داشت و در دوران جنبش مشروطه به سپهدار اعظم ملقب بود. او یکی از دو فاتح معروف تهران در جریات انقلاب مشروطه بود (فاتح دیگر سردار اسعد بختیاری است).
وی در ابتدا از سرداران محمد علی شاه بود و در شکستن بست مشروطه خواهان در مسجد شاه و در حمله به آزدیخواهان تبریز نقش ایفا کرده بود. بعدها با محمد علی شاه اختلاف پیدا کرد و به املاکش در تنکابن رفت. در دوران استبداد صغیر آزادیخواهان گیلان بدلیل اینکه وی فنون نظامی را میدانست و با محمد علی شاه هم اختلاف داشت او را بهعنوان رهبر برای فتح تهران برگزیدند.
نخستین بار در ۱۳۲۷ هجری قمری رئیسالوزرا شد و تا ۱۳۳۴ هجری قمری که با لقب سپهسالار اعظم به این مقام رسید چهار بار دیگر رئیسالوزرا بود.
در دوره رضاشاه بسیاری از املاک و اموال او را گرفتند و بالاخره خودکشی کرد.
خانواده او نامخانوادگی خلعتبری را برگزیدند.
[ویرایش] منابع
مصاحب، غلامحسین، دائرةالمعارف فارسی
 |
این نوشتار دربارهٔ افراد خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
